อัญชันวิ่งสุดกำลังเข้าไปในความมืดของป่า เสียงหอบหายใจดังถี่กระชั้น หัวใจเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก ภาพของวิวัฒน์ที่ล้มลงไปต่อหน้ายังคงติดตา ราวกับเป็นฝันร้ายที่ตามหลอกหลอน เธอไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับไปมอง รู้เพียงแต่ว่าเสียงฝีเท้าของพวกคนร้ายยังคงไล่ตามมาไม่ห่าง "หยุดนะ! อย่าให้หล่อนหนีไปได้!" เสียงตะโกนดังขึ้นจากด้านหลัง ลอดผ่านม่านใบไม้ที่ปกคลุมหนาทึบ "วิวัฒน์... ฉันขอโทษ" อัญชันพึมพำกับตัวเอง น้ำตาไหลอาบแก้มไม่หยุดหย่อน เธอรู้สึกผิดที่ต้องทิ้งเขาไว้เบื้องหลัง แต่ในสถานการณ์คับขันเช่นนี้ เธอไม่มีทางเลือกอื่น นอกเสียจากต้องเอาชีวิตรอดไปให้ได้ เพื่อนำความจริงไปเปิดเผย ต้นไม้ใหญ่สูงชะลูด กิ่งก้านสาขาเกี่ยวกระหวัดกันจนแทบไม่เห็นแสงดาว ต้นไม้บางต้นมีเถาวัลย์เลื้อยพันเกี่ยวไปมา ราวกับแขนของยักษ์ที่จะตะครุบจับตัวเธอไว้ อัญชันต้องคอยก้มหลบกิ่งไม้เตี้ยๆ และกระโดดข้ามรากไม้ที่โผล่พ้นดินขึ้นมา บางครั้งเธอก็สะดุดล้มคะมำลงไปกับพื้นดินที่เต็มไปด้วยใบไม้แห้ง แต่ก็รีบลุกขึ้นวิ่งต่อทันที "พวกแกมันโง่! ไปจับเป็นๆ มาสิ! ท่านประธานจะเอาตัวเป็นๆ!" เสียงหนึ่งตะโกนขึ้น แสดงให้เห็นว่าพวกมันไม่ได้ต้องการแค่ทำร้ายเธอ แต่ต้องการจับเป็น เพื่อนำไปให้คิม จีฮุน คำพูดนั้นยิ่งเร่งความเร็วให้อัญชัน เธอรู้ดีว่าหากถูกจับได้ ชีวิตของเธอคงไม่ต่างอะไรกับวิวัฒน์ "ต้องไปให้ถึงบ้านไร่ของคุณตา" เธอพยายามบังคับตัวเองให้คิดอย่างมีสติ บ้านไร่ของคุณตาคือที่เดียวที่เธอพอจะนึกออกว่าเป็นที่ปลอดภัย ถึงแม้จะอยู่ห่างไกล แต่ก็เป็นที่ที่คุ้นเคย และน่าจะมีคนพอที่จะช่วยเหลือเธอได้ "คุณผู้หญิง! ทางนี้ครับ!" เสียงคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านขวาของเธอ อัญชันชะงักเท้า หันไปมองตามเสียง ก็เห็นร่างของวิวัฒน์ยืนอยู่ข้างต้นไม้ใหญ่ ลมหายใจของเธอแทบหยุดลง "วิวัฒน์! คุณไม่เป็นอะไรเหรอคะ!" วิวัฒน์ก้าวออกมาจากเงาไม้ ใบหน้าซีดเผือด แต่ก็มีรอยยิ้มบางๆ "ผมไม่เป็นไรครับคุณผู้หญิง แค่โดนยิงที่แขน แต่ยังพอขยับได้" เขายกแขนซ้ายขึ้น ซึ่งมีผ้าพันแผลเปื้อนเลือดหยาบๆ พันอยู่ "แต่... แต่เมื่อกี้..." อัญชันยังคงตะลึง "ผมแกล้งตายครับคุณผู้หญิง" วิวัฒน์เฉลย "ผมรู้ว่าพวกมันต้องการจับคุณเป็น ผมเลยอาศัยจังหวะที่พวกมันหันไปสนใจคุณ วิ่งหนีไปซ่อนในพุ่มไม้หนาๆ แล้วแกล้งทำเป็นตาย" "คุณ... คุณเสี่ยงเกินไปนะคะ" อัญชันพูดเสียงสั่น "ผมต้องทำครับคุณผู้หญิง" วิวัฒน์มองหน้าเธออย่างจริงจัง "เอกสารพวกนั้นสำคัญมาก ถ้าท่านประธานรู้ว่าคุณมีมัน ท่านต้องไม่ปล่อยคุณไว้แน่ ผมต้องพาคุณไปให้ถึงที่ปลอดภัย" "แล้วบ้านไร่ของคุณตา..." อัญชันถาม "ผมรู้เส้นทางครับ" วิวัฒน์ตอบ "แต่เราต้องรีบไป