หลังจากวันที่อรุณปรากฏตัวขึ้นที่เมโลดี้ คาเฟ่ ชีวิตของรุ้งก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป รอยยิ้มที่เคยสดใสของเธอกลับถูกแทนที่ด้วยความกังวลและไม่แน่ใจ เธอพยายามจะกลับไปเป็นรุ้งคนเดิม แต่ทุกครั้งที่เธอมองไปที่ประตูร้าน เธอก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงพายุและเรื่องราวที่ซับซ้อนของเขากับอรุณ พายุยังคงมาที่ร้าน แต่ความสัมพันธ์ของพวกเขากลับดูอึดอัดขึ้นกว่าเดิม บทสนทนาที่เคยเป็นไปอย่างราบรื่น บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเงียบงัน และคำพูดที่ถูกเลือกสรรอย่างระมัดระวัง รุ้งรู้สึกเหมือนมีกำแพงบางๆ กั้นระหว่างเธอและเขา "วันนี้...คุณอยากดื่มอะไรเป็นพิเศษไหมคะ" รุ้งถามพายุด้วยน้ำเสียงที่พยายามจะให้เป็นปกติที่สุด พายุเงยหน้าขึ้นมองเธอ ดวงตาคู่สีเข้มของเขายังคงฉายแววความเศร้าสร้อย "กาแฟดำแก้วเดิมครับ" เขาตอบเสียงเรียบ "แล้ว...มีอะไรอยากจะทานคู่กันไหมคะ" รุ้งถามต่อ พยายามหาหัวข้อสนทนา "ไม่ต้องก็ได้ครับ" พายุตอบ "ผม...มีเรื่องอยากจะคุยกับรุ้ง" รุ้งใจเต้นแรง "ค่ะ... เชิญเลยค่ะ" พายุเดินมานั่งที่โต๊ะมุมร้านที่เขาชอบนั่งเป็นประจำ รุ้งเดินตามไปพร้อมกับกาแฟที่เขาขอ "คุณอรุณ...เขาเป็นใครกันแน่คะ" รุ้งถามออกไปตรงๆ เธอทนความสงสัยไม่ไหวอีกต่อไป พายุถอนหายใจยาว "เธอเป็นอดีตคนรักของผมครับ" เขาตอบ "เราเคยคบกันมานาน แต่สุดท้ายก็ต้องเลิกรากันไป" "เพราะอะไรคะ" รุ้งถามต่ออย่างระแวง "เหตุผลมันซับซ้อนครับ" พายุอธิบาย "แต่สรุปง่ายๆ คือเราเข้ากันไม่ได้ และครอบครัวผมก็ไม่เห็นด้วยกับการคบกันของเรา" "แล้ว...เรื่องที่ดินริมทะเลสาบ...มันเกี่ยวกับครอบครัวคุณจริงๆ ใช่ไหมคะ" พายุพยักหน้า "ใช่ครับ ที่ดินผืนนั้นเป็นของครอบครัวผมมานาน แต่เกิดปัญหาบางอย่างขึ้น ทำให้เราต้องเสียมันไป" "แล้วคุณอรุณ...เขามีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องนี้คะ" "อรุณ...เธอทำงานอยู่ที่บริษัทที่กำลังจะมาสร้างโครงการที่นั่น" พายุพูด "และพ่อของเธอ ก็เป็นคนที่ทำให้ครอบครัวผมสูญเสียที่ดินผืนนั้นไป" คำพูดนั้นทำให้รุ้งตกใจ "จริงๆ เหรอคะ" "ใช่ครับ" พายุพยักหน้า "แม่ของอรุณคือคนที่วางแผนทุกอย่าง ทำให้พ่อผมเสียใจมาก จนสุดท้ายก็ป่วยตายไป" รุ้งจ้องมองพายุด้วยความเห็นใจ "ฉันเสียใจด้วยนะคะ" "ผม...ผมรู้ว่ามันฟังดูโหดร้าย" พายุพูดต่อ "แต่ผมก็พยายามที่จะทำใจ และเดินหน้าต่อไป ผมกำลังพยายามหาทางที่จะได้ที่ดินผืนนั้นกลับคืนมา เพื่อแก้แค้นให้กับพ่อ และเพื่อรักษาเกียรติของครอบครัว" "แก้แค้น?" รุ้งทวนคำ "แต่...คุณบอกว่าคุณไม่ต้องการให้มันเกิดขึ้นอีก" "ผมไม่ได้ต้องการแก้แค้นในรูปแบบของการทำร้ายใคร" พายุอธิบาย "ผมแค่ต้องการทวงคืนสิ่งที่ควรจะเป็นของผม และพิสูจน์ว่าผมสามารถทำได้" "แล้ว...คุณอรุณ...เขาเข้ามาปั่นป่วนทำไมคะ" "เธอคงอยากจะทำให้นายไขว้เขว" พายุตอบ "เธอรู้ว่าผมกำลังจะทำอะไร และเธอไม่อยากให้ผมสำเร็จ" "แล้ว...เรื่องที่เขาบอกว่าเขาเป็นคู่หมั้นของคุณ...มันคืออะไรคะ" รุ้งถาม น้ำเสียงของเธอสั่นเครืออีกครั้ง พายุหลับตาลงช้าๆ "เธอโกหกครับ" เขาตอบเสียงหนักแน่น "ผมกับเธอเลิกกันไปนานแล้ว ไม่มีทางที่ผมจะกลับไปหาเธอได้อีก" "แล้ว...