บันไดหินที่ทอดลงสู่ความมืด ถูกทอดลงไปเรื่อยๆ อากาศเย็นชื้นปะทะใบหน้า เมื่อก้าวเท้าลงไปแต่ละขั้น เสียงสะท้อนก้องกังวานราวกับจะบอกให้รู้ว่าพวกเขาได้ก้าวเข้ามาสู่โลกอีกใบ โลกที่ซ่อนเร้นความลับจากอดีต ธีร์รัฐเป็นผู้นำทาง จุดไฟฉายส่องสว่างไปตามทางเดินแคบๆ ที่เต็มไปด้วยใยแมงมุมและฝุ่นหนา “ระวังด้วยนะน้ำฝน” ธีร์รัฐเตือน “พื้นอาจจะลื่น” “ค่ะ” น้ำฝนตอบ เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย แม้จะมีความหวัง แต่ความหวาดกลัวต่อสิ่งที่ไม่รู้นั้นก็ไม่น้อยไปกว่ากัน เมื่อเดินลงมาจนสุดทางเดิน ก็ปรากฏประตูเหล็กบานใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า มันดูเก่าแก่และแข็งแรง สลักด้วยสัญลักษณ์ “ห้องนิรภัย” ที่พวกเขาเห็นบนแผนที่ “นี่คือห้องนิรภัยจริงๆ” ธีร์รัฐกล่าว “แต่จะเปิดออกได้อย่างไร” เขาลองสำรวจรอบๆ ประตู พยายามหาสลัก หรือกลไกบางอย่างที่ใช้เปิด แต่ก็ไม่พบสิ่งใด “อาจจะมีรหัส” น้ำฝนเสนอ “หรืออาจจะต้องใช้กุญแจ” “แต่เราไม่มีกุญแจ” ธีร์รัฐถอนหายใจ “และผมก็ไม่คิดว่าพ่อของผมจะทิ้งรหัสไว้ตรงๆ” เขาหันกลับไปมองแผนที่อีกครั้ง และมองไปยังสัญลักษณ์ต่างๆ พลางครุ่นคิด “คุณธีร์คะ” น้ำฝนชี้ไปที่มุมหนึ่งของแผนที่ “ตรงนี้... มีตัวเลขบางอย่างซ่อนอยู่” ธีร์รัฐเพ่งมองตามที่น้ำฝนบอก เขาเห็นตัวเลขเล็กๆ ที่ถูกเขียนจางๆ อยู่มุมกระดาษ “2412...” “นี่อาจจะเป็นรหัส” น้ำฝนบอก “2412...” ธีร์รัฐทวนคำ “ลองดู” เขาลองกดตัวเลขเหล่านั้นลงบนแผงตัวเลขที่อยู่ข้างประตูเหล็ก ทันใดนั้น เสียงกลไกภายในประตู ก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียง “คลิก” ที่บ่งบอกว่าประตูได้ถูกปลดล็อคแล้ว “เปิดได้แล้ว!” ธีร์รัฐอุทานด้วยความดีใจ ทั้งสองช่วยกันออกแรงผลักประตูเหล็กบานหนักอึ้งออกไปช้าๆ เผยให้เห็นภายในห้องที่มืดมิด แต่ก็ดูเหมือนจะมีบางสิ่งบางอย่างวางเรียงรายอยู่ภายใน เมื่อเปิดไฟฉายส่องเข้าไป สิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้า ทำให้น้ำฝนถึงกับอึ้ง ห้องนั้นเต็มไปด้วยกล่องไม้เก่าๆ หลายสิบใบ วางซ้อนกันอย่างเป็นระเบียบ และตรงกลางห้อง มีหีบเหล็กขนาดใหญ่วางอยู่ “นี่คือ... สิ่งที่พ่อทิ้งไว้” น้ำฝนกล่าวเสียงสั่นเครือ ธีร์รัฐเดินเข้าไปสำรวจกล่องต่างๆ เขาหยิบกล่องใบหนึ่งขึ้นมา เปิดออกดู ข้างในเต็มไปด้วยเอกสารเก่าๆ และรูปถ่าย “นี่คือเอกสารเกี่ยวกับธุรกิจของพ่อคุณ” ธีร์รัฐบอก “ทั้งสัญญา ใบเสร็จ และเอกสารอื่นๆ ที่เกี่ยวข้องกับบริษัทอัญมณีจำกัด” น้ำฝนเดินเข้าไปหยิบรูปถ่ายในกล่องใบหนึ่งขึ้นมาดู ในรูปนั้น เป็นรูปของพ่อเธอที่ยืนอยู่ข้างกับผู้ชายคนหนึ่ง ซึ่งเป็นชายฉกรรจ์ท่าทางน่าเกรงขาม “คนนี้... คือใครคะ” น้ำฝนถาม ธีร์รัฐหยิบรูปนั้นมาดู “ผมไม่แน่ใจ... แต่ดูจากลักษณะแล้ว... อาจจะเป็นคนที่เกี่ยวข้องกับธุรกิจมืด” พวกเขาเริ่มเปิดกล่องอื่นๆ ทีละใบ ข้างในเต็มไปด้วยหลักฐานต่างๆ ที่บ่งชี้ถึงการทุจริต การฟอกเงิน และการฉ้อโกงที่เกิดขึ้นในบริษัทอัญมณีจำกัด “ทั้งหมดนี้... คือสิ่งที่พ่อของคุณทำ” ธีร์รัฐกล่าว “และดูเหมือนว่า... พ่อของคุณจะพยายามปิดบังเรื่องราวเหล่านี้” “แล้ว... หีบเหล็กใบใหญ่ล่ะคะ” น้ำฝนชี้ไปที่หีบเหล็กตรงกลางห้อง ธีร์รัฐเดินไปที่หีบเหล็กใบนั้น มันดูแข็งแรงและปิดสนิทเช่นเดียวกับประตูห้องนิรภัย “ผมว่า... นี่คือส่วนที่สำคัญที่สุด” ธีร์รัฐบอก “น่าจะเป็นสิ่งที่พ่อของคุณตั้งใจจะเก็บไว้เป็นความลับสุดยอด” พวกเขาใช้เวลาพยายามหาทางเปิดหีบใบนั้นอีกครั้ง แต่ก็ไม่พบกลไกใดๆ ที่จะเปิดมันออกได้ “เราอาจจะต้องหาผู้เชี่ยวชาญ” ธีร์รัฐกล่าว “เพื่อเปิดหีบใบนี้อย่างปลอดภัย” “แล้ว... เรื่องทั้งหมดนี้... ใครจะเป็นคนรับผิดชอบคะ” น้ำฝนถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล “ผมคิดว่า... เมื่อเราเปิดหีบนี้ออก เราจะได้คำตอบทั้งหมด” ธีร์รัฐตอบ “และผมจะช่วยคุณจัดการเรื่องนี้เอง” น้ำฝนพยักหน้า เธอมองไปยังกองเอกสารและรูปถ่ายเหล่านั้น ความจริงที่ซ่อนเร้นมานานกำลังจะถูกเปิดเผย และเธอเชื่อมั่นว่า ธีร์รัฐจะอยู่เคียงข้างเธอเสมอ