แสงแดดยามบ่ายคล้อยเริ่มอ่อนลง ทาบทาทั่วบริเวณสวนกุหลาบที่อยู่ทางปีกตะวันตกของคฤหาสน์ กลิ่นหอมหวานของกุหลาบแดงสดอบอวลไปทั่วบริเวณ โสภิตาเดินตามคุณจันทร์เจ้าออกมาจากห้องนั่งเล่น เธอเลือกที่จะสวมชุดเดรสสีฟ้าอ่อนพลิ้วไหวที่ช่วยขับผิวขาวผ่องของเธอให้ดูโดดเด่นยิ่งขึ้น “อากาศข้างนอกดีนะคะ” คุณจันทร์เจ้ากล่าวขณะเดินนำโสภิตาไปตามทางเดินที่ปูด้วยหินกรวด “เหมาะแก่การเดินเล่น” “ค่ะ” โสภิตาตอบรับ พลางสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดลึกๆ “คุณแม่ท่านปลูกกุหลาบพวกนี้ด้วยตัวเองค่ะ” “คุณหญิงมณีรัตน์เป็นผู้หญิงที่น่าทึ่งจริงๆ” คุณจันทร์เจ้ากล่าว “ทั้งมีความคิดที่เฉียบแหลม และมีความอ่อนโยนในเวลาเดียวกัน” “ท่านเป็นทั้งแม่และเพื่อนที่ดีที่สุดของหนูค่ะ” โสภิตาพูดด้วยความรู้สึกเต็มเปี่ยมในใจ ทั้งสองเดินมาหยุดอยู่กลางสวน ดอกกุหลาบสีแดงสดนับร้อยนับพันดอกบานสะพรั่งราวกับจะอวดโฉม ราวกับเป็นเวทีธรรมชาติสำหรับเรื่องราวที่กำลังจะเปิดเผย “ดิฉันได้ยินมาว่าคุณหนูโสภิตาชอบวาดรูป” คุณจันทร์เจ้าพูดขึ้นทำลายความเงียบ “คุณธามบอกว่าคุณมีฝีมือในการวาดภาพทิวทัศน์” โสภิตาหันไปมองคุณจันทร์เจ้าด้วยความประหลาดใจ “คุณธาม... เขาเคยเห็นรูปของหนูหรือคะ?” “แน่นอนค่ะ” คุณจันทร์เจ้ายิ้ม “เขาประทับใจมาก” “หนูไม่เคยคิดว่าเขาจะสนใจเรื่องพวกนี้” โสภิตากล่าว “คุณธามเป็นคนที่มีมุมมองที่ลึกซึ้งกว่าที่คุณคิดนะคะ” คุณจันทร์เจ้าบอก “เขาใส่ใจในรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่คนอื่นอาจจะมองข้ามไป” คำพูดเหล่านั้นทำให้โสภิตารู้สึกแปลกใจระคนสับสน เธอพยายามปะติดปะต่อเรื่องราว แต่ก็ยังไม่สามารถเข้าใจเจตนาที่แท้จริงของธามได้ “คุณหนูคะ” คุณจันทร์เจ้าหยุดเดิน แล้วหันมาเผชิญหน้ากับโสภิตา สายตาของเธอนั้นแน่วแน่ “มีบางอย่างที่ดิฉันอยากจะถามคุณตรงๆ” โสภิตาเงียบรอฟัง “คุณหนูมีความรู้สึกอย่างไรกับการหมั้นหมายในครั้งนี้คะ?” คุณจันทร์เจ้าถามตรงๆ คำถามนั้นทำเอาโสภิตาแทบจะหลุดลมหายใจ “หนู... หนูไม่ทราบค่ะ” เธอตอบเสียงเบา “มันเป็นสิ่งที่ถูกกำหนดไว้แล้ว” “แล้วคุณจะยอมรับชะตากรรมที่ถูกกำหนดไว้เช่นนั้นหรือคะ?” คุณจันทร์เจ้าถามต่อ “โดยไม่พยายามที่จะเปลี่ยนแปลงมันเลย” “หนูจะเปลี่ยนได้อย่างไรคะ?” โสภิตาถามกลับ น้ำเสียงเริ่มมีแววของความขุ่นเคือง “มันคือความต้องการของครอบครัว” “บางครั้ง ความต้องการของครอบครัวก็อาจจะไม่ใช่สิ่งที่หัวใจของคุณต้องการนะคะ” คุณจันทร์เจ้ากล่าว “คุณหนูโสภิตาคะ ดิฉันเป็นห่วงคุณ” “คุณเป็นห่วงหนู?” โสภิตาเลิกคิ้ว “ในฐานะอะไรคะ? ในฐานะหุ้นส่วนธุรกิจของท่านพ่อ หรือในฐานะ... อะไรกันแน่?” คุณจันทร์เจ้ามองโสภิตาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก “ในฐานะคนที่มองเห็นความจริงบางอย่างที่คนอื่นมองไม่เห็นค่ะ” เธอกล่าว “ความจริงที่ว่า คุณกำลังจะถูกผลักเข้าสู่เกมการเมืองที่ซับซ้อนเกินกว่าที่คุณจะจินตนาการได้” “เกมการเมือง?” โสภิตาถามด้วยความไม่เข้าใจ “หนูไม่เข้าใจที่คุณพูดค่ะ” “การแต่งงานครั้งนี้ ไม่ใช่แค่การเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างสองตระกูลให้แน่นแฟ้นขึ้นนะคะ” คุณจันทร์เจ้าพูด น้ำเสียงเคร่งขรึม “มันคือการปกปิดความลับบางอย่าง การปิดปากคนที่อาจจะเป็นอันตรายต่อผลประโยชน์ของใครบางคน” โสภิตารู้สึกเหมือนถูกกระชากให้หลุดจากโลกแห่งความฝัน ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึง “คุณกำลังจะบอกว่า... การหมั้นหมายนี้มีเบื้องหลังบางอย่าง?” “เบื้องหลังที่อันตรายมากค่ะ” คุณจันทร์เจ้าตอบ “และคุณคือหมากสำคัญในเกมนี้” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นมาจากทางเดินด้านหลัง “คุณจันทร์เจ้าครับ คุณหนูโสภิตา” โสภิตาและคุณจันทร์เจ้าหันไปมองพร้อมกัน ธาม วัฒนวิเศษ ยืนอยู่ตรงนั้นในชุดสูทสีเข้มตัดกับสีผิวขาวผ่อง ดวงตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของโสภิตา แววตาของเขานั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกที่เธอไม่อาจตีความได้ “คุณธาม” คุณจันทร์เจ้ากล่าวทักทาย “มาเดินเล่นในสวนหรือคะ?” “ครับ” ธามตอบสั้นๆ “เห็นว่าคุณจันทร์เจ้ากับคุณหนูโสภิตาอยู่ที่นี่ เลยอยากจะเข้ามาทักทาย” เขาก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น น้ำเสียงของเขาดูราบเรียบ แต่สายตาของเขากลับจ้องมองมาที่โสภิตาอย่างไม่ละสายตา “คุณธามคะ” คุณจันทร์เจ้าหันไปพูดกับธาม “ดิฉันกำลังจะขอตัวแล้วค่ะ” “ให้ผมไปส่งนะครับ” ธามเสนอ “ไม่เป็นไรค่ะ” คุณจันทร์เจ้าส่ายหน้า “ดิฉันไปคนเดียวได้” เธอหันไปทางโสภิตา “ถ้ามีอะไร... คุณหนูโสภิตา รู้ว่าควรจะทำอย่างไรนะคะ” เธอกล่าวก่อนจะเดินจากไป ทิ้งให้โสภิตาเผชิญหน้ากับธามเพียงลำพัง ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมที่พัดผ่านใบกุหลาบและเสียงนกร้องอยู่ไกลๆ “คุณจันทร์เจ้าเป็นคนตรงไปตรงมา” ธามกล่าวขึ้น ทำลายความเงียบ “เธอคงจะพูดอะไรหลายอย่างที่ทำให้คุณหนูสับสน” “คุณ...รู้ได้อย่างไรคะ?” โสภิตาถาม “ผมรู้จักเธอดี” ธามตอบ “เธอเป็นคนมองการณ์ไกล และมักจะเห็นสิ่งที่จะเกิดขึ้นล่วงหน้า” เขาเดินเข้ามาใกล้โสภิตามากขึ้น จนแทบจะยืนประจันหน้ากัน “แต่ผมอยากให้คุณหนูรู้ว่า สิ่งที่เธอพูด อาจจะไม่ใช่ทั้งหมดของความจริง” “แล้วความจริงคืออะไรคะ?” โสภิตาถาม เสียงสั่นเครือ “ความจริงคือ...” ธามหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังใช้ความคิด “ความจริงคือ การหมั้นหมายครั้งนี้ จะเป็นการเริ่มต้นชีวิตใหม่ของคุณ เป็นโอกาสที่จะได้ค้นพบความสุขที่แท้จริง” “แต่หนูไม่ต้องการชีวิตใหม่แบบนี้ค่ะ” โสภิตากล่าว “หนูไม่ต้องการแต่งงานกับคนที่หนูไม่รู้จัก” “คุณจะรู้จักผม” ธามพูด น้ำเสียงหนักแน่น “และผมจะทำให้คุณหนูมั่นใจ ว่าการตัดสินใจของคุณพ่อคุณแม่นั้นถูกต้อง” เขายื่นมือมาจับมือของโสภิตาเบาๆ “ผมขอเวลาพิสูจน์ตัวเองนะครับ” สัมผัสจากมือของธามทำให้โสภิตารู้สึกวูบไหวไปทั่วร่าง มือของเขานั้นอบอุ่น และแฝงไว้ด้วยพลังบางอย่างที่ทำให้เธอรู้สึกถึงความมั่นคง แต่นั่นยิ่งทำให้เธอสับสนมากขึ้น เพราะหัวใจของเธอกลับเต้นระส่ำด้วยความรู้สึกที่หลากหลายปะปนกัน ทั้งความหวาดกลัว ความไม่แน่ใจ และความรู้สึกบางอย่างที่เธอไม่อาจระบุได้