เช้าวันต่อมา โสภิตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกสดชื่นอย่างประหลาด ราวกับว่าการค้นพบความลับในกระจกบานเก่าเมื่อคืน ได้ปลดปล่อยภาระหนักอึ้งบางส่วนออกจากใจของเธอ เธอลงมาที่ห้องอาหารเช้า ท่ามกลางบรรยากาศที่ยังคงเต็มไปด้วยความเคร่งขรึมตามแบบฉบับของตระกูลธนากุล คุณธีระนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะเช่นเคย ใบหน้าของท่านยังคงเรียบเฉย แต่ในวันนี้ สายตาที่มองมายังโสภิตา ดูเหมือนจะมีความหมายแฝงบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่าเดิม คุณจันทร์เจ้าเองก็ดูสงบนิ่ง แต่โสภิตาสังเกตเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยของท่านที่ส่งมาให้เธอเป็นครั้งคราว ธามมาถึงห้องอาหารช้ากว่าคนอื่นๆเล็กน้อย เขาเดินเข้ามาด้วยท่าทีที่ดูอ่อนล้าผิดปกติ ท่าทางของเขาไม่เหมือนธามคนเดิมที่มักจะสดใสและมีชีวิตชีวาเสมอ โสภิตาจับจ้องไปที่เขาอย่างตั้งใจ "อรุณสวัสดิ์ครับ" ธามกล่าวเสียงเบา เขาทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ โสภิตา "อรุณสวัสดิ์ค่ะ" โสภิตาตอบ พยายามส่งยิ้มให้เขา แต่กลับรู้สึกได้ถึงความอึดอัดที่ก่อตัวขึ้นระหว่างพวกเขา ขณะที่ทุกคนกำลังรับประทานอาหารเช้ากันอย่างเงียบๆ โสภิตาก็ตัดสินใจที่จะเริ่มบทสนทนา "เมื่อคืน... หนูมีเรื่องอยากจะคุยกับคุณธามค่ะ" ธามเงยหน้าขึ้นมองเธอ แววตาของเขาดูสงสัย "ครับ? เรื่องอะไรครับ?" "เรื่องสร้อยเส้นนี้ค่ะ" โสภิตาหยิบสร้อยเส้นนั้นออกมาจากกระเป๋าถือขนาดเล็กที่เธอพกติดตัว และวางมันลงบนโต๊ะตรงหน้าธาม ทันทีที่ธามเห็นสร้อยเส้นนั้น สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย และริมฝีปากก็เม้มแน่นราวกับกำลังพยายามควบคุมอารมณ์บางอย่าง "คุณ... คุณได้มันมาได้อย่างไรครับ?" ธามถามเสียงแข็งขึ้นเล็กน้อย "คุณแม่ของคุณธาม... คุณจันทร์เจ้า... ท่านให้หนูมาค่ะ" โสภิตาตอบ พยายามจับสังเกตปฏิกิริยาของธามอย่างละเอียด คุณจันทร์เจ้ามองมาที่โสภิตาด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ก่อนจะหันไปมองธาม "ใช่ ธาม แม่ให้โสภิตาค่ะ" คุณธีระวางส้อมลงช้าๆ "มีอะไรเกี่ยวกับสร้อยเส้นนั้น ที่พวกคุณสองคนกำลังจะคุยกันอย่างนั้นหรือ?" ท่านถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยอำนาจ "ผม... ผมแค่แปลกใจที่คุณแม่ให้สร้อยเส้นนี้กับโสภิตาครับ" ธามพูด "มันเป็นของ... คนสำคัญของผมในอดีต" "ของคนสำคัญในอดีต?" โสภิตาแกล้งถาม "ใครคะ?" ธามลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงเบา "เป็น... คนที่ผมเคยรักมากครับ" คำตอบนั้นเหมือนกับน้ำเย็นที่สาดใส่โสภิตา แม้จะเคยได้ยินเรื่องนี้จากคุณจันทร์เจ้ามาบ้างแล้ว แต่การได้ยินจากปากธามเอง มันก็สร้างความเจ็บปวดได้ไม่น้อย "คุณธามคะ" โสภิตาตัดสินใจเสี่ยง "คุณจำได้ไหมคะว่า สร้อยเส้นนี้... มันมีที่มาพิเศษอย่างไร?" ธามมองโสภิตาด้วยความสงสัย "ที่มาพิเศษ? คุณหมายถึงอะไรครับ?" "หนู... หนูเจอข้อความเล็กๆ ซ่อนอยู่ในกระจกบานเก่าของคุณยายค่ะ" โสภิตากล่าว "ข้อความนั้นพูดถึงสร้อยเส้นนี้... บอกว่ามันเป็น 'สัญญาณ' ค่ะ" ทันทีที่คำว่า 'สัญญาณ' หลุดออกจากปากโสภิตา ใบหน้าของธามก็ซีดเผือดลงไปอีก ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นอย่างตกใจ ราวกับว่าเขากำลังถูกจับได้ในสิ่งที่พยายามปกปิด "สัญญาณอะไรครับ? คุณกำลังพูดเรื่องอะไรกันแน่?" ธามถามเสียงสั่น พยายามจะทำตัวให้เป็นปกติ แต่ก็ทำไม่ได้ "หนูไม่รู้ค่ะ" โสภิตาตอบ "แต่ข้อความนั้นเขียนว่า 'ธาม... อย่าเชื่อ... คุณธีระ... อันตราย... สร้อยนั่น... สัญญาณ...' ค่ะ" บรรยากาศในห้องอาหารพลันเงียบสงัดลงทันที ทุกสายตาจับจ้องมาที่ธามราวกับจะรอคำอธิบาย คุณธีระขมวดคิ้วเล็กน้อย "โสภิตา เธอกำลังกล่าวหาอะไรธามอยู่? หรือว่าเธอกำลังได้ยินเรื่องเหลวไหลมาจากไหน?" "หนู... หนูไม่ได้กล่าวหาใครค่ะคุณธีระ" โสภิตาตอบอย่างใจเย็น "หนูแค่กำลังพยายามทำความเข้าใจกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น" ธามหันมามองหน้าโสภิตา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและความหวาดกลัว "โสภิตา... คุณ... คุณเชื่อข้อความนั้นจริงๆ หรือ?" "หนูไม่แน่ใจค่ะ" โสภิตาตอบ "แต่หนูรู้สึกว่า มีบางอย่างที่ไม่ถูกต้อง หนูถึงได้มาถามคุณธามตรงๆ แบบนี้" ธามเงยหน้าขึ้นมองคุณธีระ สายตาของเขาดูเหมือนจะมีความขัดแย้งบางอย่าง "คุณพ่อครับ... เรื่องนี้..." "เรื่องอะไรธาม?" คุณธีระถาม น้ำเสียงของท่านเริ่มแข็งกร้าวขึ้น "พ่อไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงไปเชื่อเรื่องไร้สาระแบบนี้" "ผม... ผมไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดีครับ" ธามอึกอัก คุณจันทร์เจ้าเอ่ยขึ้นมาเบาๆ "ธามคะ แม่ว่าลูกควรจะบอกโสภิตาให้เข้าใจนะคะ" ธามถอนหายใจยาว "โสภิตา... สร้อยเส้นนี้... มันไม่ใช่ของคนรักเก่าของผมครับ" คำพูดของธามทำให้โสภิตาประหลาดใจ "แล้ว... แล้วมันเป็นของใครคะ?" "มันเป็นของ... น้องชายของผมครับ" ธามพูดเสียงเครือ "น้องชายที่เสียชีวิตไปเมื่อหลายปีก่อน... อุบัติเหตุ..." โสภิตาอึ้งไป "น้องชายของคุณ... เสียชีวิต... ตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?" "ประมาณห้าปีที่แล้วครับ" ธามตอบ "เขาเป็นคนร่าเริงมาก... รักการผจญภัย... แต่แล้ววันหนึ่ง เขาก็จากไปอย่างกะทันหัน" "อุบัติเหตุ... ที่น่าสงสัย..." โสภิตาพึมพำ นึกถึงคำพูดที่คุณจันทร์เจ้าเคยบอกเธอ "คุณธามคะ" โสภิตาถามเสียงเบา "อุบัติเหตุครั้งนั้น... มันเกิดขึ้นได้อย่างไรคะ?" ธามชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะพูดว่า "มันเป็นอุบัติเหตุทางรถยนต์ครับ... เขาขับรถเร็วเกินไป... และชนเข้ากับต้นไม้ข้างทาง... ไม่มีใครคาดคิดเลยว่ามันจะเกิดขึ้น" "แล้ว... สร้อยเส้นนี้... มันมีความเกี่ยวอะไรกับน้องชายของคุณคะ?" โสภิตาถามต่อ "น้องชายของผม... เขาชอบใส่มันตลอดเวลาครับ" ธามพูด "มันเป็นของที่ผมให้เขาตอนวันเกิด... ผมรู้สึกผิดเสมอที่ไม่สามารถดูแลเขาให้ดีกว่านี้ได้" "คุณธามคะ..." โสภิตาพยายามมองเข้าไปในดวงตาของเขา "ข้อความที่คุณยายทิ้งไว้... บอกว่าสร้อยเส้นนี้เป็น 'สัญญาณ' หมายถึงอะไรคะ?" ธามเงียบไปนาน สีหน้าของเขาดูหนักใจอย่างเห็นได้ชัด "โสภิตา... ผม... ผมไม่แน่ใจว่าคุณยายของคุณ... หรือใครก็ตามที่เขียนข้อความนั้น... รู้เรื่องทั้งหมดจริงๆ หรือเปล่า" "แต่... คุณธามคะ" โสภิตาพยายามคะยั้นคะยอ "คุณบอกว่าคุณรักน้องชายมาก... แล้วทำไมคุณถึงไม่เคยพูดถึงเขาเลย? และทำไมคุณแม่ของคุณถึงบอกว่า สร้อยเส้นนี้เป็นของคนรักเก่าของคุณ?" ธามหลบสายตาของโสภิตา "มันเป็นเรื่องที่... ซับซ้อนครับ โสภิตา... เป็นเรื่องที่ผมพยายามจะลืมมันไปตลอด" "แต่หนูคิดว่า... มันถึงเวลาที่คุณจะต้องเผชิญหน้ากับมันแล้วค่ะ" โสภิตาพูดอย่างอ่อนโยน "โดยเฉพาะอย่างยิ่ง... เมื่อมันอาจจะเกี่ยวข้องกับความปลอดภัยของคุณ... หรือความจริงเกี่ยวกับการหมั้นหมายของเรา" คุณธีระถอนหายใจหนัก "พอได้แล้ว โสภิตา" ท่านพูดเสียงเข้ม "เรื่องนี้มันจบไปนานแล้ว ธามเองก็ไม่อยากจะพูดถึงมันอีก" "แต่คุณพ่อครับ..." ธามพยายามจะพูด "พ่อบอกว่าพอ!" คุณธีระตวาดเสียงดัง ทำให้ทุกคนในห้องตกใจ บรรยากาศตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด โสภิตามองธามด้วยความรู้สึกเห็นใจ และสงสาร เขาดูเหมือนจะถูกบีบคั้นจากหลายๆ ด้าน "หนูขอโทษค่ะคุณธีระ" โสภิตาพูด "หนูคงไม่ควรถามเรื่องนี้ในที่นี้" เธอค่อยๆ เก็บสร้อยเส้นนั้นกลับเข้าไปในกระเป๋า และลุกขึ้นยืน "หนูขอตัวก่อนนะคะ" เธอเดินออกจากห้องอาหารไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบและความสับสนที่ปกคลุมทุกคนไว้เบื้องหลัง