ท้องฟ้าเริ่มคล้อยต่ำ แสงสีส้มอมม่วงสาดส่องไปทั่วบริเวณคฤหาสน์ เกิดเป็นเงายาวทอดลงมาบนผืนหญ้า โสภิตาเดินกลับเข้ามาในตัวบ้าน รู้สึกเหนื่อยอ่อนทั้งร่างกายและจิตใจ การเผชิญหน้ากับธามในสวนกุหลาบยิ่งทำให้เธอสับสนมากขึ้นไปอีก คำพูดของเขาที่บอกว่าจะพิสูจน์ตัวเอง ทำให้เธออดสงสัยไม่ได้ว่าภายใต้ท่าทีที่ดูสุภาพอ่อนโยนนั้น เขากำลังซ่อนเร้นอะไรอยู่ “เป็นอย่างไรบ้างคะโสภิตา” คุณหญิงมณีรัตน์ทักทายเมื่อเห็นลูกสาวเดินเข้ามา “เหนื่อยไหมลูก” “นิดหน่อยค่ะท่านแม่” โสภิตาตอบ พลางทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาตัวยาว “อากาศข้างนอกร้อนค่ะ” “กลับมาแล้วหรือจ๊ะ” ท่านอนันต์เดินเข้ามาจากห้องทำงาน สีหน้าของเขาดูดีขึ้นกว่าเมื่อเช้า “คุณธีระกับคุณจันทร์เจ้า กำลังรอทานอาหารเย็นอยู่นะ” “ค่ะท่านพ่อ” โสภิตาตอบรับ “วันนี้มีเรื่องให้ต้องพูดคุยกันหลายเรื่อง” ท่านอนันต์กล่าว “เรื่องธุรกิจของเรา และเรื่องการเตรียมงานหมั้น” โสภิตาได้แต่พยักหน้ารับ เธอรู้สึกราวกับว่าทุกอย่างกำลังถูกเร่งรีบ ราวกับจะรีบผูกมัดเธอให้แน่นแฟ้นกับชะตากรรมที่เธอไม่อยากยอมรับ “คุณจันทร์เจ้าฝากของบางอย่างมาให้คุณหนูค่ะ” คุณหญิงมณีรัตน์ยื่นกล่องไม้เล็กๆ สีเข้มให้กับโสภิตา “เธอว่ามันเป็นของที่คุณยายเคยให้ไว้” โสภิตาจำได้ว่าเธอเพิ่งจะได้รับของชิ้นนี้มาจากคุณจันทร์เจ้าแล้ว “อ๋อ... ค่ะ” เธอตอบรับอย่างงุนงง “เปิดดูสิลูก” คุณหญิงมณีรัตน์เร่ง “คุณจันทร์เจ้าบอกว่า มันมีความสำคัญมาก” โสภิตาค่อยๆ เปิดฝากล่องออกอีกครั้ง ภายในบรรจุสร้อยคอทองคำขาวประดับด้วยเพชรรูปดอกไม้ที่ส่องประกายระยิบระยับ มันคือสร้อยเส้นเดียวกับที่เธอได้รับจากคุณจันทร์เจ้าเมื่อครู่ “เอ๊ะ...?” โสภิตาเลิกคิ้ว “นี่มัน...” “สวยมากเลยใช่ไหมคะ” คุณหญิงมณีรัตน์กล่าว “สร้อยเส้นนี้ งดงามราวกับความผูกพันของคุณยายที่มีต่อคุณ” “แต่... หนูเพิ่งจะได้รับของชิ้นนี้มาจากคุณจันทร์เจ้าเมื่อสักครู่นี้เองค่ะ” โสภิตากล่าวด้วยความสับสน คุณหญิงมณีรัตน์และท่านอนันต์มองหน้ากัน ราวกับจะสื่อสารกันด้วยสายตา “จริงหรือโสภิตา?” ท่านอนันต์ถาม “คุณจันทร์เจ้าให้เธอไปแล้วหรือ?” “ใช่ค่ะ” โสภิตายืนยัน “เธอเพิ่งจะให้หนูที่ห้องเมื่อสักครู่นี้เองค่ะ” “แปลกจริง” คุณหญิงมณีรัตน์กล่าว “คุณจันทร์เจ้าบอกว่าเธอจะเอามาให้คุณตอนเย็น” ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น “ขออนุญาตค่ะ” เป็นเสียงของคุณจันทร์เจ้า “เข้ามาสิคะ” คุณหญิงมณีรัตน์ร้องเรียก คุณจันทร์เจ้าเดินเข้ามาในห้องด้วยรอยยิ้มเช่นเคย