ค่ำคืนนั้น แก้มแทบจะไม่ได้นอน เธอพลิกตัวไปมาบนเตียง คิดถึงเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้น เธอรู้ดีว่าทุนการศึกษานี้เป็นโอกาสทองที่เธอไม่ควรปล่อยให้หลุดลอยไป การได้เรียนต่อในระดับที่สูงขึ้น คือความฝันสูงสุดของเธอมาตั้งแต่เด็ก แต่การได้เห็นบิดาของเธอต้องทนทุกข์ทรมานจากอาการป่วย ก็เป็นสิ่งที่เธอไม่อาจทนเห็นได้ เช้าวันรุ่งขึ้น แก้มลุกขึ้นแต่เช้าตรู่ เธอตรงไปที่ห้องนอนของบิดาอย่างเงียบๆ บิดายังคงนอนหลับอยู่ ใบหน้าของท่านดูอ่อนเพลียกว่าเมื่อวานนี้เล็กน้อย แก้มก้มลงจุมพิตหน้าผากของบิดาเบาๆ ก่อนจะเดินออกมา “ป้าสมรคะ” แก้มเรียกป้าสมรที่กำลังจัดเตรียมอาหารเช้า “หนูมีเรื่องอยากจะปรึกษาป้าหน่อยค่ะ” ป้าสมรหันมามองแก้มด้วยสีหน้าสงสัย “ว่ามาสิลูก มีอะไร” “คือ… เมื่อวานหนูไปติดต่อเรื่องทุนการศึกษาที่โรงเรียนมาค่ะ” แก้มเล่า “แล้ว… หนูได้รับคัดเลือกค่ะ” ป้าสมรตาโต “จริงเหรอ! ดีใจด้วยนะแก้ม! เป็นข่าวดีจริงๆ เลย” “แต่ว่า…” แก้มลังเล “ทุนนี้… หนูต้องไปเรียนที่อื่นค่ะ แล้ว… หนูจะทิ้งพ่อไว้ไม่ได้” ป้าสมรวางถาดอาหารลง แล้วเดินเข้ามาหาแก้ม “แก้ม… ป้าเข้าใจนะว่าแก้มเป็นห่วงพ่อมาก” “หนูไม่รู้จะทำยังไงจริงๆ ค่ะป้า” แก้มเริ่มมีน้ำตาคลอ “ถ้าหนูไปเรียนต่อ หนูจะเป็นห่วงพ่อมากแน่ๆ แต่ถ้าหนูไม่ไป… หนูจะเสียใจไปตลอดชีวิต” “ฟังป้านะแก้ม” ป้าสมรจับมือแก้มไว้ “พ่อแกน่ะรักแก้มมากนะ เขาอยากเห็นแก้มมีความสุข อยากเห็นแก้มประสบความสำเร็จในชีวิต” “แต่ถ้าหนูไป แล้วพ่อเป็นอะไรไป…” แก้มสะอื้น “ไม่ต้องคิดแบบนั้นนะ” ป้าสมรปลอบ “ป้าจะคอยดูแลพ่อแกให้เอง แก้มก็ไม่ต้องห่วง” “แต่ป้าก็มีงานของป้า…” แก้มพูด “ไม่เป็นไรหรอก” ป้าสมรยิ้ม “ถึงแม้ป้าจะมีงาน แต่ป้าก็จะพยายามหาเวลามาดูพ่อแกให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เรามาช่วยกันนะ” แก้มมองหน้าป้าสมร เธอเห็นความจริงใจและความหวังดีในแววตาของป้าสมร “แล้ว… ถ้าหนูไปเรียนจริงๆ หนูจะติดต่อพ่อได้ยังไงคะ” แก้มถาม “เดี๋ยวนี้เขาก็มีโทรศัพท์ มีวิดีโอคอลกันแล้วนี่นา” ป้าสมรบอก “แก้มก็โทรหาพ่อบ่อยๆ ก็ได้” แก้มเริ่มคล้อยตามความคิดของป้าสมร เธอรู้ดีว่าป้าสมรหวังดีกับเธอเสมอ “หนูลองไปคุยกับพ่อดูก่อนนะคะ” แก้มตัดสินใจ “ถ้าพ่ออนุญาต หนูถึงจะไป” “ดีแล้วลูก” ป้าสมรกล่าว “แต่ไม่ว่าแก้มจะตัดสินใจยังไง ป้าก็อยู่ข้างแก้มเสมอนะ” เมื่อถึงเวลาที่บิดาของแก้มตื่น แก้มก็นั่งลงข้างเตียง “พ่อคะ” เธอเรียกเสียงเบา บิดาค่อยๆ ลืมตาขึ้น มองลูกสาว “ว่าไงลูก” “พ่อคะ… หนูมีเรื่องอยากจะขออนุญาตพ่อค่ะ” แก้มพูดอย่างระมัดระวัง “คือ… หนูได้ทุนการศึกษาค่ะ” ใบหน้าของบิดาดูมีความสุขขึ้นมาเล็กน้อย “จริงเหรอ! ดีใจด้วยนะลูก! พ่อรู้ว่าแก้มต้องทำได้” “แต่ว่า…” แก้มสูดลมหายใจลึก “ทุนนี้… หนูต้องไปเรียนที่อื่นค่ะ แล้ว… หนูจะอยู่ห่างจากพ่อ” บิดาเงียบไปครู่หนึ่ง