รอยยิ้มของอรุณที่ประดับอยู่บนใบหน้าสวยคมนั้น ทำให้บรรยากาศรอบตัวดูอึมครึมลงไปในทันที พายุยืนจ้องมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความขุ่นเคือง ราวกับว่าการปรากฏตัวของเธอเป็นสิ่งต้องห้าม อรุณเดินเข้ามาใกล้ พลางสำรวจรอบๆ ร้านด้วยสายตาที่ดูเบื่อหน่าย "ฉันไม่คิดเลยว่านายจะมาวนเวียนอยู่แถวนี้" อรุณพูดขึ้น "หลังจากทุกอย่างที่เกิดขึ้น ฉันนึกว่านายคงจะหายหน้าหายตาไปไหนต่อไหนแล้วเสียอีก" "แล้วคุณคิดว่าผมจะไปอยู่ที่ไหนได้ล่ะ" พายุสวนกลับ น้ำเสียงของเขาแข็งกระด้าง "ที่นี่คือบ้านของผม" "บ้าน? นายยังเรียกที่นี่ว่าบ้านได้อีกเหรอ" อรุณหัวเราะในลำคอ "นายทำลายทุกอย่างไปแล้วนะ พายุ" "ผมไม่ได้ทำลาย" พายุตอบเสียงลอดไรฟัน "ผมแค่...พยายามรักษาไว้" รุ้งยืนอึ้งอยู่ที่เคาน์เตอร์ เธอรับรู้ได้ถึงความตึงเครียดที่แผ่กระจายออกมาจากทั้งสองคน เธอไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่สัมผัสได้ว่าเรื่องราวนี้คงไม่ธรรมดา "รักษาอะไรไว้เหรอ" อรุณเลิกคิ้วสูง "รักษาความทรงจำอันเลวร้ายของตัวเองไว้เหรอ" "พอทีเถอะ อรุณ" พายุพูดด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกว่าเขาเริ่มจะหมดความอดทน "อย่ามายุ่งเรื่องของผม" "ฉันก็แค่อยากจะเตือนนาย" อรุณยักไหล่ "โครงการนี้มันใหญ่กว่าที่นายคิด และที่สำคัญ มันเกี่ยวข้องกับที่ดินของครอบครัวนายด้วยนะ" คำพูดของอรุณทำให้พายุชะงักไป เขาหันไปมองหน้ารุ้งที่ยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาของเขาฉายแววขอโทษอย่างเห็นได้ชัด "รุ้ง... ผมขอโทษ" "ไม่เป็นไรค่ะ" รุ้งพยายามยิ้ม "คุณอรุณ... คุณเป็นใครคะ" เธอหันไปถามอรุณ อรุณหันมามองรุ้งด้วยสายตาที่ราวกับจะประเมินค่า "ฉันเป็นคู่หมั้นของพายุ" เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่เน้นย้ำคำว่า "คู่หมั้น" คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจของรุ้ง เธอรู้สึกชาไปทั้งตัว โลกทั้งใบของเธอเหมือนจะหยุดหมุน "คู่...คู่หมั้น" เธอทวนคำอย่างแผ่วเบา พายุหันกลับมามองอรุณด้วยความโกรธจัด "อรุณ! เธอพูดอะไรออกมา" "ก็ความจริงไง" อรุณตอบกลับอย่างไม่สะทกสะท้าน "นายคงไม่อยากให้เธอเข้าใจผิดใช่ไหมล่ะ" "ผมกับคุณมันจบกันไปนานแล้ว" พายุพูดเสียงเครียด "อย่ามาพูดเรื่องไร้สาระ" "จบกันไปแล้วจริงๆ เหรอ" อรุณเดินเข้าไปใกล้พายุ กระซิบข้างหูเขา "หรือว่านายยังตัดใจจากฉันไม่ได้กันแน่" รุ้งยืนมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ปวดร้าว เธอไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไร จะพูดอะไร หรือแม้กระทั่งจะทำสีหน้าอย่างไรดี หัวใจของเธอเจ็บแปลบไปหมด "ผมไม่ได้รักคุณแล้ว" พายุพูดเสียงดังฟังชัด หันไปทางอรุณ "และผมก็จะไม่กลับไปหาคุณอีก" "คำพูดของนายมันไม่เคยน่าเชื่อถือเลย พายุ" อรุณหัวเราะ "เรามาดูกันว่านายจะทำได้นานแค่ไหน" อรุณหันมามองรุ้งอีกครั้งด้วยรอยยิ้มเยาะ "ฉันขอโทษนะที่ทำให้เธอเข้าใจผิด" เธอกล่าวกับรุ้ง "แต่ฉันคงต้องขอให้นายระวังตัวไว้หน่อยนะ พายุมีปัญหาเยอะกว่าที่เธอคิด" ว่าแล้ว อรุณก็หันหลังเดินจากไป ทิ้งให้รุ้งยืนแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น ส่วนพายุ เขาหันมามองหน้ารุ้งด้วยความรู้สึกผิดอย่างที่สุด "รุ้ง... ผม..." เขาพยายามจะอธิบาย "ไม่เป็นไรค่ะ" รุ้งพูดขัดขึ้นมา น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ "คุณ...