เมื่อถึงบ้านไร่ อัญชันและวิวัฒน์ก็รีบตรงไปที่ประตูหลังบ้าน วิวัฒน์เคาะประตูเบาๆ สามครั้งตามที่ได้ตกลงกันไว้ และไม่นานนัก ประตูไม้เก่าก็ถูกแง้มออก เผยให้เห็นใบหน้าของชายชราผู้มีแววตาอบอุ่น "ใครกัน... อัญชัน! หลานรัก!" คุณตาเอ่ยอุทานด้วยความดีใจระคนตกใจ เมื่อเห็นใบหน้าซีดเผือดของหลานสาว "คุณตาคะ!" อัญชันโผเข้ากอดคุณตาแน่น น้ำตาแห่งความโล่งใจไหลออกมาไม่หยุด "เกิดอะไรขึ้นลูก ทำไมมาหาตอนดึกๆ แบบนี้" คุณตาถามพลางลูบหลังหลานสาวเบาๆ "มีคนตามมาค่ะคุณตา" วิวัฒน์รีบเสริม "พวกเราหนีมา" คุณตาพยักหน้าเข้าใจสถานการณ์ "เข้ามาข้างในก่อนเร็ว" ท่านรีบพาอัญชันและวิวัฒน์เข้าไปในบ้าน ภายในบ้านไร่หลังเล็กอบอุ่นไปด้วยแสงไฟจากตะเกียง และกลิ่นหอมอ่อนๆ ของสมุนไพรที่ตากไว้ คุณตาพาอัญชันเข้าไปนั่งที่โซฟาตัวเก่า ส่วนวิวัฒน์ก็ยืนอยู่ข้างๆ อย่างระมัดระวัง "ดื่มน้ำหน่อยนะลูก" คุณตาหยิบแก้วน้ำมาส่งให้อัญชัน "ขอบคุณค่ะคุณตา" อัญชันรับแก้วน้ำมาดื่มอย่างกระหาย "เล่าให้พ่อฟังซิว่าเกิดอะไรขึ้น" คุณตาถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง อัญชันเล่าเรื่องราวทั้งหมดตั้งแต่ต้น ตั้งแต่การถูกจับแต่งงาน การพบเจอเอกสารลับ ไปจนถึงการถูกตามล่าในคืนนี้ วิวัฒน์เสริมรายละเอียดในส่วนที่เขาเห็น คุณตามองอัญชันด้วยความเห็นใจ "หลานพ่อช่างมีชีวิตที่ลำบากเหลือเกิน" ท่านถอนหายใจ "แต่ไม่ต้องห่วงนะ ที่นี่ปลอดภัย หลานพ่อกับคุณวิวัฒน์จะปลอดภัย" "แต่พวกเขาตามเรามาถึงนี่ได้ไหมคะคุณตา" อัญชันถามด้วยความกังวล "หากพวกเขาตามเรามาจริงๆ ฉันจะสู้จนถึงที่สุด" คุณตาตอบเสียงหนักแน่น "ที่นี่คือบ้านของฉัน และฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายครอบครัวของฉัน" วิวัฒน์เงยหน้าขึ้นมองคุณตา "ขอบคุณมากครับท่าน" "ไม่ต้องห่วงนะคุณวิวัฒน์" คุณตาบอก "ฉันเห็นเอกสารในมือหลานสาวแล้ว มันเป็นหลักฐานสำคัญจริงๆ" "คุณตาทราบเรื่องนี้มาก่อนเหรอคะ" อัญชันถาม "พ่อพอจะรู้มาบ้าง" คุณตาตอบ "เรื่องที่ตระกูลคิมกำลังมีปัญหา แต่ไม่คิดว่าจะร้ายแรงถึงขนาดนี้" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังมาจากทางด้านนอกบ้าน ทำให้ทั้งสามคนสะดุ้ง "มาแล้ว!" วิวัฒน์อุทาน "เตรียมตัว!" คุณตาบอกพลางหยิบปืนลูกซองเก่าๆ ที่ซ่อนไว้ใต้ตู้ขึ้นมา เสียงทุบประตูดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้หนักหน่วงกว่าเดิม ราวกับจะพังประตูให้หลุดออกมา "เปิดประตู!" เสียงตะโกนดังมาจากข้างนอก "ไม่เปิด!" คุณตาตะโกนตอบ "อย่าให้พวกมันได้ใจ!" วิวัฒน์ชี้ไปที่หน้าต่างบานเล็กหลังบ้าน "คุณผู้หญิงครับ คุณตาครับ เราไปทางนั้นกันดีกว่า" "ไม่! ฉันจะสู้ที่นี่!" คุณตาประกาศกร้าว "พวกแกเข้ามาในบ้านฉันได้ ฉันจะยิงให้ตาย!" อัญชันมองหน้าคุณตาด้วยความเป็นห่วง "คุณตาคะ อย่าเสี่ยงเลยค่ะ" "พ่อไม่กลัวลูก!" คุณตาตอบ "แต่ถ้ามีคนมาจริงๆ พวกแกก็หนีไปก่อน ฉันจะถ่วงเวลาให้" เสียงประตูก็ถูกพังเข้ามาดังสนั่นหวั่นไหว ชายชุดดำหลายคนบุกเข้ามาในบ้านไร่ พวกเขาถือปืนอยู่ในมือ และสายตาจ้องมองไปที่อัญชัน "จับตัวผู้หญิงคนนั้นมา!" เสียงหัวหน้ากลุ่มสั่ง "ถอยไป! พวกแกไม่มีสิทธิ์เข้ามาในบ้านฉัน!" คุณตาตวาด พร้อมยกปืนขึ้นเล็ง "อย่ามายุ่ง! ถ้าไม่อยากตาย!" วิวัฒน์ตะโกน เกิดการยิงต่อสู้กันขึ้นทันที เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวในบ้านไร่เล็กๆ แสงไฟจากตะเกียงสั่นไหวตามแรงกระสุน อัญชันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอไม่เคยเห็นเหตุการณ์ความรุนแรงเช่นนี้มาก่อน "คุณตา! วิวัฒน์!" เธอตะโกน "หนีไปลูก! เอาเอกสารไป!" คุณตาตะโกนสั่ง ขณะที่เขายิงสกัดกลุ่มคนร้าย วิวัฒน์คว้าแขนอัญชัน "ไปทางอื่นครับคุณผู้หญิง!" แต่แล้ว เหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น ชายชุดดำคนหนึ่งวิ่งอ้อมไปทางด้านหลังคุณตา และยิงเข้าใส่คุณตาจากด้านหลัง! "คุณตา!" อัญชันกรีดร้อง ร่างของคุณตาเซถลาลงไปกองกับพื้น "ไม่นะ!" วิวัฒน์ตะโกนด้วยความโกรธ เขาหันปากกระบอกปืนไปทางชายชุดดำคนนั้น และยิงสวนกลับไป ชายคนนั้นล้มลงไปพร้อมกัน แต่ท่ามกลางความวุ่นวายนั้นเอง หัวหน้ากลุ่มคนร้ายก็ฉวยโอกาสที่อัญชันชะงักงัน พุ่งเข้าคว้าแขนเธอไว้ "จับตัวมาได้แล้ว!" หัวหน้ากลุ่มตะโกน "ปล่อยฉันนะ!" อัญชันดิ้นรนสุดกำลัง แต่แรงของเขาแข็งแกร่งเกินไป "คุณผู้หญิง!" วิวัฒน์พยายามจะเข้ามาช่วย แต่ก็ถูกชายอีกคนยิงสกัดไว้ "ปล่อยเธอไป!" เสียงของคุณตาที่บาดเจ็บดังขึ้นอย่างอ่อนแรง "เอาเอกสารไป... ถ้าลูกอยากให้พ่อตายตาหลับ..." อัญชันมองหน้าคุณตาด้วยความเสียใจ เธอเห็นเลือดไหลนองเต็มตัวท่าน "หนูจะเอาไปค่ะคุณตา" เธอพูดเสียงสั่น "หนูจะเอาไปให้ถึงที่สุด" หัวหน้ากลุ่มกระชากเธอไปทางประตู "ไปกัน!" วิวัฒน์ที่บาดเจ็บเล็กน้อย พยายามจะลุกขึ้นตามไป แต่ก็ถูกชายชุดดำอีกคนจับตัวไว้ "แกไม่มีทางหนีไปไหนได้หรอก!" "ปล่อยฉันนะ!" อัญชันตะโกนสุดเสียง แต่สุดท้าย เสียงของเธอก็ถูกกลืนหายไปกับเสียงฝีเท้าของพวกคนร้าย ที่ลากเธอออกไปสู่ความมืดมิดอีกครั้ง