หลังจากเหตุการณ์เผชิญหน้ากับญาติของบิดาได้คลี่คลายลงแล้ว บรรยากาศภายในวัดบ้านหนองบัวลิ้วทองก็เริ่มกลับมาสู่ความสงบอีกครั้ง แต่สำหรับพระภัททะ การเยียวยาไม่ได้สิ้นสุดลงเพียงแค่การแก้ไขปัญหาทางโลก แต่รวมถึงการเยียวยาจิตใจของผู้คนที่ได้รับผลกระทบจากเรื่องราวที่เกิดขึ้นด้วย “หลวงตาครับ” พระภัททะเข้าไปกราบเรียนหลวงตาบุญมา หลังจากเสร็จภารกิจเล็กๆ น้อยๆ ในยามเช้า “กระผม...อยากจะ...ขอ...อนุญาต...ท่าน...หลวงตา...และ...ท่าน...เจ้า...อาวาส...ไป...ช่วย...งาน...ที่...มูลนิธิ...ช่วยเหลือ...ผู้...ยากไร้...ใน...เมือง...สัก...สอง...สาม...วัน...ได้...ไหม...ครับ” หลวงตาบุญมามองพระภัททะด้วยแววตาที่เปี่ยมด้วยความเข้าใจ “ทำไม...เจ้า...ถึง...อยาก...ไป...ทำ...เช่น...นั้น...เล่า...อาตมา...เห็น...เจ้า...ก็...มี...ภาระ...ต้อง...ดูแล...มารดา...ของ...เจ้า...” “กระผม...คิด...ว่า...นี่...เป็น...โอกาส...อันดี...ที่...กระผม...จะได้...ตอบแทน...สังคม...ครับ” พระภัททะกล่าว “และ...อีก...อย่าง...กระผม...ก็...อยาก...จะ...ฝึก...จิต...ของ...กระผม...ให้...เข้มแข็ง...ยิ่ง...ขึ้น...ด้วย...การ...ช่วยเหลือ...ผู้อื่น...” “อาตมา...เข้าใจ...แล้ว...” หลวงตาบุญมาพยักหน้า “ถ้า...เจ้า...ตั้ง...ใจ...แน่วแน่...เช่น...นั้น...อาตมา...ก็...ไม่...ขัด...ข้อง...แต่...เจ้า...ต้อง...ดูแล...มารดา...ของ...เจ้า...ให้...ดี...ที่สุด...นะ...” “ครับ...หลวงตา” พระภัททะรับคำ “กระผม...จะ...จัดการ...เรื่อง...มารดา...ของ...กระผม...ให้...เรียบร้อย...ก่อน...ที่...จะ...เดินทาง...ไป...” เมื่อจัดการเรื่องต่างๆ และพูดคุยกับมารดาจนเป็นที่เรียบร้อยแล้ว พระภัททะก็ออกเดินทางไปยังมูลนิธิช่วยเหลือผู้ยากไร้ในเมือง บรรยากาศที่มูลนิธิแตกต่างจากที่วัดอย่างสิ้นเชิง ที่นี่เต็มไปด้วยผู้คนหลากหลาย ที่มารอรับความช่วยเหลือ ทั้งผู้สูงอายุ คนพิการ เด็กกำพร้า และผู้ที่ประสบปัญหาทางเศรษฐกิจ พระภัททะเริ่มจากการช่วยงานเล็กๆ น้อยๆ ก่อน เช่น การจัดเตรียมอาหาร การทำความสะอาดพื้นที่ และการช่วยเหลือผู้สูงอายุในการเคลื่อนย้ายสิ่งของ เขาทำทุกอย่างด้วยความเต็มใจ โดยไม่ปริปากบ่น “ท่าน...พระ...” หญิงชราคนหนึ่งเอ่ยเรียกพระภัททะด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรง “ช่วย...เอา...น้ำ...มา...ให้...ฉัน...หน่อย...ได้...ไหม...” “ได้...ครับ...คุณยาย” พระภัททะรีบเข้าไปหา “คุณยาย...ต้องการ...น้ำ...เย็น...หรือ...น้ำ...อุ่น...ครับ...” “น้ำ...เย็น...ก็...ดี...แล้ว...” หญิงชราตอบ พระภัททะรีบไปหยิบน้ำเย็นมาให้ พร้อมกับช่วยประคองให้หญิงชราดื่ม “คุณยาย...รู้สึก...ดี...ขึ้น...ไหม...ครับ...” “ดี...ขึ้น...มาก...เลย...โยม...” หญิงชราตอบ “ขอบใจ...นะ...” ตลอดทั้งวัน พระภัททะได้พบเจอผู้คนมากมาย แต่ละคนล้วนมีเรื่องราวชีวิตที่แตกต่างกันไป บางคนประสบเคราะห์กรรม บางคนถูกทอดทิ้ง บางคนต้องดิ้นรนต่อสู้เพื่อความอยู่รอด เขาได้เห็นความทุกข์ยากของผู้คนอย่างแท้จริง ซึ่งทำให้จิตใจของเขาสงบลงอย่างน่าประหลาด ในระหว่างที่กำลังช่วยงาน พระภัททะได้พบกับคุณสมศักดิ์ ชายวัยกลางคน ผู้เป็นหัวหน้าคณะทำงานของมูลนิธิ “ท่าน...