คืนนั้นแพรวาแทบจะไม่ได้นอน เธอพลิกตัวไปมาบนเตียง คิดทบทวนทุกคำพูด ทุกการกระทำของวิน และสิ่งที่เมฆเล่าเสริมเข้ามา ยิ่งคิด เธอก็ยิ่งรู้สึกสับสนและไม่สบายใจ เสียงทะเลาะที่เมฆได้ยินนั้นคืออะไรกันแน่? วินบอกว่าไปปลอบลิลลี่ แต่ถ้าลิลลี่กำลังทะเลาะกับใครอยู่ ทำไมวินถึงไม่บอกเธอ? หรือว่าวินกำลังโกหกเธออยู่? ความคิดนี้วนเวียนอยู่ในหัวของเธอจนกระทั่งเช้า รุ่งเช้า แพรวาก็ตัดสินใจที่จะไปคุยกับลิลลี่ เธอรู้ว่ามันอาจจะเป็นการเผชิญหน้าที่ยากลำบาก แต่เธอต้องการความจริง เธอไม่อยากอยู่กับความสงสัยและความเคลือบแคลงอีกต่อไป “ฟ้า… ฉันจะไปหาลิลลี่นะ” แพรวาบอกฟ้าใสที่กำลังจะไปเรียน ฟ้าใสรีบคว้าแขนแพรวาไว้ “อย่าเพิ่งไปเลยแพรวา” เธอพูดอย่างเป็นห่วง “เธอแน่ใจแล้วเหรอ” “แน่ใจ” แพรวาตอบเสียงหนักแน่น “ฉันต้องรู้ความจริง” “ถ้าอย่างนั้น… ฉันไปด้วยนะ” ฟ้าใสเสนอ “ไม่เป็นไรฟ้า” แพรวาปฏิเสธ “ฉันอยากไปคนเดียว” แพรวาเดินออกจากหอพักด้วยใจที่เต้นระรัว เธอไม่เคยคิดว่าตัวเองจะต้องมาอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นอย่างสวยงาม กลับกำลังจะถูกทดสอบด้วยความจริงที่เจ็บปวด เมื่อไปถึงอพาร์ตเมนต์ของลิลลี่ แพรวาก็รวบรวมความกล้าเคาะประตู ไม่นานนัก ลิลลี่ก็เปิดประตูออกมา เธอมีสีหน้าประหลาดใจที่เห็นแพรวา “แพรวา? มาได้ไง” “ฉัน… ฉันขอคุยด้วยหน่อยได้ไหมคะ” แพรวาถามเสียงสั่น ลิลลี่มองแพรวาอย่างพิจารณา ก่อนจะพยักหน้า “เข้ามาสิ” เมื่อเข้ามาในห้อง แพรวาก็เห็นว่าห้องของลิลลี่ค่อนข้างรก มีข้าวของวางเกลื่อนกลาด บ่งบอกถึงความวุ่นวายที่เกิดขึ้นภายในใจของเจ้าของห้อง “คุณ… เอ่อ… เมื่อคืนนี้” แพรวาเริ่มพูด “พี่วินมาหาคุณใช่ไหมคะ” ลิลลี่หน้าแดงขึ้นเล็กน้อย “ใช่” เธอตอบเสียงเบา “เขาก็มาหาฉัน” “เขามาปลอบคุณเรื่องครอบครัวใช่ไหมคะ” แพรวาถามต่อ จ้องมองเข้าไปในดวงตาของลิลลี่ ลิลลี่นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ “ใช่… ก็ส่วนหนึ่ง” “ส่วนหนึ่ง?” แพรวาถามย้ำ “แล้วอีกส่วนหนึ่งคืออะไรคะ” ลิลลี่ลังเล เธอถอนหายใจ “แพรวา… เธอแน่ใจนะว่าอยากรู้” “ฉันต้องรู้ค่ะ” แพรวาตอบอย่างเด็ดเดี่ยว ลิลลี่มองแพรวาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเห็นใจ “เมื่อคืนนี้… ฉันทะเลาะกับแฟนเก่าของฉัน” เธอพูดเสียงเบา “เขาตามฉันมาถึงนี่ แล้วก็พยายามจะเข้ามาในห้องฉัน” แพรวาอึ้งไป “แล้ว… แล้วพี่วินล่ะคะ” “พี่วินมาถึงพอดี” ลิลลี่เล่าต่อ “เขาก็เลยเข้ามาช่วยฉัน” “ช่วยยังไงคะ” แพรวาถามด้วยความสงสัย “เขา… เขามีปากเสียงกับแฟนเก่าของฉันนิดหน่อย” ลิลลี่พูด “แล้วก็… เขาทำให้แฟนเก่าของฉันยอมออกไป” “แล้ว… แล้วทำไมพี่วินถึงไม่บอกฉันเรื่องนี้” แพรวาถามด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งโล่งใจที่รู้ว่าวินไม่ได้ทำอะไรไม่ดีกับลิลลี่ แต่ก็ยังรู้สึกไม่พอใจที่วินปิดบังเธอ “ฉันขอร้องพี่วินไว้” ลิลลี่อธิบาย “ฉันไม่อยากให้เรื่องมันวุ่นวายไปมากกว่านี้ ฉันไม่อยากให้ใครรู้ ฉันก็เลยขอให้พี่วินเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ” แพรวามองลิลลี่ เธอเห็นถึงความเหนื่อยล้าและความกลัวในแววตาของเธอ เธอเข้าใจว่าทำไมลิลลี่ถึงขอให้วินเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ “แล้ว… แล้วพี่วินกับคุณ… มีอะไรกันจริงๆ ใช่ไหมคะ” แพรวาถามคำถามที่คาใจที่สุด ลิลลี่ส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว “ไม่มีอะไรจริงๆ แพรวา” เธอพูดเสียงเครียด “พี่วินเป็นเพื่อนที่ดีของฉัน เขาคอยช่วยเหลือฉันเสมอ แต่ฉันไม่เคยคิดอะไรกับเขาเกินกว่านั้น” คำพูดของลิลลี่ทำให้แพรวารู้สึกโล่งใจขึ้นมามาก แต่เธอก็ยังคงรู้สึกติดใจกับคำว่า ‘เพื่อนที่ดี’ ของวิน เมื่อกลับออกมาจากอพาร์ตเมนต์ของลิลลี่ แพรวาก็รู้สึกผ่อนคลายลงไปมาก เธอได้ความจริงที่ต้องการแล้ว วินไม่ได้นอกใจเธอ แต่เขาก็ยังคงมีความลับบางอย่างปิดบังเธออยู่ เธอเดินกลับไปที่คณะ และบังเอิญเจอกับเมฆที่กำลังเดินออกมา “แพรวา! เป็นไงบ้าง” เมฆถามด้วยความเป็นห่วง “ฉัน… ฉันไปคุยกับลิลลี่มาแล้ว” แพรวาตอบ “เขาก็บอกความจริงแล้ว” “จริงเหรอ” เมฆดูดีใจ “แล้วเป็นไงบ้าง” “ก็… เรื่องมันไม่ได้ซับซ้อนอย่างที่คิด” แพรวาอธิบาย “เมื่อคืนนี้ลิลลี่ทะเลาะกับแฟนเก่าเขา พี่วินก็เลยไปช่วย” “อ้าว” เมฆทำหน้าประหลาดใจ “แล้วทำไมพี่วินไม่บอกเธอ” “เขาขอให้เก็บเป็นความลับ” แพรวาตอบ “เขาบอกว่าไม่อยากให้เรื่องมันวุ่นวาย” “อ๋อ… เข้าใจแล้ว” เมฆพยักหน้า “แต่ยังไงก็ดีนะที่ทุกอย่างคลี่คลาย” แพรวายิ้มบางๆ “ใช่” แต่ในใจของเธอก็ยังคงมีความรู้สึกบางอย่างที่ติดค้างอยู่ เธอรู้ว่าวินรักเธอ แต่ทำไมเขาถึงเลือกที่จะเก็บความลับไว้กับลิลลี่ แทนที่จะบอกเธอ? มันเป็นเพราะว่าเขากลัวว่าเธอจะเสียใจ หรือว่ามีเหตุผลอื่นซ่อนอยู่? เธอเดินกลับไปที่ห้องของเธอ ทิ้งให้เมฆยืนมองตามหลังไปด้วยความโล่งใจ แต่ก็ยังคงมีความกังวลบางอย่าง