เทียนยืนนิ่งราวกับถูกสาป ภาพนิมิตพร่าเลือนในความฝันของเธอปรากฏขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับภาพยนตร์ที่กำลังฉายซ้ำอย่างรวดเร็ว ร่างของสตรีในชุดคลุมสีขาวสง่างาม มือข้างหนึ่งประคองเด็กน้อยที่นอนหลับอุตุ อีกมือหนึ่งถือจี้สีดำที่ส่องประกายเรืองรองภายใต้แสงจันทร์ที่กำลังจะลับขอบฟ้า เด็กน้อยในอ้อมกอดนั้น ใบหน้าเหมือนเงาสะท้อนของตัวเธอเอง ใบหน้าอ่อนหวาน ดวงตาใสซื่อไร้เดียงสา จี้สีดำที่ส่องประกายเย็นยะเยือก มันคือสิ่งเดียวกันกับที่ชายปริศนาเพิ่งยื่นให้เธอ "นี่มัน...อะไรกัน" เทียนพึมพำ เสียงของเธอแหบพร่า ราวกับไม่เคยใช้เปล่งเสียงมาก่อน แสงยืนอยู่เคียงข้างเธอ พยายามจะจับมือของเธอไว้ แต่เทียนสะบัดออกอย่างแรง ร่างกายของเธอสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ดวงตาของเธอมองเหม่อออกไปเบื้องหน้า ราวกับกำลังมองเห็นสิ่งที่อยู่เหนือกว่าโลกแห่งความเป็นจริง "เทียน! เกิดอะไรขึ้น!" แสงร้องถาม พยายามจะจับแขนเธออีกครั้ง "คุณเป็นอะไรไป!" ชายปริศนาหัวเราะเยาะ "เห็นไหม เด็กน้อย ข้าบอกแล้วว่านางไม่เข้าใจ" เขาก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีก "นางถูกเลือกมาเพื่อภารกิจ นางมีสายเลือดแห่งผู้พิทักษ์" "ผู้พิทักษ์อะไรกัน!" แสงตะคอก "เทียนเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดา เธออยู่ที่นี่กับเรา!" "ธรรมดาอย่างนั้นรึ" ชายปริศนากล่าวเย้ยหยัน "นางคือทายาทของตระกูลโบราณ ตระกูลที่สาบสูญไปนานแล้ว ตระกูลที่เฝ้ารอผู้ที่จะสืบทอดพลังอำนาจแห่ง 'แสงดาว' มาช้านาน" "แสงดาว?" เทียนเอ่ยถามชื่อนั้นด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา ราวกับมันเคยเป็นส่วนหนึ่งของเธอ "มันคืออะไร" "คือพลังที่สามารถนำพาสมดุลกลับคืนสู่โลก" ชายปริศนาตอบ "เป็นพลังที่ถูกผนึกไว้ในตระกูลของนาง และรอคอยผู้ที่เหมาะสมที่สุดที่จะปลดปล่อยมันออกมา" เทียนเงยหน้ามองชายปริศนา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยคำถามและความสับสน "แล้ว...แล้วทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่? ทำไมฉันถึงไม่รู้อะไรเลย?" "เพราะนางถูกส่งมาเพื่อซ่อนตัว" ชายปริศนาอธิบาย "เพื่อรอเวลาที่เหมาะสม และเมื่อเวลามาถึง ผู้ที่จะนำทางนางก็จะปรากฏตัว" เขากวาดสายตาไปมองแสง "แต่ดูเหมือนว่า...คนที่จะนำทางนางกลับไม่ใช่เจ้า" แสงกัดฟันแน่น "ผมไม่สนว่าเธอจะเป็นใครมาก่อน เทียนคือเทียนในตอนนี้ เธอคือคนของที่นี่!" "เจ้าคิดว่าเจ้าจะเปลี่ยนแปลงโชคชะตาได้รึ" ชายปริศนาเย้ย "โชคชะตาของนางถูกขีดเขียนไว้แล้วตั้งแต่ก่อนที่เจ้าจะเกิดเสียอีก" จี้สีดำในมือของเทียนเริ่มส่องแสงจ้าขึ้นอีกครั้ง แสงที่เปล่งออกมานั้นอบอุ่นและทรงพลัง มันส่องสว่างไปทั่วบริเวณราวกับดวงอาทิตย์ดวงเล็กๆ เทียนรู้สึกถึงพลังงานที่ไม่คุ้นเคยไหลเวียนไปทั่วร่าง ความทรงจำที่หลับใหลไปนานถูกปลุกให้ตื่นขึ้น ความรู้สึกถึงความเป็นส่วนหนึ่งของบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าตัวเธอเองถาโถมเข้ามา "ข้าต้อง...กลับไป" เทียนพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น "ข้าต้องกลับไปที่นั่น" "เทียน! คุณจะไปไหน!" แสงรีบดึงแขนเธอไว้ "คุณจะไปกับคนคนนี้ไม่ได้นะ!" "ฉันขอโทษ แสง" เทียนมองเข้าไปในดวงตาของแสง น้ำตาเอ่อคลอ "ฉัน...ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับฉัน แต่ฉันรู้สึกได้ว่าฉันต้องไป" "แต่ที่นี่คือบ้านของคุณ!" แสงร้องเสียงดัง "คุณจะทิ้งทุกอย่างไปได้อย่างไร!" "บ้านที่แท้จริงของนางไม่ได้อยู่ที่นี่" ชายปริศนาแทรกขึ้น "บ้านที่แท้จริงของนางรอคอยนางอยู่ และมีเพียงนางเท่านั้นที่จะสามารถเติมเต็มภารกิจที่ถูกมอบหมายไว้ได้" เทียนพยายามดึงมือออกจากแสง แต่แสงก็กอดเธอไว้แน่น "ไม่! ผมไม่ปล่อยคุณไปเด็ดขาด!" "ปล่อยมือข้า" เทียนกล่าวเสียงเย็นชา "นี่คือสิ่งที่ข้าต้องทำ" "แต่ผมรักคุณนะ เทียน!" แสงตะโกน "ผมไม่ต้องการเสียคุณไป!" คำว่า 'รัก' ทำให้เทียนชะงักไป เธอหันกลับมามองแสง ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "แสง...ฉันก็รักคุณ" "ถ้าคุณรักผมจริง คุณจะอยู่ที่นี่กับผม!" แสงกล่าว "บางครั้ง ความรักก็หมายถึงการปล่อยให้คนที่เรารักไปในทางที่พวกเขาต้องไป" เทียนกล่าว พลางเอื้อมมืออีกข้างไปกุมแก้มของแสง "ฉันขอโทษจริงๆ" เธอใช้พลังบางอย่างผลักแสงออกไปเบาๆ แสงเซถอยหลังไปสองสามก้าว ร่างกายของเทียนเริ่มเรืองแสงสีขาวนวล ดวงตาของเธอทอประกายระยับ ราวกับมีดวงดาวนับล้านดวงสถิตอยู่ภายใน "เจ้าพร้อมแล้ว" ชายปริศนากล่าว "มาเถิด ผู้สืบทอดแห่งแสงดาว" เขาโบกมือเบาๆ และทันใดนั้น ม่านพลังงานสีดำก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเทียน มันหมุนคว้างราวกับประตูสู่มิติอื่น เทียนหันกลับมามองแสงเป็นครั้งสุดท้าย "ลาก่อนนะ แสง" "เทียน! อย่าไป!" แสงตะโกนสุดเสียง พยายามจะวิ่งเข้าไปหาเธอ แต่ก็เหมือนมีกำแพงที่มองไม่เห็นกั้นไว้ ร่างของเทียนค่อยๆ ลอยขึ้น และเคลื่อนเข้าไปในม่านพลังงานสีดำนั้น ก่อนที่ทุกอย่างจะหายไป เหลือเพียงแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมายังกระท่อมร้าง และชายหนุ่มที่ยืนนิ่งราวกับถูกสาป แสงทรุดตัวลงนั่งกับพื้น น้ำตาไหลอาบแก้ม "ไม่...ไม่จริง..." ชายปริศนาหันมามองแสงด้วยแววตาที่เย้ยหยัน "เจ้าไม่มีวันเข้าใจหรอกเด็กน้อย ความรักที่แท้จริงคือการเสียสละ" เขาหันหลังให้แสงที่กำลังสิ้นหวัง และก้าวเข้าไปในม่านพลังงานสีดำนั้นอย่างไม่ลังเล ก่อนที่มันจะปิดลงอย่างสมบูรณ์ ทิ้งไว้เพียงความเงียบงัน และความว่างเปล่า