ความจริงที่ว่าสร้อยเส้นนี้เป็นของคนรักเก่าของธาม สร้างความปั่นป่วนในจิตใจของโสภิตาอย่างรุนแรง เธอรู้สึกราวกับว่าโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง เธอเงยหน้ามองคุณจันทร์เจ้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามมากมาย “คุณ... คุณรู้เรื่องนี้มาก่อนแล้วใช่ไหมคะ?” โสภิตาถามเสียงสั่นเครือ คุณจันทร์เจ้าพยักหน้าช้าๆ “ดิฉันเป็นแม่ค่ะ ย่อมต้องรับรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับลูกชาย” “แล้วทำไม... ทำไมคุณถึงให้สร้อยเส้นนี้กับหนู?” “เพื่อเป็นเครื่องเตือนใจค่ะ” คุณจันทร์เจ้าตอบ “เตือนใจให้คุณรู้ว่า คุณกำลังจะเข้าไปเกี่ยวข้องกับความเจ็บปวดในอดีตของธาม” “แต่... คุณบอกว่าธามจะพิสูจน์ตัวเอง” โสภิตายังคงยึดมั่นกับคำพูดของธาม “เขาไม่ได้บอกว่าจะหลีกเลี่ยงนี่คะ” “การพิสูจน์ตัวเอง อาจมีหลายรูปแบบนะคะ” คุณจันทร์เจ้ากล่าว “บางที เขาอาจจะกำลังพยายามพิสูจน์ให้คุณเห็นว่า เขายังไม่พร้อมที่จะเริ่มต้นความสัมพันธ์ใหม่ หรืออาจจะพยายามพิสูจน์ว่า คุณไม่คู่ควรกับเขา” คำพูดของคุณจันทร์เจ้าตอกย้ำความรู้สึกไม่สบายใจของโสภิตาให้หนักหน่วงยิ่งขึ้น “แต่คุณก็เคยบอกว่า เขาประทับใจในตัวหนู” “การประทับใจ ไม่ได้แปลว่าความรักเสมอไปนะคะ” คุณจันทร์เจ้ากล่าว “โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อเขายังคงจมปลักอยู่กับอดีต” โสภิตารู้สึกราวกับถูกบีบคั้น เธอไม่เข้าใจว่าทำไมคุณจันทร์เจ้าถึงต้องเปิดเผยเรื่องราวเหล่านี้กับเธอในตอนนี้ การหมั้นหมายของเธอกำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่วันข้างหน้า และเธอก็ยังคงมีความหวังเล็กๆ ว่า อาจจะมีสิ่งดีๆ เกิดขึ้น “คุณธีระ... เขาบังคับธามจริงๆ หรือคะ?” โสภิตาถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเศร้า “เป็นเรื่องจริงค่ะ” คุณจันทร์เจ้าตอบ “คุณธีระเห็นแก่ผลประโยชน์ของตระกูลเป็นที่ตั้ง เขาต้องการรวมธุรกิจเข้าด้วยกัน และการหมั้นครั้งนี้ คือทางออกเดียวของเขา” “แล้วคุณแม่... คุณไม่ห้ามเขาหรือคะ?” คุณจันทร์เจ้าถอนหายใจแผ่วเบา “ดิฉันพยายามแล้วค่ะ แต่คุณธีระแข็งใจมาก เขาเชื่อว่านี่คือสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับครอบครัว” โสภิตาเริ่มเข้าใจแล้วว่า ทำไมคุณจันทร์เจ้าถึงดูเหมือนจะสนับสนุนการหมั้นของเธอกับธาม แต่ในขณะเดียวกันก็พยายามจะบอกใบ้ให้เธอรู้ถึงอันตรายที่ซ่อนอยู่ “คุณหนูคะ” คุณจันทร์เจ้าจับมือของโสภิตาไว้ “ดิฉันอยากให้คุณคิดให้ดีนะคะ การแต่งงานกับธาม ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย” “หนู... หนูไม่รู้จะทำอย่างไรดีค่ะ” โสภิตาพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “หนูไม่อยากแต่งงานกับคนที่หนูไม่รัก” “ดิฉันเข้าใจค่ะ” คุณจันทร์เจ้ากล่าว “และดิฉันก็เชื่อว่า ธามเองก็คงไม่ต้องการถูกบังคับเช่นกัน” “แล้วเราจะทำอย่างไรกันดีคะ?” โสภิตาถามอย่างมีความหวัง คุณจันทร์เจ้ามองโสภิตาด้วยสายตาที่อ่อนโยน “ดิฉันไม่สามารถบอกคุณได้ว่า ควรทำอย่างไรค่ะ” เธอตอบ “แต่ดิฉันอยากให้คุณใช้สัญชาตญาณของคุณ และพิจารณาจากสิ่งที่เกิดขึ้นรอบตัวคุณ” “คุณธีระกับคุณหญิงมณีรัตน์... ท่านรู้เรื่องนี้หรือไม่คะ?” โสภิตาถาม “เรื่องที่ธามยังคงติดอยู่กับอดีต