แพรวาและสมชายอึดอัดอยู่ในโพรงไม้แคบๆ บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความเงียบที่น่าอึดอัด มีเพียงเสียงลมหายใจของทั้งสองคนและเสียงแมลงกลางคืนที่ดังระงมอยู่ภายนอก กลิ่นดินชื้นๆ และกลิ่นอับของใบไม้แห้งปะปนกันไป ทำให้รู้สึกไม่สบายตัว แต่กระนั้น พวกเขาก็ยังคงต้องซ่อนตัวอยู่ที่นี่อย่างเงียบเชียบ “เราจะอยู่ที่นี่ได้นานแค่ไหนคะ” แพรวากระซิบถาม ดวงตาฉายแววหวาดหวั่น สมชายส่ายหน้าช้าๆ “ผมไม่รู้แน่ชัด เราต้องรอจนกว่าสถานการณ์จะสงบลงเสียก่อน” เขาถอนหายใจแผ่วเบา “ตอนนี้นอกจากการซ่อนตัวแล้ว เราก็ทำอะไรไม่ได้มากนัก” “แล้วคุณเลโอ...” น้ำเสียงของแพรวาเต็มไปด้วยความกังวล “คุณคิดว่าเขาจะเป็นยังไงบ้างคะ” “เลโอเป็นคนฉลาด เขาต้องมีแผนสำรองเสมอ” สมชายพยายามปลอบโยน “สิ่งที่สำคัญที่สุดตอนนี้คือการรักษาชีวิตของเราเอาไว้ก่อน ถ้าเราปลอดภัย เราก็ยังมีโอกาสที่จะกลับไปช่วยเหลือเขา หรืออย่างน้อยก็หาทางเปิดโปงความจริงทั้งหมดได้” แพรวาพยักหน้าช้าๆ เธอพยายามรวบรวมสติและความกล้าที่มีอยู่ทั้งหมด “ค่ะ เราต้องรอดไปให้ได้” เธอหลับตาลง พยายามนึกถึงใบหน้าของเลโอ ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ยังคงติดตา ภาพการต่อสู้ที่ดุเดือด ภาพการตัดสินใจที่เด็ดเดี่ยวของเขา “ฉันจะเชื่อใจเขา” เธอพึมพำกับตัวเอง เสียงฝีเท้าดังแว่วมาจากระยะไกล ทำให้ทั้งสองคนสะดุ้งโหยง สมชายรีบกระชับมือที่จับด้ามปืนพกที่ซ่อนไว้ในเสื้ออย่างแน่นหนา เขาเหลือบมองแพรวา เป็นสัญญาณให้เธอเงียบที่สุด แสงไฟฉายวูบวาบส่องลอดเข้ามาตามช่องว่างของโพรงไม้ ทำให้เงาไม้เต้นระริกอยู่บนพื้นผิวของโพรง เสียงพูดคุยแผ่วเบาดังลอดเข้ามา แต่ก็ไม่ชัดเจนพอที่จะจับใจความได้ “พวกเขามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ” สมชายกระซิบ “เราต้องเงียบที่สุด” แพรวาเม้มปากแน่น เธอพยายามควบคุมลมหายใจไม่ให้ดังเกินไป หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก ภาพของใบหน้าอันโหดเหี้ยมของไคผุดขึ้นมาในหัว เธอไม่อยากคิดเลยว่าหากถูกจับได้ จะเกิดอะไรขึ้นกับเธอและสมชาย “คุณสมชายคะ” เธอเอ่ยเสียงแผ่วเบา “ถ้า... ถ้าเราไม่สามารถรอดไปได้จริงๆ” สมชายหันมามองแพรวา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น “อย่าพูดแบบนั้น แพรวา” เขาตอบอย่างหนักแน่น “เราจะรอดไปได้ เราต้องรอดไปให้ได้” เสียงฝีเท้าค่อยๆ ห่างออกไป แสงไฟฉายวูบวาบหายลับไปในความมืด สมชายรออีกสักพักจนแน่ใจว่าอันตรายผ่านพ้นไปแล้ว เขาถอนหายใจอย่างโล่งอก “พวกมันไปแล้ว” แพรวากลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เธอปล่อยให้น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างเงียบๆ “ฉันกลัวจริงๆ ค่ะ” “ผมรู้” สมชายกล่าว “แต่เราต้องเข้มแข็ง” เขาเอื้อมมือไปแตะไหล่ของแพรวาเบาๆ “เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกัน” ทั้งคืนนั้น พวกเขาแทบไม่ได้ขยับตัว ทุกเสียงที่ดังมาจากภายนอกทำให้พวกเขาตื่นตัวอยู่เสมอ ความมืดและความหนาวเย็นค่อยๆ คืบคลานเข้ามา แต่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือความรู้สึกโดดเดี่ยวและไร้หนทาง เมื่อแสงอรุณเริ่มส่องลอดเข้ามาตามกิ่งก้านของต้นไม้ สมชายจึงค่อยๆ ขยับตัว “ผมว่าเราต้องลองหาทางออกจากป่านี้เสียที” เขาว่า “แล้วเราจะไปทางไหนคะ” แพรวาถาม “เมื่อคืนฉันได้ยินเสียงเหมือนพวกมันยังวนเวียนอยู่แถวนี้” “เราต้องเดินไปในทิศทางตรงกันข้ามกับที่พวกมันเข้ามา” สมชายตอบ “และต้องระวังตัวให้มากที่สุด” ทั้งสองคนค่อยๆ ย่องออกจากโพรงไม้ พวกเขาตรวจสอบรอบๆ บริเวณอย่างละเอียดก่อนจะเริ่มออกเดินทาง สมชายนำหน้าโดยมีแพรวาตามหลัง ห่างกันเล็กน้อยเพื่อความปลอดภัย พวกเขาก้าวเดินไปอย่างเงียบเชียบ ท่ามกลางป่าที่ยังคงปกคลุมไปด้วยหมอกบางๆ ยามเช้า “คุณสมชายคะ” แพรวาเอ่ยขึ้นขณะเดิน “คุณเคยเจอสถานการณ์ที่อันตรายแบบนี้มาก่อนหรือคะ” สมชายพยักหน้า “เคย” เขาตอบสั้นๆ “ตอนที่ผมยังทำงานให้กับองค์กรลับ เราเคยต้องเผชิญหน้ากับสถานการณ์ที่อันตรายกว่านี้หลายครั้ง แต่ครั้งนี้... มันซับซ้อนกว่าเดิม” “ซับซ้อนกว่าเดิมยังไงคะ” แพรวาถามอย่างสนใจ “เพราะมันมีเรื่องของความรู้สึกเข้ามาเกี่ยวข้อง” สมชายอธิบาย “ไม่ใช่แค่เรื่องของภารกิจหรือการเอาตัวรอดอีกต่อไป” แพรวาเงียบไป เธอเข้าใจความหมายของสมชายดี ความรู้สึกที่เธอมีต่อเลโอ ความรู้สึกที่ซับซ้อนและอันตราย มันทำให้ทุกอย่างยากขึ้นไปอีก “แล้วเราจะเชื่อใจใครได้บ้างคะ” เธอถามด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา “เราเชื่อใจกันเอง” สมชายตอบ “และเราต้องเชื่อมั่นในความถูกต้องที่เรากำลังทำอยู่” พวกเขาเดินต่อไปเรื่อยๆ ความเหนื่อยล้าเริ่มปรากฏ แต่ความมุ่งมั่นที่จะเอาชีวิตรอดและหาความจริงยังคงผลักดันพวกเขาไปข้างหน้า “ดูนั่นสิ” สมชายชี้ไปยังก้อนหินขนาดใหญ่ก้อนหนึ่ง “รอยเลือด” แพรวาเบิกตากว้าง เธอเห็นรอยเลือดจางๆ ที่แห้งกรังอยู่บนก้อนหิน “นี่มัน... เกิดอะไรขึ้นที่นี่คะ” “ผมไม่รู้” สมชายกล่าว “แต่ดูเหมือนว่าเราจะไม่ได้เป็นคนเดียวที่พยายามหนี” เขาสังเกตเห็นรอยเท้าที่จางๆ อยู่รอบๆ ก้อนหิน “รอยเท้าพวกนี้... ดูเหมือนจะเพิ่งเกิดขึ้นไม่นาน” “แล้วเราจะทำยังไงคะ” แพรวาถาม “เราต้องระวังตัวให้มากขึ้น” สมชายตอบ “และต้องสังเกตทุกสิ่งรอบตัว” พวกเขาก้าวเดินต่อไปด้วยความระมัดระวังยิ่งกว่าเดิม ทุกเสียง ทุกการเคลื่อนไหว ล้วนทำให้พวกเขาต้องหันไปมอง “คุณสมชายคะ” แพรวาเอ่ยขึ้น “ฉันได้ยินเสียงเหมือนมีคนกำลังตามเรามา” สมชายหยุดชะงัก เขาเงี่ยหูฟัง เสียงลมพัดใบไม้ดังเสียดสีกัน แต่เขาก็สัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่ผิดปกติ “เราต้องรีบไป” เขากล่าว “หาที่ซ่อนก่อน” ทั้งสองคนรีบวิ่งไปตามเส้นทางที่ดูเหมือนจะรกทึบกว่าเดิม พวกเขาพยายามใช้ต้นไม้และพุ่มไม้เพื่อบังตัว “ตรงนั้น!” สมชายกระซิบ “เราเข้าไปซ่อนตรงนั้นกัน” เขาชี้ไปยังกอไม้ใหญ่ที่ดูหนาทึบ สมชายกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว ก่อนจะดึงแพรวาเข้าไปซ่อนตัวอยู่ภายใน