"คุณ... คุณรู้เรื่องนี้ได้ยังไง" ธีร์รัฐถาม เสียงสั่นเครือ ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองปรียานุชด้วยความไม่เชื่อ "คุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไรกันแน่" ปรียานุชยกแก้วแชมเปญขึ้นจิบอย่างใจเย็น สายตาของเธอกวาดมองไปรอบๆ งานเลี้ยง ราวกับกำลังเพลิดเพลินกับการแสดงที่กำลังจะเกิดขึ้น "ฉันก็แค่บังเอิญได้ยินมาน่ะค่ะ" เธอตอบ น้ำเสียงเจือไปด้วยความสะใจ "เรื่องมันก็ผ่านมานานแล้ว ใครจะไปคิดว่าคนอย่างชัยวัฒน์จะมีลูกสาวที่ดูดีเหมือนน้ำฝน" น้ำฝนยืนตัวแข็งทื่อ ใบหน้าซีดเผือด เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าเรื่องราวในอดีตของพ่อจะถูกนำมาเปิดเผยในลักษณะนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งต่อหน้าผู้คนมากมาย และต่อหน้าธีร์รัฐ ผู้ชายที่เธอเริ่มจะมอบหัวใจให้ "ชัยวัฒน์... พ่อของน้ำฝน" ธีร์รัฐทวนคำ เขาพยายามประมวลผลข้อมูลที่ได้รับอย่างรวดเร็ว จดหมายที่เขาเคยเจอ... ภาพพ่อของน้ำฝนที่เขาเคยเห็นในรูปเก่าๆ... ทุกอย่างเริ่มปะติดปะต่อกันอย่างน่าสะพรึงกลัว "คุณแน่ใจนะว่าชัยวัฒน์คือพ่อของน้ำฝนจริงๆ" "แน่นอนค่ะ" ปรียานุชตอบอย่างมั่นใจ "ฉันรู้จักชัยวัฒน์ดีพอ และฉันก็จำหน้าผู้หญิงที่เขาควงด้วยตอนนั้นได้ดีเช่นกัน" เธอเลิกคิ้วสูง "และผู้หญิงคนนั้น... ก็คือแม่ของน้ำฝนไงคะ" ความเงียบเข้าปกคลุมรอบตัวพวกเขา เสียงดนตรีในงานเลี้ยงดูห่างไกลออกไป ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน ธีร์รัฐหันไปมองน้ำฝน เธอหลับตาลงแน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "คุณน้ำฝน" ธีร์รัฐเรียกชื่อเธอเบาๆ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและความไม่เข้าใจ "นี่มันเรื่องจริงเหรอครับ" น้ำฝนค่อยๆ ลืมตาขึ้น ดวงตาแดงก่ำ เธอส่ายหน้าช้าๆ "ดิฉัน... ดิฉันไม่รู้จะอธิบายยังไงค่ะคุณธีร์" "ไม่รู้จะอธิบายยังไง หรือไม่อยากจะอธิบาย" ปรียานุชแทรกขึ้นมา น้ำเสียงของเธอแหลมสูงขึ้น "หรือคุณกลัวว่าความจริงที่น่าอับอายจะถูกเปิดเผย" "พอเถอะครับ คุณปรียานุช" ธีร์รัฐพูดเสียงเข้มขึ้น เขาหันไปทางปรียานุชอีกครั้ง "ไม่ว่าน้ำฝนจะเป็นใคร หรือพ่อของเธอเป็นใคร มันก็ไม่ใช่เรื่องของคุณ" "เป็นเรื่องของฉันสิคะ" ปรียานุชยิ้มเยาะ "เพราะถ้าความจริงนี้เปิดเผยออกไป... ชื่อเสียงของบริษัทคุณธีร์รัฐก็จะเสียหายไปด้วย" ธีร์รัฐกำหมัดแน่น เขาเข้าใจแล้วว่าปรียานุชกำลังเล่นเกมอะไร เธอต้องการทำลายเขา ทำลายความสัมพันธ์ของเขากับน้ำฝน และอาจจะรวมไปถึงการทำลายบริษัทของเขาด้วย "คุณกำลังข่มขู่ผมเหรอครับ" "เปล่าค่ะ" ปรียานุชส่ายหน้าช้าๆ "ฉันแค่เตือนสติคุณเท่านั้นเอง" เธอหันไปทางน้ำฝนอีกครั้ง "บางที... คุณอาจจะคิดผิดที่คิดจะเข้ามาอยู่ในวงสังคมแบบนี้" พูดจบ ปรียานุชก็หันหลังเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและความอึดอัดที่ปกคลุมรอบตัวธีร์รัฐและน้ำฝน ธีร์รัฐหันกลับมาหาน้ำฝน เขามองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามมากมาย แต่ก็มีความเห็นใจปนอยู่ด้วย "น้ำฝน..." น้ำฝนเงยหน้าขึ้นมองเขา น้ำตาคลอเบ้า "ดิฉันขอโทษค่ะคุณธีร์" เธอพูดเสียงสั่น "ดิฉันไม่เคยคิดว่าเรื่องนี้จะ... จะเกิดขึ้น" "คุณไม่ต้องขอโทษผม" ธีร์รัฐกล่าว "ผมแค่อยากรู้ความจริง" "ความจริงก็คือ..." น้ำฝนสูดหายใจลึก "ชัยวัฒน์... คือพ่อของดิฉันจริงๆ ค่ะ" คำยืนยันนั้นทำให้ธีร์รัฐรู้สึกเหมือนถูกแทงกลางใจ เขาไม่เคยคิดเลยว่าผู้หญิงที่เขาเห็นว่าอ่อนโยนและบริสุทธิ์คนนี้ จะมีความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนและเต็มไปด้วยอดีตที่มืดมิดขนาดนี้ "แล้ว... คุณแม่ของคุณล่ะครับ" "แม่ของดิฉัน... ท่านเสียชีวิตไปตั้งแต่ดิฉันยังเด็กค่ะ" น้ำฝนตอบ เสียงเบาลง "ท่านไม่เคยบอกเรื่องพ่อของดิฉันเลย จนกระทั่ง... จนกระทั่งดิฉันโตขึ้น และบังเอิญไปเจอจดหมายบางฉบับ" ธีร์รัฐนึกถึงจดหมายที่เขาเจอในลิ้นชักของห้องทำงานพ่อ... เขาเข้าใจแล้วว่ามันคืออะไร "จดหมายของแม่คุณ..." น้ำฝนพยักหน้า "ใช่ค่ะ" เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา "คุณธีร์คะ... ดิฉันเข้าใจดีว่าคุณอาจจะรู้สึกผิดหวัง" "ผมไม่ได้ผิดหวัง" ธีร์รัฐรีบกล่าว "ผมแค่... ต้องการเวลาทำความเข้าใจ" เขามองไปรอบๆ งานเลี้ยงที่เริ่มจะกลับมาครึกครื้นอีกครั้ง แต่สำหรับเขาแล้ว บรรยากาศทั้งหมดได้เปลี่ยนไปแล้ว "เรากลับบ้านกันเถอะ" น้ำฝนพยักหน้าเห็นด้วย เธอรู้สึกเหนื่อยล้า และอยากจะหลบหนีจากสายตาของผู้คนทั้งหมด เมื่อทั้งสองเดินออกจากงานเลี้ยงมาขึ้นรถ ธีร์รัฐก็สตาร์ทเครื่องยนต์และขับรถออกจากงานไปอย่างเงียบๆ ความเงียบในรถคันหรูดูอึดอัดกว่าที่เคยเป็น "คุณธีร์คะ" น้ำฝนเอ่ยขึ้นหลังจากผ่านไปนาน "ดิฉันรู้ว่าคุณอาจจะ... ไม่ต้องการเห็นหน้าดิฉันอีกต่อไป" ธีร์รัฐหันมามองเธอ สีหน้าของเขาดูเหนื่อยล้า "คุณคิดแบบนั้นจริงๆ เหรอ" "ก็... เป็นไปได้ค่ะ" น้ำฝนตอบ "ดิฉันเข้าใจดี" ธีร์รัฐถอนหายใจยาว "น้ำฝน... ผมไม่รู้ว่าผมจะรู้สึกยังไงกับเรื่องนี้ทั้งหมด" เขาพูดตรงๆ "แต่ผมรู้ว่า... ผมไม่ได้เกลียดคุณ" คำพูดนั้นทำให้น้ำฝนรู้สึกโล่งใจขึ้นมาเล็กน้อย "ขอบคุณค่ะ" "ผมแค่... ต้องการเวลา" ธีร์รัฐกล่าว "เวลาที่จะทำความเข้าใจทุกอย่าง" "ค่ะ" น้ำฝนพยักหน้า "ดิฉันพร้อมจะรอ" รถเคลื่อนตัวไปตามถนนที่มืดมิด ภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมา ธีร์รัฐพยายามประมวลผลทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น เขาไม่เคยคิดว่าชีวิตของน้ำฝนจะเต็มไปด้วยอดีตที่ซับซ้อนและน่าเศร้าขนาดนี้ และเขาก็ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะตกอยู่ในสถานการณ์ที่ต้องเผชิญหน้ากับความจริงอันน่าตกใจเช่นนี้ "ผม... ผมยังจำได้ตอนที่ผมเจอคุณครั้งแรก" ธีร์รัฐพูดขึ้นมาลอยๆ "คุณดูเป็นคนเปราะบางมาก" "ตอนนั้นดิฉันก็เปราะบางจริงๆ ค่ะ" น้ำฝนตอบ "แต่คุณธีร์... ก็ทำให้ดิฉันแข็งแกร่งขึ้น" ธีร์รัฐหันมายิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน "ผมดีใจที่ได้ยินแบบนั้น" เมื่อรถมาถึงคฤหาสน์ ธีร์รัฐจอดรถและทั้งสองก็ลงจากรถอย่างเงียบๆ "คืนนี้... คุณพักผ่อนเถอะนะครับ" ธีร์รัฐกล่าว "พรุ่งนี้... เราค่อยคุยกันอีกที" "ค่ะ" น้ำฝนตอบ "ราตรีสวัสดิ์ค่ะคุณธีร์" ธีร์รัฐมองตามร่างของน้ำฝนที่เดินเข้าไปในคฤหาสน์อย่างช้าๆ เขาถอนหายใจอีกครั้ง ก่อนจะเดินไปยังห้องทำงานของตัวเอง เขาต้องการเวลาอยู่กับความคิดของตัวเอง และต้องการเวลาที่จะทำความเข้าใจกับความรู้สึกที่ปั่นป่วนอยู่ภายในใจ