หรือเรื่องที่เขาถูกบังคับ?” คุณจันทร์เจ้าถามกลับ “ถ้าเป็นเรื่องที่เขาถูกบังคับ... ดิฉันคิดว่าคุณธีระคงไม่ต้องการให้ใครรู้” “แล้วคุณแม่... คุณแม่ของหนู ท่านรู้ไหมคะว่าหนูรู้สึกอย่างไร?” “คุณหญิงมณีรัตน์รักคุณมากค่ะ” คุณจันทร์เจ้ากล่าว “แต่เธอก็ผูกพันกับตระกูลนี้มากเช่นกัน เธอคงอยากให้คุณมีชีวิตที่ดี แต่ก็คงไม่อยากให้ตระกูลต้องเสื่อมเสียชื่อเสียง” โสภิตาเข้าใจความลำบากใจของมารดาดี เธอรู้ว่าการตัดสินใจครั้งนี้ ไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับใครเลย “คุณหนูคะ” คุณจันทร์เจ้าพูดต่อ “ดิฉันอยากให้คุณลองเปิดใจคุยกับธามอีกครั้งค่ะ” “แต่... หนูจะคุยกับเขาเรื่องอะไรคะ?” “ลองถามเขาตรงๆ ดูสิคะ” คุณจันทร์เจ้าแนะนำ “ถามเขาว่า เขามีความรู้สึกอย่างไรกับการหมั้นครั้งนี้จริงๆ” “แล้วถ้าเขาตอบว่า... เขาไม่ต้องการล่ะคะ?” โสภิตาถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรง “นั่นก็เป็นคำตอบที่คุณต้องรับฟังค่ะ” คุณจันทร์เจ้ากล่าว “และการตัดสินใจว่าจะทำอย่างไรต่อไป ก็ขึ้นอยู่กับคุณ” โสภิตารู้สึกสับสนยิ่งกว่าเดิม การพูดคุยกับธามอาจจะยิ่งทำให้สถานการณ์เลวร้ายลงไปอีก ถ้าหากเขาไม่ต้องการจริงๆ มันจะส่งผลกระทบต่อตระกูลของเธออย่างไรบ้าง? “คุณจันทร์เจ้าคะ” โสภิตาเอ่ยขึ้น “คุณบอกว่า สร้อยเส้นนี้มีความหมายพิเศษ... มันคืออะไรหรือคะ?” คุณจันทร์เจ้าหยิบสร้อยเส้นที่สองที่เธอเพิ่งนำออกมาวางบนฝ่ามือของโสภิตา “สร้อยเส้นนี้... เป็นของขวัญที่คุณยายของธามตั้งใจจะให้เขาในวันแต่งงานค่ะ” เธออธิบาย “แต่ผู้หญิงคนนั้น... ไม่เคยได้รับมัน” “ไม่ได้รับ... เพราะอะไรคะ?” “เพราะเธอ... จากไปเสียก่อนค่ะ” คุณจันทร์เจ้าพูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา “ด้วยอุบัติเหตุ” โสภิตาตกตะลึง เธอไม่เคยคาดคิดว่าเรื่องราวเบื้องหลังจะซับซ้อนและน่าเศร้าขนาดนี้ “อุบัติเหตุ...?” “ใช่ค่ะ” คุณจันทร์เจ้าพยักหน้า “อุบัติเหตุที่... น่าสงสัย” คำว่า “น่าสงสัย” ทำให้โสภิตาขนลุก เธอรู้สึกว่ามีบางอย่างที่ลึกซึ้งและดำมืดกว่าที่เธอคิดกำลังซ่อนเร้นอยู่ “คุณจันทร์เจ้าคะ” โสภิตาถามด้วยความหวัง “คุณ... คุณพอจะบอกได้ไหมคะว่าเกิดอะไรขึ้น?” คุณจันทร์เจ้าส่ายหน้าช้าๆ “ดิฉันบอกไม่ได้ค่ะ” เธอตอบ “เพราะสิ่งที่ดิฉันรู้... อาจจะเป็นเพียงส่วนหนึ่งของความจริง” “แล้วใครล่ะคะที่จะบอกความจริงทั้งหมดได้?” “บางที... อาจจะไม่มีใครเลยค่ะ” คุณจันทร์เจ้ากล่าว “บางที... ความจริงก็ถูกฝังกลบไปพร้อมกับผู้ที่จากไปแล้ว” โสภิตาเงียบไป เธอรู้สึกถึงความว่างเปล่าที่ถาโถมเข้ามา ความหวังที่เคยมีค่อยๆ จางหายไป เหลือเพียงความมืดมิดที่ปกคลุมจิตใจ “คุณหนูคะ” คุณจันทร์เจ้ากล่าว “ดิฉันต้องขอตัวก่อนค่ะ” “ค่ะ” โสภิตาตอบรับอย่างเหม่อลอย คุณจันทร์เจ้าลุกขึ้นยืน “หวังว่าคุณจะใช้เวลาที่เหลือนี้ คิดทบทวนเรื่องราวทั้งหมดให้ดีนะคะ” ก่อนจะเดินออกจากห้องไป คุณจันทร์เจ้าหันกลับมามองโสภิตาอีกครั้ง “จำไว้นะคะ... รอยยิ้มบางครั้ง ก็เป็นเพียงม่านหมอกที่ปกปิดความจริงอันโหดร้าย” คำพูดสุดท้ายของคุณจันทร์เจ้าดังก้องอยู่ในหูของโสภิตา เธอทรุดตัวลงบนเตียง รู้สึกเหนื่อยล้าทั้งร่างกายและจิตใจ ม่านหมอกแห่งความจริงที่เคยปกคลุมอยู่ บัดนี้กำลังค่อยๆ จางหายไป เผยให้เห็นภาพที่น่าสะพรึงกลัวเบื้องหลัง