แต่แววตาของเธอนั้นดูฉายแววเจ้าเล่ห์อย่างปิดไม่มิด “ดิฉันขอโทษด้วยนะคะท่านอนันต์ คุณหญิง” เธอหันมากล่าว “พอดีดิฉันลืมของบางอย่างไว้ในห้องของคุณหนูโสภิตาค่ะ” “ของอะไรคะ?” โสภิตาถาม “ของชิ้นนี้ค่ะ” คุณจันทร์เจ้าชูบ็อกซ์กำมะหยี่สีแดงขึ้นมา “ดิฉันคิดว่าคุณหนูคงจะอยากได้มันไว้เป็นเครื่องประดับคู่กับสร้อยที่ดิฉันเพิ่งจะให้ไป” โสภิตาเบิกตากว้างขึ้น เมื่อเห็นว่าในกล่องนั้นบรรจุต่างหูเพชรรูปดอกไม้ที่เข้าชุดกับสร้อยคอที่เธอสวมอยู่พอดี “คุณ...” โสภิตาอ้าปากค้าง “นี่มัน...” “เป็นไงคะ ดูเข้ากันไหม” คุณจันทร์เจ้ากล่าว “ดิฉันคิดว่าการแต่งกายให้สมบูรณ์แบบ จะช่วยเสริมบุคลิกของคุณหนูให้ดูสง่างามยิ่งขึ้นค่ะ” “นี่มัน... กลลวงชัดๆ” โสภิตาพึมพำกับตัวเอง “คุณพูดอะไรนะคะ โสภิตา?” ท่านอนันต์ถาม “เปล่าค่ะท่านพ่อ” โสภิตาตอบอย่างรวดเร็ว เธอพยายามสงบสติอารมณ์ “หนูแค่ประหลาดใจค่ะ” “ดีแล้วค่ะ” คุณจันทร์เจ้ากล่าว “เพราะคุณจะต้องประหลาดใจกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นอีกมากมาย” เธอยิ้มมุมปาก “เอาล่ะค่ะ ถ้าอย่างนั้น ดิฉันขอตัวลงไปรอที่โต๊ะอาหารนะคะ” คุณจันทร์เจ้าเดินจากไป ทิ้งให้โสภิตาและพ่อแม่ของเธออยู่ด้วยกันในห้องรับแขกที่เต็มไปด้วยคำถามและความสงสัย “โสภิตา” ท่านอนันต์หันมามองลูกสาว “เธอรู้สึกอย่างไรกับคุณจันทร์เจ้า?” “หนู... หนูไม่แน่ใจค่ะท่านพ่อ” โสภิตาตอบ “เธอเหมือนจะหวังดีกับหนู แต่บางครั้ง... หนูรู้สึกว่าเธอกำลังเล่นเกมบางอย่าง” “คุณจันทร์เจ้าเป็นคนฉลาดแกมโกง” ท่านอนันต์กล่าว “เธอรู้ว่าอะไรควรจะทำ และอะไรควรจะพูดเสมอ” “แต่ทำไมเธอถึงให้สร้อยกับต่างหูหนูล่ะคะ?” โสภิตาถาม “ทั้งๆ ที่มันเป็นของดูต่างหน้าของคุณยาย?” “บางที... เธออาจจะมีเหตุผลของเธอ” คุณหญิงมณีรัตน์กล่าว “และเราก็ต้องยอมรับในสิ่งนั้น” โสภิตาได้แต่ถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน เธอมองสร้อยคอที่สวมใส่อยู่บนลำคอ มันดูงดงาม แต่กลับทำให้เธอรู้สึกหนักอึ้ง ราวกับมันกำลังพันธนาการเธอไว้แน่นขึ้นทุกที “ไปทานอาหารเย็นกันเถอะลูก” ท่านอนันต์กล่าว “เรามีเรื่องต้องคุยกันอีกเยอะ” โสภิตาลุกขึ้นตามพ่อแม่ของเธอไปยังห้องอาหาร บรรยากาศในห้องอาหารของคฤหาสน์หลังนี้เต็มไปด้วยความหรูหรา แต่สำหรับโสภิตาในค่ำคืนนี้ มันกลับดูอึดอัดและเต็มไปด้วยความลับที่รอการเปิดเผย ราวกับว่าทุกคนที่อยู่ที่นี่ ต่างก็มีเบื้องหลังบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้รอยยิ้มและคำพูดที่สุภาพเหล่านั้น