เสียงของเครื่องยนต์ที่ดังสม่ำเสมอ เป็นเสียงประกอบการเดินทางอันยาวไกล สองร่างบนรถยนต์คันหรู กำลังมุ่งหน้าสู่แดนเหนือ ภายใต้ท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนสีจากฟ้าสดใสเป็นเฉดสีส้มอ่อนๆ ของยามบ่าย ธีร์รัฐเป็นผู้ขับขี่ มือข้างหนึ่งวางอยู่บนพวงมาลัยอย่างมั่นคง ดวงตาจับจ้องไปยังถนนเบื้องหน้า ส่วนอีกข้างวางอยู่บนตักอย่างผ่อนคลาย น้ำฝน นั่งอยู่ข้างๆ เธอกำลังมองออกไปนอกหน้าต่าง สภาพแวดล้อมที่เปลี่ยนไป บ่งบอกถึงระยะทางที่พวกเขากำลังเดินทางผ่าน “อีกไม่นานก็ถึงแล้วค่ะ” น้ำฝนเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบที่ปกคลุมอยู่ “ที่ตั้งของบริษัทอัญมณีจำกัด... อยู่ในตัวเมืองเชียงใหม่เลยใช่ไหมคะ” “ใช่” ธีร์รัฐตอบ “ผมหาข้อมูลมาแล้ว ตึกเก่าแก่ที่เคยเป็นสำนักงานใหญ่ ตอนนี้ถูกปรับเปลี่ยนเป็นพิพิธภัณฑ์เล็กๆ ของเมืองไปแล้ว” “พิพิธภัณฑ์...” น้ำฝนพึมพำ “แล้วเราจะหาห้องนิรภัยเจอได้ยังไงคะ” “ผมคิดว่า” ธีร์รัฐอธิบาย “เราต้องไปดูที่นั่นก่อน อาจจะมีอะไรที่พ่อของผมทิ้งไว้ หรืออาจจะมีเบาะแสเพิ่มเติมที่เชื่อมโยงกับแผนที่ในจดหมาย” “แล้ว... เราจะพักที่ไหนคะ” น้ำฝนถาม “ผมจองโรงแรมไว้แล้ว ใกล้ๆ กับพิพิธภัณฑ์นั่นแหละ” ธีร์รัฐตอบ “จะได้สะดวกในการเดินทาง” น้ำฝนพยักหน้า เธอสัมผัสได้ถึงความมุ่งมั่นของธีร์รัฐ ที่พร้อมจะช่วยเหลือเธอในการค้นหาความจริง “คุณธีร์คะ... ขอบคุณมากจริงๆ ค่ะ” “ไม่เป็นไร” ธีร์รัฐยิ้ม “ผมอยากช่วยคุณ” น้ำฝนหันมามองเขา ดวงตาของเธอสะท้อนความรู้สึกที่ลึกซึ้งกว่าคำว่าขอบคุณ “ตั้งแต่เจอกัน... คุณธีร์ก็คอยช่วยเหลือดิฉันมาตลอด” “ผมก็... ผมก็ได้รับความช่วยเหลือจากคุณเหมือนกัน” ธีร์รัฐกล่าว “คุณทำให้อยู่ที่นี่... มีความหมายมากขึ้น” น้ำฝนยิ้มบางๆ ความรู้สึกบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นระหว่างพวกเขา มันไม่ใช่แค่ความสัมพันธ์ระหว่างนายจ้างกับลูกจ้าง หรือผู้มีพระคุณกับผู้อาศัยอีกต่อไป แต่มันคือความผูกพันที่เกิดจากการผ่านร้อนผ่านหนาวมาด้วยกัน “เราจะไปที่นั่น... สี่เหลี่ยมที่อยู่ตรงกลางแผนที่ใช่ไหมคะ” น้ำฝนถามเพื่อความแน่ใจ “ใช่” ธีร์รัฐยืนยัน “จากข้อมูลที่ผมหามา สี่เหลี่ยมนั้นน่าจะเป็นที่ตั้งของสำนักงานใหญ่เก่าของบริษัทอัญมณีจำกัด” “แล้วเส้นประที่เชื่อมไป... เป็นเส้นทางจากจุดอ้างอิง” น้ำฝนเสริม “ถูกต้อง” ธีร์รัฐกล่าว “แต่เรายังไม่รู้ว่าจุดอ้างอิงนั้นคืออะไร” “อาจจะเป็นบ้านที่คุณพ่อของดิฉันเคยอยู่” น้ำฝนคาดเดา “อาจจะ” ธีร์รัฐตอบ “เราต้องลองไปสำรวจดู” เมื่อถึงเชียงใหม่ ภารกิจแรกของพวกเขาคือการตรงไปยังอาคารที่เคยเป็นสำนักงานใหญ่ของบริษัทอัญมณีจำกัด มันตั้งตระหง่านอยู่กลางเมือง แม้จะผ่านกาลเวลามานาน แต่โครงสร้างของอาคารก็ยังคงความสง่างามอยู่ ภายในอาคารถูกดัดแปลงให้เป็นพิพิธภัณฑ์เล็กๆ ที่จัดแสดงเรื่องราวความเป็นมาของเมือง และวัตถุโบราณต่างๆ “ดูเหมือนว่า... ตึกนี้จะถูกปรับปรุงใหม่ทั้งหมด” ธีร์รัฐพูดพลางกวาดสายตาไปรอบๆ “เราอาจจะหาอะไรที่เกี่ยวข้องกับพ่อของคุณได้ยาก” “แต่เรายังมีแผนที่นะคะ” น้ำฝนบอก “เราต้องลองไปดูที่ที่คาดว่าเป็นจุดอ้างอิงก่อน” พวกเขาตัดสินใจเดินทางไปยังเขตที่พักอาศัยเก่า ที่เคยเป็นที่อยู่ของคุณแม่ของน้ำฝนเมื่อครั้งยังสาว ภูมิประเทศที่นี่เปลี่ยนไปมาก บ้านเรือนสมัยใหม่ผุดขึ้นแทนที่อาคารเก่าแก่ ทำให้การค้นหาจุดอ้างอิงบนแผนที่เป็นไปได้ยากขึ้น “คุณพอจะจำได้ไหมว่าบ้านหลังนั้น... หน้าตาเป็นยังไง” ธีร์รัฐถาม น้ำฝนหลับตาลง เธอพยายามนึกภาพบ้านในวัยเด็กที่เลือนราง “จำได้รางๆ ค่ะ... เป็นบ้านชั้นเดียว มีสวนเล็กๆ ข้างหน้า” “เราลองเดินสำรวจดูก่อน” ธีร์รัฐเสนอ “บางทีเราอาจจะเจออะไรที่คุ้นตา” ทั้งสองเดินเท้าไปตามถนนแคบๆ ที่คดเคี้ยว ผ่านบ้านหลายหลังที่ดูคล้ายคลึงกัน ความหวังเริ่มจะเลือนลางลงไปทุกที “คุณธีร์คะ” น้ำฝนหยุดเดิน “ตรงนั้น... ตรงนั้นมีต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง... ดิฉันจำได้ค่ะ” เธอชี้ไปยังต้นสักใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่หน้าบ้านหลังหนึ่ง ซึ่งมีสภาพทรุดโทรมไปตามกาลเวลา “บ้านหลังนี้... ดิฉันจำได้ว่ามีต้นไม้ต้นนี้อยู่” ธีร์รัฐมองไปยังบ้านหลังนั้น และต้นไม้ใหญ่ “ถ้าที่นี่คือจุดอ้างอิง... แล้วเส้นประบนแผนที่... มันพาเราไปไหน” พวกเขาเดินเข้าไปใกล้บ้านหลังนั้นมากขึ้น ท่ามกลางความเงียบที่ปกคลุมไปด้วยความสงสัย “คุณธีร์คะ” น้ำฝนชี้ไปยังบริเวณโคนต้นไม้ใหญ่ “ตรงนั้น... เหมือนจะมีอะไรบางอย่าง” ธีร์รัฐก้มลงมองตามที่น้ำฝนบอก บนพื้นดินบริเวณโคนต้นไม้ มีแผ่นหินขนาดเล็กที่ดูเหมือนจะถูกฝังอยู่ใต้ดินบางส่วน มันมีสัญลักษณ์บางอย่างสลักอยู่ ซึ่งเมื่อเพ่งมองดีๆ แล้ว มันคือสัญลักษณ์ “ห้องนิรภัย” ที่ปรากฏอยู่บนแผนที่ “เป็นไปได้... นี่อาจจะเป็นทางเข้า” ธีร์รัฐพูดด้วยความตื่นเต้น “ทางเข้า... ไปไหนคะ” น้ำฝนถาม “ผมว่า... เราต้องลองขยับแผ่นหินนี่ดู” ธีร์รัฐบอก ทั้งสองคนช่วยกันออกแรงงัดแผ่นหินขึ้นมาอย่างยากลำบาก ท่ามกลางฝุ่นดินที่ฟุ้งกระจาย เมื่อแผ่นหินถูกยกออก สิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องล่างคือบันไดที่ทอดลงสู่ความมืดมิด “บันได...” น้ำฝนอุทาน “ใช่” ธีร์รัฐตอบ “เหมือนกับที่พ่อของคุณเคยบอกไว้ในจดหมาย... ว่าจะทิ้งเบาะแสไว้” “ข้างล่าง... คงเป็นห้องนิรภัยจริงๆ” น้ำฝนพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “เราลงไปดูด้วยกันนะ” ธีร์รัฐกล่าว พร้อมกับยื่นมือออกไปให้ น้ำฝนพยักหน้า เธอจับมือธีร์รัฐไว้แน่น หัวใจเต้นระรัวด้วยความหวังและความกลัวปะปนกัน พวกเขาก้าวลงบันไดไปสู่เบื้องล่าง ทิ้งแสงสว่างของโลกภายนอกไว้เบื้องหลัง