แสงไฟจากไฟฉายของธีร์รัฐสาดส่องไปทั่วภายในห้องนิรภัยที่ซ่อนอยู่ใต้ดิน เผยให้เห็นกล่องไม้เก่าแก่ที่วางเรียงรายเต็มไปหมด กลิ่นอับชื้นของกาลเวลาลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศ น้ำฝนยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น หัวใจเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นและหวาดหวั่นไปพร้อมๆ กัน ภาพตรงหน้าคือสิ่งที่เธอตามหามาตลอด คือกุญแจที่จะไขปริศนาชีวิตของเธอ “นี่... นี่มันเยอะมากเลยนะคะ” น้ำฝนเอ่ยเสียงแผ่วเบา พยายามรวบรวมสติ “ไม่คิดเลยว่าพ่อจะซ่อนของไว้มากมายขนาดนี้” ธีร์รัฐพยักหน้า เขาเดินสำรวจไปรอบๆ หีบเหล็กใบใหญ่ตรงกลางห้อง “ดูเหมือนว่ากล่องพวกนี้จะเป็นเอกสารเกี่ยวกับธุรกิจ ส่วนหีบใบนี้... อาจจะมีของส่วนตัวมากกว่า” “ดิฉันอยากเปิดหีบนั้นค่ะ” น้ำฝนบอก เสียงหนักแน่นขึ้น “รู้สึกเหมือนว่า... ความลับสำคัญที่สุดจะอยู่ในนั้น” ธีร์รัฐเดินไปที่หีบเหล็ก เขาสำรวจกลไกการล็อค มันเป็นระบบที่ซับซ้อนกว่ากลอนประตูห้องนิรภัย “มันล็อคอยู่ และดูเหมือนจะเป็นระบบเก่าที่ไม่ค่อยได้เห็นทั่วไป” “มีวิธีเปิดไหมคะ” น้ำฝนถามอย่างมีความหวัง “ผมว่าต้องหาอะไรบางอย่างมางัด” ธีร์รัฐตอบ “แต่ต้องระวังไม่ให้เสียหาย” เขาหันไปมองรอบๆ หยิบเอาเหล็กงัดอันเล็กที่อยู่ในชุดเครื่องมือฉุกเฉินของรถยนต์ออกมา “ลองดูกัน” ธีร์รัฐค่อยๆ สอดเหล็กงัดเข้าไปในช่องล็อค เขาออกแรงหมุนอย่างเบามือ เสียงโลหะเสียดสีกันดังขึ้นเล็กน้อย น้ำฝนกลั้นหายใจรอคอย “เกือบแล้ว” ธีร์รัฐพึมพำ เหงื่อเริ่มผุดขึ้นที่หน้าผาก “แรงนิดหน่อย...” ทันใดนั้น เสียง “แกร๊ก” ดังขึ้นพร้อมกับกลไกที่คลายตัวออก ประตูหีบเหล็กค่อยๆ เปิดอ้าออก เผยให้เห็นสิ่งที่อยู่ภายใน สิ่งที่อยู่ภายในหีบเหล็ก ไม่ได้มีทองคำหรืออัญมณีราคาแพงอย่างที่ใครหลายคนอาจจะคาดหวัง แต่มันคือสมุดบันทึกปกหนังสีน้ำตาลเข้มหลายเล่ม ที่ถูกวางเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ และมีซองจดหมายสีซีดวางทับอยู่ด้านบน “สมุดบันทึก...” น้ำฝนกล่าว พลางหยิบสมุดเล่มแรกขึ้นมา เปิดออกดู หน้ากระดาษเหล่านั้นเต็มไปด้วยลายมือที่คุ้นเคย ลายมือของพ่อเธอ เขาเขียนทุกอย่างที่เกิดขึ้นในชีวิตประจำวัน การงาน ความคิด และความรู้สึกที่เก็บซ่อนไว้ “นี่คือไดอารี่ของพ่อจริงๆ ค่ะ” น้ำฝนกล่าว เสียงสั่นเครือ “เขา... เขาเขียนทุกอย่างไว้หมดเลย” ธีร์รัฐหยิบซองจดหมายสีซีดที่วางอยู่ด้านบนขึ้นมา “แล้วนี่ล่ะ” เขาค่อยๆ ฉีกซองออกอย่างเบามือ ข้างในมีแผ่นกระดาษที่พับไว้อย่างดี เมื่อคลี่ออก น้ำฝนก็เบิกตากว้าง “นี่มัน... แผนที่” เธออุทาน “แต่ไม่ใช่แผนที่แบบที่เราเคยเห็น” แผนที่ที่อยู่ในมือของน้ำฝน เป็นแผนที่ที่วาดด้วยมืออย่างละเอียด แสดงถึงอาณาบริเวณของคฤหาสน์หลังใหญ่ ที่ดิน และอาคารต่างๆ ที่ซับซ้อน มีสัญลักษณ์และเส้นประมากมายที่ชี้ไปยังจุดต่างๆ “นี่คือแผนที่ของคฤหาสน์ใช่ไหมคะ” น้ำฝนหันไปถามธีร์รัฐ “ที่อยู่ของคุณพ่อ” “ใช่” ธีร์รัฐพยักหน้า “แต่ทำไมต้องมีแผนที่แบบนี้ซ่อนอยู่ในห้องนิรภัยด้วย” “ดูตรงนี้สิคะ” น้ำฝนชี้ไปยังมุมหนึ่งของแผนที่ “มีตัวอักษรเขียนไว้” ธีร์รัฐก้มลงมอง เขาเห็นคำว่า “สถานที่แห่งความทรงจำ” เขียนด้วยลายมือที่สวยงาม “สถานที่แห่งความทรงจำ...” ธีร์รัฐทวนคำ “หมายความว่ายังไง” “ไม่แน่ใจค่ะ” น้ำฝนส่ายหน้า “แต่ดูจากแผนที่แล้ว น่าจะเป็นส่วนหนึ่งของคฤหาสน์ที่ถูกซ่อนไว้ หรือถูกออกแบบมาเป็นพิเศษ” “แล้วเส้นประพวกนี้ล่ะ” ธีร์รัฐชี้ไปยังเส้นประที่เชื่อมโยงไปยังจุดต่างๆ “ดูเหมือนมันจะบอกถึงเส้นทาง หรือการเชื่อมโยงบางอย่าง” “อาจจะเกี่ยวกับสมุดบันทึกพวกนี้ก็ได้ค่ะ” น้ำฝนเสนอ “ถ้าเราอ่านสมุดบันทึกพวกนี้ เราอาจจะเข้าใจความหมายของแผนที่” “ดีเลย” ธีร์รัฐเห็นด้วย “เราจะลองอ่านไปพร้อมๆ กัน” ทั้งสองนั่งลงข้างๆ หีบเหล็ก บรรยากาศรอบตัวเงียบสงัด มีเพียงเสียงกระดาษที่ถูกพลิกไปมาอย่างแผ่วเบา น้ำฝนหยิบสมุดบันทึกเล่มที่สองขึ้นมา เปิดอ่านอย่างตั้งใจ “วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2548” น้ำฝนเริ่มอ่าน “วันนี้เป็นวันที่ผมได้พบกับเธออีกครั้ง หลังจากที่ผมคิดว่าเธอหายไปตลอดกาล ดวงตาคู่นั้นยังคงเหมือนเดิม รอยยิ้มของเธอยังคงทำให้หัวใจของผมอบอุ่น ผมดีใจเหลือเกินที่เธอยังคงอยู่” ธีร์รัฐเงยหน้าขึ้นมองน้ำฝน “เธอ? ใครกัน?” “ไม่แน่ใจค่ะ” น้ำฝนตอบ “แต่ดูจากคำบรรยาย... น่าจะเป็นผู้หญิงคนสำคัญ” เธออ่านต่อไป “วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2548 “ผมได้ตัดสินใจแล้วว่าจะให้เธออยู่ที่นี่กับผม จะไม่ปล่อยให้เธอต้องไปเผชิญโลกภายนอกเพียงลำพังอีกต่อไป โลกนั้นโหดร้ายเกินไปสำหรับเธอ ผมจะสร้างที่ปลอดภัยที่สุดให้กับเธอ” “ที่ปลอดภัยที่สุด...” ธีร์รัฐทวนคำ “หมายถึงที่ไหน” “ยังไม่แน่ใจค่ะ” น้ำฝนพึมพำ “แต่ดูเหมือนพ่อของดิฉันจะมีความลับบางอย่างเกี่ยวกับผู้หญิงคนหนึ่ง” เธออ่านต่อไปเรื่อยๆ ผ่านวันเวลาที่แตกต่างกันไป เรื่องราวในสมุดบันทึกค่อยๆ เผยให้เห็นถึงความสัมพันธ์ที่ซับซ้อน ความรักที่ซ่อนเร้น และความพยายามที่จะปกป้องใครบางคน “วันที่ 3 มีนาคม 2548 “ผมได้เตรียมทุกอย่างไว้แล้ว ห้องลับใต้ดินพร้อมแล้ว อุปกรณ์ทุกอย่างพร้อมแล้ว ผมจะให้เธออยู่ที่นั่น