แสงนั่งนิ่งอยู่ริมขอบป่า ใบหน้าของเขาเปื้อนคราบน้ำตาและฝุ่นดิน กลิ่นอายของความสิ้นหวังแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ เขายังคงนึกถึงใบหน้าของเทียน รอยยิ้มของเธอ เสียงหัวเราะของเธอ และคำพูดสุดท้ายที่เธอเอ่ยกับเขา "ลาก่อนนะ แสง" คำพูดนั้นก้องอยู่ในหูของเขา ราวกับจะฉีกหัวใจของเขาออกเป็นชิ้นๆ เขาพยายามจะตะโกนเรียกเธออีกครั้ง แต่เสียงกลับแหบแห้งจนแทบจะเปล่งออกมาไม่ได้ เสียงฝีเท้าที่ดังมาจากด้านหลัง ทำให้เขาต้องสะดุ้ง เขาหันไปมอง และเห็นผู้ใหญ่บ้านคนเก่าเดินเข้ามาหาด้วยสีหน้าเรียบเฉย "ข้าเห็นทั้งหมดแล้ว" ผู้ใหญ่บ้านกล่าวเสียงนุ่ม "ข้าเสียใจด้วยนะ แสง" แสงส่ายหน้าช้าๆ "เธอ...เธอไปแล้วครับท่านผู้ใหญ่ เธอจากผมไปจริงๆ" "บางครั้ง โชคชะตาก็เล่นตลกกับชีวิตของเรา" ผู้ใหญ่บ้านนั่งลงข้างๆ แสง "แต่เราไม่มีเวลามาจมปลักกับความเศร้า" "แต่..." แสงเงยหน้ามองผู้ใหญ่บ้าน "เทียน...เธออาจจะตกอยู่ในอันตรายนะครับ" "ข้าเข้าใจความรู้สึกของเจ้า" ผู้ใหญ่บ้านกล่าว "แต่ตอนนี้ เราต้องคิดถึงความปลอดภัยของหมู่บ้านของเราก่อน" "แล้ว...แล้วเราจะทำอย่างไรดีครับ" แสงถาม พยายามรวบรวมสติ "พวกนั้น...พวกมันจะกลับมาอีกไหม?" "แน่นอน" ผู้ใหญ่บ้านตอบ "หลังจากที่พวกมันรู้ว่าได้ตัวเทียนไปแล้ว พวกมันจะต้องรีบกลับไปรายงาน พวกมันจะกลับมาพร้อมกำลังที่มากกว่าเดิม" "แต่เราก็มีแผนของเราเหมือนกัน" ผู้ใหญ่บ้านกล่าว "แผนการที่เราได้วางไว้ภายใต้แสงจันทร์คืนนั้น" แสงนึกถึงการประชุมลับที่กระท่อมริมป่า นึกถึงแผนการสร้างกับดักที่ใช้สมุนไพรของเทียน เขาเคยรู้สึกตื่นเต้นและมีความหวังกับแผนนั้น แต่ตอนนี้ ความรู้สึกเหล่านั้นกลับมลายหายไปสิ้น "แต่เทียนไม่อยู่แล้ว" แสงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ใครจะเป็นคนช่วยเราเรื่องสมุนไพร?" "เทียนอาจจะไม่อยู่ที่นี่แล้ว" ผู้ใหญ่บ้านกล่าว "แต่เธอได้เตรียมทุกอย่างไว้แล้ว" ผู้ใหญ่บ้านลุกขึ้นยืน "ข้าจะพาเจ้าไปดู" เขานำแสงไปยังสวนสมุนไพรของเทียน ที่นั่น เต็มไปด้วยสมุนไพรนานาชนิดที่ถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ มีทั้งสมุนไพรที่ใช้ในการรักษา บำรุงกำลัง และสมุนไพรที่มีพิษ หรือสามารถทำให้เกิดอาการแพ้ได้ "เทียนได้เตรียมทุกอย่างไว้ให้เราแล้ว" ผู้ใหญ่บ้านกล่าว "นางได้เขียนคำอธิบายวิธีการใช้และส่วนผสมที่ต้องใช้สำหรับกับดักแต่ละชนิดไว้อย่างละเอียด" แสงมองดูสมุดบันทึกของเทียนที่วางอยู่บนม้านั่งไม้ มันเต็มไปด้วยลายมือที่คุ้นเคย ตัวอักษรที่เขาเคยอ่านทุกวันเมื่ออยู่กับเธอ "นี่ไง" ผู้ใหญ่บ้านหยิบขวดโหลที่บรรจุผงสีขาวละเอียดขึ้นมา "นี่คือสมุนไพรที่ทำให้เกิดอาการคันอย่างรุนแรง และทำให้ผิวหนังไหม้พุพอง" เขาหยิบขวดโหลอีกใบขึ้นมา "ส่วนนี่ คือยาพิษอ่อนๆ ที่จะทำให้เกิดอาการคลื่นไส้ อาเจียน และอ่อนแรง" แสงหยิบสมุดบันทึกของเทียนขึ้นมาอ่านอย่างตั้งใจ เขาค่อยๆ ทำความเข้าใจกับแผนการต่างๆ ที่เทียนได้วางไว้ เขาพบว่าเทียนไม่ได้มีแค่ความสามารถในการใช้สมุนไพร แต่ยังมีความคิดสร้างสรรค์และเฉลียวฉลาดอย่างมาก "เธอ...เธอเก่งจริงๆ" แสงพึมพำ "นางเป็นคนที่มีหัวใจที่ยิ่งใหญ่" ผู้ใหญ่บ้านกล่าว "แม้จะต้องจากไป แต่นางก็ยังห่วงใยพวกเรา" "ผมจะทำให้ดีที่สุดครับ" แสงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น "ผมจะทำทุกอย่างเพื่อปกป้องหมู่บ้านนี้ และสานต่อเจตนารมณ์ของเทียน" "ดีมาก" ผู้ใหญ่บ้านยิ้ม "ข้าเชื่อในตัวเจ้า" หลังจากนั้น ผู้ใหญ่บ้านก็เริ่มมอบหมายหน้าที่ให้กับชาวบ้านแต่ละคน พวกเขาแบ่งงานกันอย่างขยันขันแข็ง บางคนไปเตรียมไม้สำหรับสร้างกับดัก บางคนไปรวบรวมเถาวัลย์และเชือกเพื่อใช้ในการผูกมัด บางคนก็ช่วยกันตำและบดสมุนไพรตามสูตรที่เทียนได้ระบุไว้ในบันทึก แสงได้กลายเป็นหัวหน้าทีมในการวางกับดัก เขาทำตามคำแนะนำในสมุดบันทึกของเทียนอย่างเคร่งครัด เขาจัดวางกับดักในจุดยุทธศาสตร์ต่างๆ รอบหมู่บ้าน ทั้งตามเส้นทางเข้าออก และบริเวณที่คาดว่าพวกศัตรูจะใช้เป็นที่ซ่อนตัว "ระวังตรงนี้ด้วยนะ" แสงบอกลูกบ้านคนหนึ่ง "ตรงนี้เป็นพื้นที่ชื้นแฉะ อาจทำให้สมุนไพรเสื่อมสภาพได้เร็วกว่าปกติ" "เข้าใจแล้วครับคุณแสง" ลูกบ้านตอบรับ "แล้วอย่าลืมโรยผงพริกไทยป่ารอบๆ ขอบกับดักด้วยล่ะ" แสงสั่ง "มันจะช่วยพรางกลิ่น และทำให้พวกมันระแวงมากขึ้น" การทำงานเป็นไปอย่างเร่งรีบ แต่ก็เต็มไปด้วยความสามัคคี ชาวบ้านทุกคนตระหนักดีว่าเวลาเหลือน้อยเต็มที พวกเขารู้ว่าการจากไปของเทียนไม่ใช่จุดจบ แต่เป็นจุดเริ่มต้นของการต่อสู้ครั้งใหม่ แสงเองก็รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงภายในตัวเอง เขาไม่ใช่วัยรุ่นหนุ่มผู้รักความสงบอีกต่อไปแล้ว เขากลายเป็นผู้นำที่เข้มแข็ง มีความรับผิดชอบ และพร้อมที่จะปกป้องคนที่เขารัก แม้ว่าเทียนจะจากไปแล้ว แต่ความทรงจำของเธอก็ยังคงเป็นแรงผลักดันที่สำคัญ "เทียน..." แสงพึมพำกับตัวเอง "ผมจะไม่ยอมให้เธอจากไปอย่างเสียเปล่า" เขามองไปยังท้องฟ้าที่เริ่มมืดลง ดวงดาวเริ่มปรากฏขึ้นทีละดวง ราวกับกำลังส่งกำลังใจมาให้พวกเขา "พวกเราพร้อมแล้ว" แสงกล่าวกับท้องฟ้า "พวกเราพร้อมจะสู้"