แผนการของธามและเอมิกาเริ่มดำเนินไปอย่างราบรื่น ภาคินหลงกลเชื่อว่าเอมิกากำลังตกอยู่ในอันตรายจริง และต้องการความช่วยเหลือจากเขา โดยที่ไม่รู้เลยว่ากำลังจะถูกล่อเข้าไปในกับดักที่พวกเขาวางไว้ "เขาเชื่อแล้ว" ธามกล่าวขณะที่เขากำลังเฝ้ามองการสนทนาของเอมิกาและภาคินผ่านกล้องวงจรปิดที่ติดตั้งไว้อย่างลับๆ "เขาหลงกลสนิทเลย" "แต่… ฉันรู้สึกไม่ดีเลยค่ะ" เอมิกากล่าวผ่านอุปกรณ์สื่อสารขนาดเล็กที่ซ่อนอยู่ในเสื้อผ้า "การต้องโกหกเขา… การต้องแสร้งทำเป็น… อ่อนแอ… มัน… มันรู้สึกแย่มาก" "ผมเข้าใจ" ธามตอบ "แต่นี่คือสิ่งที่เราต้องทำ… เพื่อให้ได้มาซึ่งความยุติธรรม… คุณกำลังทำในสิ่งที่ถูกต้อง… เพื่อคนที่คุณรัก" "แล้ว… เมื่อไหร่… เราถึงจะ… " เอมิกาถาม "อดทนอีกหน่อย" ธามกล่าว "เขาจะพาคุณไปที่ที่เขาคิดว่าปลอดภัยที่สุด… ที่ที่เขาคิดว่า… เขาจะสามารถควบคุมคุณได้… แต่ที่นั่น… คือที่ที่เขาจะถูกจับ" ภาคินพยายามปลอบประโลมเอมิกา "ไม่ต้องกลัวนะ… คุณหมอ… คุณจะปลอดภัยกับผม… ผมจะดูแลคุณเอง" "ขอบคุณค่ะ… คุณภาคิน" เอมิกากล่าว เสียงของเธอสั่นเครืออย่างจงใจ "ฉัน… ฉันไม่รู้จะขอบคุณคุณอย่างไร… ที่คุณยอมช่วยฉัน" "ไม่เป็นไร" ภาคินยิ้ม "ผม… ผมก็เป็นห่วงคุณ… ผมไม่อยากให้ใครมาทำร้ายคุณ" เขาเอื้อมมือมาเชยคางของเอมิกา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยประกายแห่งความปรารถนา "บางที… นี่อาจจะเป็น… โอกาสของเรา… ที่จะได้รู้จักกัน… ให้มากขึ้น" เอมิกาตัวแข็งทื่อ เธอพยายามรวบรวมสติไม่ให้แสดงอาการต่อต้านออกมา "คุณภาคิน… ฉัน… ฉันเหนื่อยมากค่ะ… ฉันอยากจะพักผ่อน" "ได้สิ" ภาคินกล่าว "ผมจะพาคุณไปยังที่ที่ปลอดภัยที่สุด… ที่ที่ไม่มีใครสามารถมารบกวนเราได้" เขาพาเอมิกาขึ้นรถ และขับมุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์อีกแห่งหนึ่งของเขา ซึ่งตั้งอยู่นอกเมือง เป็นสถานที่ที่ห่างไกลผู้คน และมีระบบรักษาความปลอดภัยที่แน่นหนา "ที่นี่… คือที่ที่ผม… รู้สึกปลอดภัยที่สุด" ภาคินกล่าวขณะที่พาเอมิกาเข้าไปในคฤหาสน์ "คุณจะอยู่ที่นี่… กับผม… ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น" เอมิกามองไปรอบๆ คฤหาสน์ มันดูหรูหราและโอ่อ่า แต่กลับให้ความรู้สึกอึดอัดและน่าขนลุก "มันสวยงามมากค่ะ" "ใช่" ภาคินกล่าว "และตอนนี้… มันจะเป็นบ้านของคุณ… ด้วย" เขาเดินเข้ามาใกล้เอมิกาอีกครั้ง "ผม… ผมอยากจะบอกคุณ… ว่าผมรู้สึกอย่างไรกับคุณ… ผม… ผมชอบคุณนะ… คุณหมอ" เอมิกาพยายามหลีกเลี่ยงการสบตา "คุณภาคิน… ฉัน… ฉันแค่ต้องการความปลอดภัย… ฉันไม่ได้คิดอะไร… มากกว่านั้น" "แต่ผมคิดนะ" ภาคินกระซิบข้างหูของเธอ "ผมคิดถึงคุณ… ผมคิดถึงคุณตลอดเวลา… ตั้งแต่วันแรกที่เราเจอกัน" เขาพยายามจะกอดเธอ แต่เอมิกาก็รีบผละออก "คุณภาคิน… กรุณา… ฉันเหนื่อยจริงๆ" ภาคินมองเธออย่างผิดหวังเล็กน้อย แต่ก็ยังคงยิ้ม "เอาเถอะ… วันนี้คุณคงเหนื่อยจริงๆ… คุณไปพักผ่อนก่อนเถอะ… ส่วนผม… จะไปเตรียมอาหารเย็นให้คุณ" เมื่อภาคินเดินออกไป เอมิกาก็รีบหยิบอุปกรณ์สื่อสารออกมา "ธาม… ฉันมาถึงที่หมายแล้ว… เขาพาฉันมาที่คฤหาสน์อีกแห่ง… ห่างจากเมืองพอสมควร" "เยี่ยมมาก" ธามตอบ "รอสักครู่… ทีมของเรากำลังเดินทางไป… พวกเขาจะเข้ามา… เมื่อผมส่งสัญญาณ" เอมิกานั่งลงบนโซฟา พยายามสงบสติอารมณ์ เธอรู้ดีว่าช่วงเวลาแห่งการรอคอยนี้… คือช่วงเวลาที่ตึงเครียดที่สุด เวลาผ่านไปเนิ่นนาน ภาคินกลับมาพร้อมกับอาหารเย็นแสนหรู แต่เอมิกากลับไม่มีอารมณ์จะรับประทานเลย เธอทำได้เพียงแค่แสร้งทำเป็นกินไปตามมารยาท "คุณไม่ค่อยทานเลยนะ" ภาคินสังเกตเห็น "ไม่สบายหรือเปล่า" "เปล่าค่ะ… แค่… คิดมากไปหน่อย" เอมิกากล่าว "ฉันยังกังวล… เกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้น" "ไม่ต้องกังวล" ภาคินยิ้ม "ผมจะดูแลคุณเอง… ไม่มีใครสามารถทำอะไรคุณได้… ตราบใดที่คุณอยู่กับผม" เขามองเอมิกาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนา "บางที… เราอาจจะ… มีเวลา… ที่จะได้รู้จักกัน… มากกว่านี้" เอมิกาพยายามกลั้นหายใจ เธอรู้ว่าเวลาใกล้เข้ามาแล้ว ทันใดนั้น… เสียงสัญญาณเตือนภัยดังขึ้นทั่วทั้งคฤหาสน์! ภาคินสะดุ้งตกใจ "เกิดอะไรขึ้น" "คุณภาคินคะ!" เอมิกาแสร้งทำเป็นตกใจ "เกิดอะไรขึ้นคะ!" "ไม่ต้องกลัว" ภาคินกล่าว เขาลุกขึ้นยืน "ผมจะไปดูเอง" ขณะที่ภาคินกำลังจะเดินออกไป… เสียงปืนก็ดังขึ้น! ธามพร้อมกับทีมบุกจู่โจม! ประตูถูกพังออก! "หยุด! ภาคิน!" ธามตะโกนเสียงดัง ขณะที่เขากำลังนำทีมบุกเข้าไปในห้อง ภาคินหันกลับมามองด้วยความตกตะลึง เขาเห็นเอมิกา… ยืนอยู่ข้างธาม… และเห็นทีมเจ้าหน้าที่ตำรวจ… กำลังบุกเข้ามา… "คุณ… คุณหลอกผม!" ภาคินตะโกนเสียงดัง ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและความไม่เชื่อ เอมิกามองหน้าเขาด้วยสายตาที่เย็นชา… มันเป็นสายตาที่ภาคินไม่เคยเห็นมาก่อน… สายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด… และการแก้แค้น… "ใช่… ฉันหลอกคุณ" เอมิกากล่าว "และถึงเวลาแล้ว… ที่คุณจะต้องชดใช้… สำหรับทุกสิ่งที่คุณทำ"