พระ...มา...ใหม่...หรือ...ครับ...” คุณสมศักดิ์ถามด้วยน้ำเสียงที่เป็นมิตร “ยินดี...ต้อนรับ...นะครับ...” “ขอบคุณ...ครับ...ท่าน...” พระภัททะตอบ “กระผม...ชื่อ...ภัททะ...ครับ...” “ผม...สมศักดิ์...ครับ...” คุณสมศักดิ์ยิ้ม “เห็น...ท่าน...ช่วย...งาน...อย่าง...ขยัน...ขันแข็ง...เลย...ครับ...” “กระผม...เพียง...แต่...ทำ...ใน...สิ่งที่...ควร...จะ...ทำ...ครับ...” พระภัททะกล่าว “และ...กระผม...ก็...รู้สึก...ดี...ที่...ได้...มา...ช่วย...ที่...นี่...” “ดี...แล้ว...ครับ...” คุณสมศักดิ์กล่าว “การ...ช่วยเหลือ...ผู้อื่น...คือ...การ...ช่วยเหลือ...ตัว...เอง...อย่าง...หนึ่ง...นะ...” ในช่วงบ่าย คุณสมศักดิ์ได้พาพระภัททะไปเยี่ยมชมส่วนต่างๆ ของมูลนิธิ เขาได้เห็นว่ามูลนิธิแห่งนี้ไม่ได้เพียงแค่ให้ความช่วยเหลือด้านวัตถุ แต่ยังให้การสนับสนุนด้านการศึกษา การฝึกอาชีพ และการให้คำปรึกษาทางด้านจิตใจแก่ผู้ที่ต้องการ “เรา...พยายาม...ที่จะ...ทำให้...ทุกคน...ที่...มา...ที่นี่...รู้สึก...ว่า...พวก...เขา...ยังมี...ที่...พึ่ง...และ...มี...คน...ที่...พร้อม...จะ...รับ...ฟัง...เสมอ...” คุณสมศักดิ์อธิบาย พระภัททะรู้สึกประทับใจในอุดมการณ์ของมูลนิธิเป็นอย่างมาก “ที่...นี่...เป็น...สถานที่...ที่...น่า...ยกย่อง...จริงๆ...ครับ...” “ก็...อาศัย...แรง...กาย...แรง...ใจ...ของ...อาสาสมัคร...ทุก...คน...แหละ...ครับ...” คุณสมศักดิ์กล่าว “โดย...เฉพาะ...ท่าน...พระ...ที่...สละ...เวลา...มา...ช่วย...พวก...เรา...” ตลอดระยะเวลาสามวันที่พระภัททะได้ใช้ไปที่มูลนิธิ เขาได้เรียนรู้ที่จะปรับใจให้เข้ากับสถานการณ์ที่หลากหลาย ได้เห็นความทุกข์ยากของผู้คน และได้สัมผัสถึงความสุขที่เกิดจากการให้ การทำงานหนัก การช่วยเหลือผู้อื่น และการเป็นผู้รับฟังที่ดี ทำให้จิตใจของเขาค่อยๆ หล่อหลอมให้แข็งแกร่งขึ้น สามารถมองเห็นความงามท่ามกลางความทุกข์ยากได้ ในวันที่ต้องเดินทางกลับวัด พระภัททะรู้สึกอาลัยอาวรณ์เล็กน้อย แต่ก็เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขและความภาคภูมิใจ “ขอบคุณ...มาก...นะครับ...ท่าน...สมศักดิ์...” พระภัททะกล่าว “ที่...ให้...โอกาส...กระผม...ได้...มา...เรียนรู้...และ...ช่วยเหลือ...ที่...นี่...” “ผม...ต่าง...หาก...ที่...ต้อง...ขอบคุณ...ท่าน...พระ...” คุณสมศักดิ์ตอบ “การ...มา...ของ...ท่าน...ทำให้...พวก...เรา...มี...กำลังใจ...มาก...ขึ้น...” เมื่อกลับมาถึงวัดบ้านหนองบัวลิ้วทอง พระภัททะก็รู้สึกว่าตนเองได้เปลี่ยนแปลงไปอีกขั้นหนึ่ง จิตใจของเขาสงบเยือกเย็นขึ้น มองสิ่งต่างๆ รอบตัวด้วยความเข้าใจที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม การได้เผชิญหน้ากับปัญหาที่ผ่านมา และการได้ช่วยเหลือผู้อื่น ได้หล่อหลอมให้เขากลายเป็นผู้ที่มีจิตใจเข้มแข็งและเปี่ยมด้วยเมตตาอย่างแท้จริง