ก่อนที่พวกมันจะรู้ตัวว่าผมยังไม่ตาย" ทั้งสองรีบวิ่งต่อไปในป่า โดยมีวิวัฒน์นำทาง เขาดูคุ้นเคยกับป่าแห่งนี้เป็นอย่างดี สามารถนำทางผ่านพงหญ้าและต้นไม้ได้อย่างคล่องแคล่ว แม้จะมีอาการบาดเจ็บก็ตาม "คุณวิวัฒน์คะ คุณรู้ได้อย่างไรว่าพวกเขาจะมาหาเราที่บ้านหลังนั้น" อัญชันถามขณะที่วิ่งตาม "ผมเคยมีศัตรูบางคนครับคุณผู้หญิงที่เคยพยายามตามหาผมเมื่อนานมาแล้ว พวกเขามักจะใช้วิธีการที่ป่าเถื่อนและไร้ความปราณี ผมจึงเผื่อใจไว้ว่าคนที่ส่งมาตามหาคุณอาจจะเป็นคนประเภทเดียวกัน" วิวัฒน์อธิบาย "ผมจึงเลือกบ้านเก่าที่ไม่มีใครรู้ หรือแม้แต่คนใกล้ตัวก็ไม่น่าจะนึกถึง" "แล้วคุณรู้ได้อย่างไรว่าพวกเขาจะตามหาคุณเจอ" "ผมประมาทไปหน่อยครับคุณผู้หญิง" วิวัฒน์ถอนหายใจ "ตอนที่เราลงจากรถ ผมคิดว่าเราหนีพ้นแล้ว แต่ผมลืมไปว่ารถของพวกมันมีระบบติดตาม" อัญชันตัวแข็งทื่อ "ระบบติดตามเหรอคะ!" "ครับ ผมเพิ่งจะสังเกตเห็นตอนที่เรากำลังจะเข้าป่า พวกมันคงติดไว้ที่รถของเราก่อนที่เราจะรู้ตัว" วิวัฒน์บอก "ผมขอโทษด้วยนะครับที่ทำให้เราตกอยู่ในอันตราย" "ไม่ใช่ความผิดของคุณค่ะ" อัญชันตอบ "เป็นความผิดของฉันเองที่พาคุณเข้ามาเกี่ยวข้อง" "ไม่ครับคุณผู้หญิง" วิวัฒน์ส่ายหน้า "ผมตัดสินใจเอง ผมจะไม่เสียใจที่ได้ช่วยคุณ" เสียงหมาเห่าดังมาแต่ไกล ทำให้ทั้งสองชะงัก "น่าจะเป็นหมาของชาวบ้านแถวนี้ครับ" วิวัฒน์กระซิบ "เราต้องระวังตัวให้มากขึ้น" พวกเขาเดินต่อไปอย่างเงียบเชียบ พยายามลดเสียงให้น้อยที่สุด ยิ่งเข้าใกล้เขตชุมชนเท่าไหร่ อัญชันก็ยิ่งรู้สึกถึงความกดดันมากขึ้นเท่านั้น เธอรู้ว่าหากใครก็ตามในหมู่บ้านนี้เป็นสายของตระกูลคิม ชีวิตของเธอก็จะตกอยู่ในอันตรายถึงขีดสุด "เราใกล้ถึงแล้วครับ" วิวัฒน์ชี้ไปข้างหน้า "บ้านไร่ของคุณตาของคุณอยู่ไม่ไกลจากตรงนี้" เมื่อมองเห็นแสงไฟสลัวๆ ที่ปลายทาง อัญชันก็รู้สึกมีกำลังใจขึ้นมาอีกครั้ง เธอสูดลมหายใจลึกๆ เพื่อเตรียมพร้อมเผชิญหน้ากับสิ่งที่จะเกิดขึ้น "ขอบคุณนะคะคุณวิวัฒน์" อัญชันกล่าวด้วยความรู้สึกซาบซึ้ง "ยังครับคุณผู้หญิง เรายังไม่ถึงที่หมาย" วิวัฒน์ตอบ "และเรายังต้องเผชิญหน้ากับอันตรายอีกมาก" เขาก้าวออกไปข้างหน้าเล็กน้อย มองสำรวจรอบๆ บริเวณอย่างระมัดระวัง "ผมว่าเราควรจะแอบเข้าไปมากกว่าที่จะเดินเข้าไปตรงๆ" อัญชันพยักหน้าเห็นด้วย เธอหันกลับไปมองทางด้านหลังอีกครั้ง แต่ก็ไม่เห็นวี่แววของผู้ไล่ตาม "หวังว่าพวกเขาจะตามเรามาไม่ทัน" "เราต้องเชื่อมั่นครับ" วิวัฒน์บอก "และเราต้องสู้" ทั้งสองค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้บ้านไร่หลังเล็กที่ตั้งอยู่ท่ามกลางสวนผลไม้นานาชนิด แสงไฟจากในบ้านส่องลอดออกมาทางหน้าต่างบานเล็ก เผยให้เห็นความอบอุ่นที่อัญชันโหยหามาตลอด "คุณตาครับ" อัญชันพึมพำในใจ "โปรดช่วยลูกด้วย"