คุณไม่คิดว่าเขาจะพยายามทำให้ฉันเข้าใจผิดเหรอคะ" รุ้งถามด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความหวัง "ผม...ผมไม่รู้" พายุยอมรับ "แต่ผมอยากให้รุ้งเชื่อผม ผมจะไม่ทำให้รุ้งเสียใจ" รุ้งมองเข้าไปในดวงตาของพายุ เธอเห็นความจริงใจและความเจ็บปวดอยู่ในนั้น เธอเชื่อในสิ่งที่เขาพูด แม้ว่ามันจะยากก็ตาม "ฉัน...ฉันเชื่อคุณค่ะ" รุ้งพูด "แต่...ฉันก็อดกลัวไม่ได้" "ผมเข้าใจ" พายุยื่นมือไปจับมือรุ้งไว้ "ผมจะปกป้องคุณเอง" บทสนทนาของทั้งสองคนจบลงด้วยความเงียบ แต่เป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยความเข้าใจและคำมั่นสัญญา หลังจากวันนั้น พายุพยายามที่จะใช้เวลาอยู่กับรุ้งให้มากขึ้น เขามักจะแวะมาที่ร้านเสมอ แม้ว่าอรุณจะปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งก็ตาม วันหนึ่ง ขณะที่พายุและรุ้งกำลังนั่งคุยกันที่โต๊ะมุมร้าน อรุณก็เดินเข้ามาในร้านอีกครั้ง คราวนี้เธอมาคนเดียว "ไง พายุ" อรุณทักทายด้วยรอยยิ้มที่เย็นชา "มาหาผู้หญิงคนนี้อีกแล้วเหรอ" พายุหันไปมองอรุณด้วยสายตาที่ไม่พอใจ "คุณมาทำไม" "ก็แค่แวะมาดู" อรุณตอบ "ดูว่านายยังมีความสุขดีอยู่ไหม" "ผมมีความสุขดี" พายุตอบ "และคุณไม่มีสิทธิ์มายุ่ง" "แน่ใจเหรอ" อรุณหัวเราะ "นายรู้ไหมว่ากำลังจะเสียอะไรไป" "ผมไม่เสียอะไรทั้งนั้น" พายุสวนกลับ "ผมกำลังจะได้ทุกอย่างกลับคืนมา" "ฝันไปเถอะ" อรุณเย้ยหยัน "ครอบครัวของนายมันอ่อนแอเกินไปที่จะต่อสู้กับอำนาจของฉัน" "ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็น" พายุพูดด้วยน้ำเสียงที่เด็ดเดี่ยว "งั้นเหรอ" อรุณมองพายุด้วยสายตาที่ดูแคลน "ฉันจะรอดู" ว่าแล้ว อรุณก็หันไปมองรุ้ง "เธอรู้ไหมว่าผู้ชายที่เธอคบอยู่น่ะ มันอันตรายแค่ไหน" รุ้งมองอรุณด้วยความไม่กลัว "ฉันรู้ว่าเขาเป็นคนยังไง" "เธอคิดผิดแล้วล่ะ" อรุณหัวเราะ "เขาเป็นคนเห็นแก่ตัว เขาพร้อมจะเหยียบย่ำทุกคนเพื่อให้ได้สิ่งที่เขาต้องการ" "ไม่จริง" รุ้งปฏิเสธ "คุณต่างหากที่กำลังโกหก" "ฉันกำลังบอกความจริง" อรุณยืนยัน "นายลองคิดดูดีๆ นะ พายุ" อรุณเดินจากไป ทิ้งให้รุ้งและพายุยืนอยู่ด้วยกันอีกครั้ง "อย่าไปสนใจเธอเลยนะรุ้ง" พายุพูด "เธอแค่อยากจะทำลายทุกอย่าง" "ฉันรู้ค่ะ" รุ้งยิ้มให้พายุ "ฉันเชื่อใจคุณ" พายุยิ้มตอบ "ขอบคุณนะ" ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังมีความสุขกับช่วงเวลาเล็กๆ นี้เอง เสียงกระดิ่งที่ประตูร้านก็ดังขึ้นอีกครั้ง ชายคนหนึ่งในชุดสูทสีดำสนิทก้าวเข้ามาในร้าน ใบหน้าของเขาดูเคร่งขรึม "คุณพายุครับ" ชายคนนั้นกล่าว "มีเรื่องด่วนครับ" พายุหันไปมองชายคนนั้นด้วยความประหลาดใจ "เรื่องอะไร" "เกี่ยวกับโครงการที่ดินริมทะเลสาบครับ" ชายคนนั้นตอบ "ทางบริษัทของอรุณ...เขาได้ยื่นเรื่องคัดค้านอย่างเป็นทางการแล้วครับ" คำพูดนั้นทำให้พายุหน้าเสียไปทันที เขาหันมามองหน้ารุ้งที่กำลังมองเขาด้วยความเป็นห่วง "มัน...มันเป็นไปไม่ได้" พายุพึมพำ "ผมเสียใจครับคุณพายุ" ชายคนนั้นกล่าว "สถานการณ์ตอนนี้...ค่อนข้างจะแย่ครับ" พายุยืนนิ่งราวกับถูกสาป แสงแดดยามบ่ายที่ส่องเข้ามาในร้าน ดูเหมือนจะค่อยๆ จางหายไป เหลือเพียงความมืดมิดที่กำลังก่อตัวขึ้นในใจของเขา