จะคอยดูแลเธออย่างดีที่สุด จะไม่ให้ใครมารบกวนชีวิตของเราสองคน” “ห้องลับใต้ดิน...” ธีร์รัฐอุทาน “นี่เรากำลังอยู่ในนั้นใช่ไหม” “ไม่แน่ใจค่ะ” น้ำฝนส่ายหน้า “แต่ที่นี่ก็เป็นห้องนิรภัย มีของสำคัญเยอะแยะ” “แล้ว ‘เราสองคน’ นี่หมายถึงใครกับใคร” ธีร์รัฐถาม “ดิฉันคิดว่า... น่าจะหมายถึงพ่อของดิฉันกับผู้หญิงคนนั้นค่ะ” น้ำฝนตอบ “แต่แล้ว... คนที่พ่อของดิฉันรัก... แล้วใครคือคนที่เขาเลือกที่จะซ่อนไว้” เธอพลิกหน้ากระดาษต่อไป เรื่องราวเริ่มเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ ความรู้สึกของพ่อเธอ ทั้งความสุข ความเศร้า และความกังวล เริ่มปรากฏชัดเจนบนหน้ากระดาษ “วันที่ 10 เมษายน 2548 “วันนี้เธอได้ฝากสิ่งสำคัญไว้กับผม เป็นสิ่งที่จะยืนยันความสัมพันธ์ของเรา เป็นเครื่องยืนยันว่าเธอคือคนสำคัญที่สุดในชีวิตของผม ผมจะเก็บมันไว้ให้ดีที่สุด” “สิ่งสำคัญ... ที่ฝากไว้” น้ำฝนพึมพำ “หมายถึงอะไร” เธอพลิกหน้ากระดาษไปเรื่อยๆ แต่ก็ไม่พบเบาะแสเพิ่มเติมเกี่ยวกับ ‘สิ่งสำคัญ’ นั้น “คุณธีร์คะ” น้ำฝนเงยหน้าขึ้นมองธีร์รัฐ “ดูเหมือนว่าพ่อของดิฉัน จะมีความลับที่ใหญ่กว่าที่คิดไว้เยอะเลยค่ะ” “ผมก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน” ธีร์รัฐตอบ “แต่เราจะค่อยๆ ค้นหากันไป” เขาหยิบกล่องไม้ใบหนึ่งขึ้นมา เปิดดูข้างใน “นี่คือเอกสารเกี่ยวกับการเงินของบริษัท” “บริษัทอัญมณีจำกัด?” น้ำฝนถาม “ใช่” ธีร์รัฐตอบ “มีทั้งบัญชีรายรับรายจ่าย หลักฐานการโอนเงิน และเอกสารเกี่ยวกับการลงทุนต่างๆ” “แล้วมีอะไรที่เกี่ยวข้องกับคดีของคุณพ่อดิฉันไหมคะ” น้ำฝนถาม “ผมกำลังดูอยู่” ธีร์รัฐตอบ “แต่ดูเหมือนว่าการเงินของบริษัทจะมีความเชื่อมโยงกับบางอย่างที่ซับซ้อนกว่าแค่การทำธุรกิจปกติ” เขาหยิบเอกสารฉบับหนึ่งขึ้นมา “นี่คือสัญญาการซื้อขายอัญมณีมูลค่ามหาศาล แต่... ชื่อผู้ซื้อกลับถูกปกปิดไว้” “ปกปิดไว้?” น้ำฝนขมวดคิ้ว “ทำไมต้องปกปิด” “ผมก็ไม่แน่ใจ” ธีร์รัฐตอบ “แต่ดูจากวันที่และมูลค่าแล้ว ไม่ใช่เรื่องธรรมดาแน่ๆ” น้ำฝนหยิบสมุดบันทึกเล่มหนึ่งขึ้นมา เปิดอ่านอย่างตั้งใจ “วันที่ 5 พฤษภาคม 2548 “ผมต้องทำทุกอย่างเพื่อปกป้องเธอ แม้ว่ามันจะต้องแลกมาด้วยอะไรก็ตาม ผมจะไม่มีวันยอมให้ใครมาทำร้ายเธอได้” “เขาดูเหมือนจะกลัวอะไรบางอย่างนะคะ” น้ำฝนกล่าว “กลัวว่าจะมีใครมาทำร้ายผู้หญิงคนนั้น” “ใครกันที่เขาต้องกลัว” ธีร์รัฐครุ่นคิด “และผู้หญิงคนนั้นคือใคร” คำถามมากมายผุดขึ้นในใจของทั้งสองคน ความลับที่ซ่อนอยู่ในห้องนิรภัยแห่งนี้ เริ่มคลี่คลายทีละน้อย แต่ก็ยิ่งทำให้เกิดปมที่ซับซ้อนมากขึ้นไปอีก