น้ำตาของคุณหญิงปิ่นอนงค์ไหลรินอาบแก้ม ลลิตามองมารดาด้วยความเห็นใจ เธอไม่เคยเห็นมารดาอ่อนแอขนาดนี้มาก่อน ภาพถ่ายในอัลบั้มนั้น ช่างย้อนแย้งกับความจริงที่เพิ่งถูกเปิดเผย ความรักที่เคยมี กลับกลายเป็นรอยแผลเป็นที่มารดาต้องแบกรับมาตลอดชีวิต "คุณแม่คะ... หนู... เข้าใจแล้วค่ะ" ลลิตาเอ่ยเสียงเบา พลางลูบแขนของมารดาเบาๆ "หนู... ไม่โกรธ... คุณแม่... เลยค่ะ" คุณหญิงปิ่นอนงค์เงยหน้ามองลูกสาว แววตาเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง "ขอบคุณนะ... ลูก... ที่เข้าใจ... แม่" "แต่... หนู... ยัง... มีคำถาม... อีก... ค่ะ" ลลิตากล่าวต่อ "ทำไม... คุณนพดล... ถึงต้อง... มาปรากฏตัว... ในวันนี้... ด้วยคะ... มัน... มัน... บังเอิญ... เกินไป... หรือเปล่าคะ" คุณหญิงปิ่นอนงค์ถอนหายใจยาว "แม่... ก็... ไม่แน่ใจ... เหมือนกัน... ลูก... แต่อาจจะ... เพราะ... เรื่อง... การแต่งงาน... ของลูก... กับคุณชาติชาย... ก็เป็นได้" "หมายความว่ายังไงคะคุณแม่" ลลิตาถามอย่างสงสัย "คุณนพดล... เขา... เป็น... คน... ที่... พ่อ... ของเขา... รู้จัก... สนิทสนม... กับ... ครอบครัว... ของคุณชาติชาย... เป็นอย่างดี" คุณหญิงปิ่นอนงค์อธิบาย "บางที... เขา... อาจจะ... ได้ยิน... ข่าว... การหมั้นหมาย... ของลูก... แล้ว... จึง... อยาก... จะ... มา... พบ... แม่... เพื่อ... พูดคุย... บางอย่าง" "พูดคุย... เรื่องอะไรคะ" ลลิตาถามอย่างอดใจไม่ไหว "เรื่อง... ในอดีต... ของคุณแม่... กับเขา... หรือเปล่าคะ" "แม่... ก็... ไม่แน่ใจ... เหมือนกัน... ลูก" คุณหญิงตอบ "แต่... ถ้าเป็นอย่างนั้น... จริงๆ... แม่... ก็... ไม่รู้... ว่า... จะ... รับมือ... กับ... มัน... ได้... อย่างไร" ลลิตาครุ่นคิดตามคำพูดของคุณแม่ การปรากฏตัวของคุณนพดลในเวลานี้ ยิ่งทำให้สถานการณ์ของเธอยุ่งยากซับซ้อนยิ่งขึ้น เธอเพิ่งจะยอมรับการแต่งงานครั้งนี้ เพื่อความสุขของคุณแม่ แต่ตอนนี้กลับมีบุคคลในอดีตของคุณแม่ปรากฏตัวขึ้นมาอีกคน ความลับที่ซ่อนเร้นอาจจะไม่ได้มีเพียงแค่เรื่องเดียว "คุณแม่คะ" ลลิตากล่าวเสียงหนักแน่น "ถ้า... คุณนพดล... มา... เพื่อ... พูดคุย... กับคุณแม่... จริงๆ... หนู... จะ... เป็น... กำลังใจ... ให้... คุณแม่... นะคะ" คุณหญิงปิ่นอนงค์พยักหน้าให้ลูกสาว "ขอบคุณนะ... ลูก... แต่... แม่... อยากให้... ลูก... ระมัดระวัง... ตัว... ด้วย" "ระมัดระวัง... อะไรคะคุณแม่" ลลิตาถาม "แม่... ไม่แน่ใจ... ว่า... คุณนพดล... จะ... มี... ความคิด... อย่างไร... หลังจาก... ที่... ไม่ได้... พบ... แม่... มา... นาน" คุณหญิงกล่าว "เขา... อาจจะ... ยัง... มี... ความรู้สึก... กับแม่... อยู่... ก็ได้... และ... ถ้า... เขา... รู้... ว่า... แม่... กำลังจะ... แต่งงาน... กับ... คุณพ่อ... ของลูก... เขา... อาจจะ... ไม่พอใจ" "แต่... คุณพ่อ... ของหนู... เสียชีวิต... ไปแล้ว... นะคะคุณแม่" ลลิตากล่าวอย่างไม่เข้าใจ "ใช่... ลูก... แต่... ความรู้สึก... ของมนุษย์... มัน... ซับซ้อน... นะ... ลูก... และ... แม่... ก็... กลัว... ว่า... เรื่องราว... ในอดีต... จะ... กลับมา... รบกวน... ชีวิต... ของเรา... อีกครั้ง" คุณหญิงปิ่นอนงค์กล่าว