ดวงตาของท่านมองสำรวจใบหน้าของลูกสาวอย่างตั้งใจ “ห่างจากพ่อ… หมายความว่าไง” “คือ… หนูต้องไปเรียนต่างจังหวัดน่ะค่ะ” แก้มบอก “แล้ว… หนูอาจจะกลับมาเยี่ยมพ่อได้ไม่บ่อยเท่าที่เคย” บิดาหลับตาลงช้าๆ เหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง แก้มรอคอยคำตอบของบิดาด้วยหัวใจที่เต้นระรัว เธอภาวนาให้บิดาเข้าใจและอนุญาต “ลูกรัก” บิดาเอ่ยขึ้น “พ่อรู้ว่าลูกเป็นห่วงพ่อมาก” “ค่ะพ่อ” แก้มตอบเสียงสั่น “แต่พ่อก็อยากให้ลูกได้ทำตามความฝันของลูกนะ” บิดากล่าว “พ่อไม่อยากให้ลูกต้องมาเสียโอกาสดีๆ ไปเพราะพ่อ” “แต่ว่า…” แก้มพยายามจะแย้ง “ฟังพ่อก่อนนะ” บิดาพูดขึ้น “พ่อเชื่อว่าแก้มเป็นเด็กดี มีความรับผิดชอบ พ่อเชื่อว่าแก้มจะดูแลตัวเองได้ และพ่อก็เชื่อว่า… ป้าสมรจะคอยดูแลพ่อเอง” บิดาหันไปมองป้าสมรที่ยืนอยู่ไม่ไกล “ใช่ไหมป้าสมร” “ค่ะคุณสมชาย” ป้าสมรตอบ “หนูจะดูแลคุณสมชายอย่างเต็มที่เลยค่ะ” “เห็นไหมลูก” บิดากล่าวกับแก้ม “เพราะฉะนั้น… ลูกไปเรียนเถอะนะลูก ไปคว้าโอกาสของลูกไว้” น้ำตาของแก้มไหลลงมาอาบแก้ม “พ่อคะ…” “อย่าร้องนะลูก” บิดายิ้ม “พ่อภูมิใจในตัวลูกที่สุดนะ” แก้มก้มลงกราบที่ตักของบิดา “ขอบคุณค่ะพ่อ” หลังจากที่ได้รับอนุญาตจากบิดา แก้มก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมามาก แม้จะยังมีความกังวลใจอยู่บ้าง แต่เธอก็รู้ว่านี่คือการตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุดแล้ว “แก้ม” น้ำหวานทักทายแก้มขณะที่เจอกันที่โรงเรียน “เป็นไงบ้าง? ได้ข่าวว่าได้ทุนจริงเหรอ” “จริงจ้ะ” แก้มตอบ “แล้ว… หนูต้องไปเรียนที่อื่น” “โห… สุดยอดไปเลยแก้ม!” น้ำหวานดีใจ “ฉันบอกแล้วว่าแก้มเก่ง! แล้วไปเรียนที่ไหนล่ะ” “ยังไม่แน่ใจเลย” แก้มบอก “ต้องไปดูรายละเอียดอีกที” “ไม่เป็นไรหรอกน่า” น้ำหวานยิ้ม “ยังไงก็ดีใจด้วยนะ” ในช่วงเวลาที่เหลืออยู่ก่อนจะถึงวันเปิดเทอม แก้มใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่กับการเตรียมตัว และการดูแลบิดา เธอพยายามสอนให้บิดาทำกิจวัตรประจำวันบางอย่างด้วยตัวเองเท่าที่ทำได้ และเธอก็ขอให้ป้าสมรช่วยดูบิดาของเธอให้มากขึ้น “ป้าสมรคะ” แก้มกล่าว “หนูไปแล้ว ป้าต้องดูแลพ่อให้ดีนะคะ” “ไม่ต้องห่วงหรอกแก้ม” ป้าสมรยิ้ม “พ่อแกน่ะแข็งแรงจะตายไป” “แต่… ถ้ามีอะไรฉุกเฉินจริงๆ โทรหาหนูได้ตลอดนะคะ” แก้มบอก “รู้แล้วน่า” ป้าสมรตอบ “ไปเถอะลูก ไปทำตามความฝันของแก้ม” แก้มพยักหน้า เธอเก็บเสื้อผ้าและข้าวของจำเป็นใส่กระเป๋าเดินทาง เธอแอบมองบิดาที่กำลังนั่งอยู่บนเตียง ใบหน้าของท่านดูยิ้มแย้ม แต่แววตาของท่านก็แฝงไว้ด้วยความเศร้า “พ่อคะ… หนูไปแล้วนะคะ” แก้มกล่าว “เดินทางปลอดภัยนะลูก” บิดาบอก “ตั้งใจเรียนนะ” “ค่ะพ่อ” แก้มกอดบิดาแน่น “เดี๋ยวหนูจะรีบกลับมาหาพ่อให้เร็วที่สุดนะคะ” เมื่อเดินออกจากบ้าน แก้มหันกลับมามองบ้านหลังเล็กๆ ที่เธอเติบโตมา เธอสูดอากาศเข้าปอดลึกๆ แล้วก้าวเดินต่อไปข้างหน้า