คุณออกไปก่อนนะคะ" พายุลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่เมื่อเห็นแววตาของรุ้งที่บอกเป็นนัยว่าเธอต้องการเวลาอยู่คนเดียว เขาจึงพยักหน้าอย่างเข้าใจ "ผมจะกลับมาอธิบายนะ" เขาเดินออกจากร้านไป ทิ้งให้รุ้งยืนอยู่กับความว่างเปล่า เสียงผู้คนในร้านยังคงดังอยู่ แต่ในหูของรุ้ง กลับมีเพียงเสียงหัวใจของตัวเองที่กำลังแตกสลาย วันนั้นทั้งวัน รุ้งทำอะไรไม่ถูก เธอพยายามจะกลับไปทำงาน แต่สมาธิของเธอไม่อยู่กับเนื้อกับตัวอีกต่อไป ทุกครั้งที่เธอคิดถึงคำว่า "คู่หมั้น" น้ำตาก็คลอเบ้า เมื่อใกล้เวลาปิดร้าน คุณลุงชวนก็เดินเข้ามาอีกครั้ง "เป็นอะไรไปจ๊ะหลานรุ้ง วันนี้ดูซึมๆ นะ" รุ้งพยายามกลั้นน้ำตา "ไม่มีอะไรค่ะลุง" "โกหกไม่เนียนนะ" คุณลุงชวนยิ้ม "มีอะไรอยากจะเล่าให้ลุงฟังหรือเปล่า" รุ้งมองคุณลุงชวน ใบหน้าใจดีของคุณลุงทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย เธอจึงตัดสินใจเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้คุณลุงชวนฟัง "ผู้หญิงคนนั้น...เขาบอกว่าเขาเป็นคู่หมั้นของคุณพายุค่ะ" รุ้งพูดทั้งน้ำตา "แล้วก็...เรื่องที่ดินริมทะเลสาบ...ฉันได้ยินเขาพูดกัน...เหมือนมันจะเกี่ยวกับครอบครัวของคุณพายุด้วย" คุณลุงชวนพยักหน้าอย่างเข้าใจ "เรื่องมันซับซ้อนนะหลานรุ้ง" "แล้ว...แล้วมันคืออะไรคะ" รุ้งถาม "ที่ดินตรงนั้นน่ะนะ เดิมทีเป็นของครอบครัวพายุ" คุณลุงชวนเริ่มเล่า "แต่เกิดปัญหาบางอย่างขึ้น ทำให้ครอบครัวเขาต้องสูญเสียที่ดินผืนนั้นไป พ่อของพายุเสียใจมาก จนป่วยหนัก และสุดท้ายก็เสียชีวิตไป" รุ้งฟังเรื่องราวด้วยความตกใจ "เสียชีวิต...เพราะเรื่องที่ดินเหรอคะ" "ใช่" คุณลุงชวนพยักหน้า "แล้วไอ้โครงการที่บริษัทอรุณมาติดต่อเนี่ย มันก็คือโครงการที่จะมาสร้างโรงแรมหรูบนที่ดินผืนนั้นแหละ" "แล้วคุณพายุ...เขารู้เรื่องนี้เหรอคะ" "เขารู้สิ" คุณลุงชวนถอนหายใจ "จริงๆ แล้ว พายุกำลังพยายามหาทางเอาที่ดินผืนนั้นกลับคืนมาเพื่อสานต่อความตั้งใจของพ่อเขา แต่ก็ไม่ง่ายเลย เพราะทางบริษัทของอรุณก็มีอำนาจและเส้นสายเยอะมาก" "แล้ว...เรื่องที่เขาบอกว่าเป็นคู่หมั้น...มันจริงหรือคะ" รุ้งถามด้วยน้ำเสียงที่ยังคงสั่นเครือ "อรุณน่ะเหรอ" คุณลุงชวนทำหน้าครุ่นคิด "เคยเป็นคนรักเก่าของพายุนะ แต่เลิกกันไปนานแล้ว ด้วยเหตุผลบางอย่าง" "เหตุผลอะไรคะ" "ไม่รู้สิ" คุณลุงชวนส่ายหน้า "แต่ที่แน่ๆ คืออรุณไม่เคยยอมปล่อยพายุไปง่ายๆ หรอก ยิ่งรู้ว่าพายุกำลังจะกลับมามีอะไรบางอย่างที่สำคัญ เธอจะยิ่งเข้ามาป่วน" รุ้งเงยหน้ามองคุณลุงชวน น้ำตาไหลอาบแก้ม "แล้ว...แล้วฉันล่ะคะ" "หลานรุ้ง...เรื่องนี้มันไม่ง่าย" คุณลุงชวนพูด "พายุเขามีบาดแผลในใจเยอะมาก อดีตของเขามันหนักหนาสาหัสจริงๆ" "ฉัน...ฉันรักเขาไปแล้วค่ะ" รุ้งสารภาพออกมาเสียงเบา "แต่ฉันไม่รู้ว่าฉันจะทำยังไงต่อไปดี" "ค่อยๆ ดูกันไปนะหลาน" คุณลุงชวนตบบ่าเธอเบาๆ "ความรักที่แท้จริงมันจะผ่านอุปสรรคไปได้เสมอแหละ"