น้ำเสียงสั่นเครือ ลลิตาเข้าใจถึงความกังวลของคุณแม่ เธอรู้ดีว่าเรื่องราวในอดีตบางครั้งก็สามารถส่งผลกระทบมาถึงปัจจุบันได้เสมอ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมีความรู้สึกที่ยังคงค้างคาอยู่ "คุณแม่คะ... หนู... คิดว่า... เรา... ควรจะ... คุยกับ... คุณชาติชาย... เรื่องนี้... นะคะ" ลลิตากล่าว "เขา... จะได้... รู้... ว่า... เกิดอะไร... ขึ้น" คุณหญิงปิ่นอนงค์ลังเลเล็กน้อย "แต่... แม่... ไม่แน่ใจ... ว่า... เขา... จะ... เข้าใจ... ไหม" "หนู... เชื่อใจ... คุณชาติชาย... ค่ะ" ลลิตาตอบ "เขา... เป็นคน... ที่... เข้าใจ... และ... พร้อม... ที่จะ... รับฟัง... เสมอ" ในที่สุด คุณหญิงปิ่นอนงค์ก็ยอมตกลง ลลิตาจึงโทรศัพท์ไปหาชาติชาย เพื่อขอพบเป็นการด่วน เมื่อชาติชายมาถึงบ้าน ลลิตาก็พาเขาเข้าไปในห้องนั่งเล่น และเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้เขาฟัง ตั้งแต่การพบคุณนพดลในสวนสาธารณะ การค้นพบอัลบั้มภาพ ไปจนถึงความสัมพันธ์ในอดีตของคุณหญิงปิ่นอนงค์กับคุณนพดล ชาติชายตั้งใจฟังอย่างเงียบๆ ใบหน้าของเขาฉายแววครุ่นคิด เมื่อลลิตาเล่าจบ เขาก็หันมามองเธอและคุณหญิงปิ่นอนงค์ "ผม... เข้าใจ... ครับ" ชาติชายกล่าวเสียงนุ่ม "คุณหญิง... ครับ... ผม... ไม่เคย... รู้... มาก่อน... เลย... ว่า... มีเรื่องราว... แบบนี้... เกิดขึ้น" คุณหญิงปิ่นอนงค์พยักหน้า "ใช่... ค่ะ... คุณชาติชาย... แม่... ไม่เคย... คิด... ว่า... มัน... จะ... กลับมา... รบกวน... ชีวิต... ของเรา... อีกครั้ง" "ผม... ขอโทษ... ครับ... ที่... ทำให้... คุณหญิง... ต้อง... มา... เผชิญ... กับ... เรื่อง... ในอดีต... อีกครั้ง" ชาติชายกล่าว "แต่... ผม... อยากให้... คุณหญิง... รู้... ว่า... ผม... จะ... อยู่... เคียงข้าง... คุณหญิง... และ... คุณลลิตา... เสมอ" ลลิตายิ้มให้ชาติชาย เธอรู้สึกอบอุ่นใจที่ได้เขามาร่วมแบ่งเบาภาระในครั้งนี้ "ขอบคุณค่ะ... คุณชาติชาย... หนู... รู้สึก... ดีขึ้น... มากเลย... ที่มี... คุณ... อยู่ตรงนี้" "แล้ว... คุณนพดล... เขา... จะ... มา... อีก... ไหมครับ" ชาติชายถาม "แม่... ก็... ไม่แน่ใจ... เหมือนกัน... ลูก" คุณหญิงปิ่นอนงค์ตอบ "แต่... ถ้า... เขา... มา... เรา... ก็... คง... ต้อง... เผชิญหน้า... กับ... เขา" "ผม... จะ... อยู่... กับ... คุณหญิง... และ... คุณลลิตา... ครับ" ชาติชายยืนยัน "เรา... จะ... ผ่านมัน... ไป... ด้วยกัน" การตัดสินใจที่จะเปิดเผยความลับทั้งหมดให้ชาติชายรับรู้ เป็นก้าวสำคัญที่ทำให้ลลิตารู้สึกโล่งใจขึ้น เธอเชื่อว่าด้วยความเข้าใจและความช่วยเหลือจากชาติชาย พวกเธอจะสามารถผ่านพ้นวิกฤตการณ์ครั้งนี้ไปได้ แต่ในขณะเดียวกัน ลลิตาก็ยังอดกังวลไม่ได้ว่า การปรากฏตัวของคุณนพดลในครั้งนี้ จะนำพาปัญหาอะไรมาสู่ครอบครัวของเธออีกบ้าง อดีตที่ถูกปิดซ่อนไว้นานแสนนาน บัดนี้ได้ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง และมันกำลังสั่นคลอนความสงบสุขของเธออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน