เมื่อได้ยินชื่อเอมอร ลลิสาหน้าซีดเผือด เธอไม่คิดว่าพี่สาวจะตามมาถึงนี่ได้เร็วขนาดนี้ ภัทรหันไปมองลลิสาด้วยความเป็นห่วง เขาเห็นความหวาดกลัวฉายชัดอยู่ในดวงตาของเธอ "ผมจะจัดการเอง" ภัทรพูดกับลลิสาเบาๆ ก่อนจะหันไปทางอร "คุณอรครับ บอกเธอว่าคุณลลิสาไม่อยู่ที่นี่" "แต่… เธอเห็นรถของคุณลลิสาจอดอยู่ค่ะ แล้วเธอก็เหมือนจะเห็นคุณลลิสาเข้ามาในลิฟต์ก่อนหน้านี้ด้วย" อรรายงานด้วยน้ำเสียงร้อนรน ภัทรขมวดคิ้ว เขาไม่ชอบสถานการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้นเลย การเผชิญหน้ากับเอมอรในตอนนี้ อาจจะทำให้ทุกอย่างซับซ้อนยิ่งขึ้นไปอีก "งั้น… ให้เธอเข้ามา" ภัทรตัดสินใจ "แต่คุณอร อยู่กับเราด้วยนะครับ" "ได้ค่ะคุณภัทร" อรตอบรับอย่างรวดเร็ว ไม่นานนัก เสียงเคาะประตูก็กลับมาดังขึ้นอีกครั้ง ภัทรเดินไปเปิดประตู เอมอยืนอยู่หน้าประตูด้วยสีหน้ากังวลปนโกรธ เธอเห็นภัทรยืนขวางอยู่ ทำให้เธอขมวดคิ้ว "คุณภัทร มาทำอะไรที่นี่คะ" เอมอรเอ่ยถามอย่างไม่พอใจ "แล้วลลิสาอยู่ไหน" "คุณเอมอรครับ ไม่ทราบว่ามีธุระอะไรกับผม" ภัทรตอบเสียงเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความเย็นชา "ฉันมาหาลลิสาค่ะ ฉันเป็นห่วงเธอมาก" เอมอรพยายามจะก้าวเข้ามาในห้อง แต่ภัทรก็ขวางเธอไว้ "คุณลลิสาไม่อยู่ที่นี่ครับ" "อย่ามาหลอกฉันน่า! รถของเธอก็อยู่ที่นี่ ฉันเห็นเธอเข้ามาในลิฟต์เมื่อไม่นานนี้" เอมอรขึ้นเสียง "ฉันรู้ว่าคุณกำลังทำอะไรอยู่ คุณภัทร คุณกำลังพยายามจะปกป้องลลิสาใช่ไหม" "ผมกำลังทำในสิ่งที่ถูกต้องครับ" ภัทรตอบ "และตอนนี้ ผมกำลังช่วยคุณลลิสาจากปัญหาใหญ่หลวง" "ปัญหา? ปัญหาอะไร" เอมอรเอ่ยถามพลางเหลือบมองเข้าไปในห้อง เห็นลลิสานั่งอยู่บนโซฟาด้วยท่าทีหวาดกลัว "ลลิสา! เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง" เอมอรแทบจะพุ่งเข้ามาหาลลิสา แต่ภัทรก็คว้าแขนเธอไว้ "ใจเย็นๆ ครับคุณเอมอร" "ปล่อยฉันนะ! ลลิสา เกิดอะไรขึ้น ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่กับผู้ชายคนนี้" เอมอรพยายามสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของภัทร ลลิสาค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมความกล้า "พี่เอมอร… ฉัน… ฉันมาอยู่ที่นี่เพราะคุณภัทรค่ะ" "เพราะเขา? ทำไม" "เพราะ… ฉันกำลังตกอยู่ในอันตรายค่ะ" ลลิสาตอบเสียงสั่น เอมอรหัวเราะออกมาอย่างเย้ยหยัน "อันตราย? เธอหมายถึงอันตรายจากคดีความของเธอเหรอ ลลิสา ฉันบอกเธอแล้วใช่ไหมว่าให้ระวังตัว" "ไม่ใช่แค่เรื่องคดีค่ะพี่เอมอร" ลลิสาเงยหน้ามองพี่สาวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง "ฉันรู้แล้วค่ะว่าใครเป็นคนพยายามจะปรักปรำฉัน" เอมอรชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็รีบตั้งสติได้ "เธอรู้? รู้ได้ยังไง" "คุณภัทรเขาช่วยฉันสืบค่ะ" ลลิสาตอบ "แล้ว… ฉันก็ได้รู้ความจริงบางอย่างเกี่ยวกับพี่ด้วย" เอมอรหน้าซีดลงอย่างเห็นได้ชัด เธอพยายามเก็บอาการ แต่ก็ดูเหมือนจะทำได้ไม่ดีนัก "ความจริงอะไร" "เรื่องเงินที่คุณได้รับจากคุณวินค่ะ" ลลิสาเอ่ยออกมาตรงๆ "แล้วก็เรื่องที่คุณไปพบคุณธนาทัตเมื่อวานนี้" เอมอรตัวสั่นเล็กน้อย "ฉัน… ฉันไม่รู้ว่าเธอพูดเรื่องอะไร" "อย่ามาโกหกฉันเลยค่ะพี่เอมอร" ลลิสาเดินเข้ามาใกล้พี่สาวมากขึ้น "ทำไมพี่ต้องทำแบบนี้กับฉัน" "ฉัน… ฉันไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น!" เอมอรเถียงเสียงแข็ง แต่แววตาของเธอบ่งบอกถึงความหวาดกลัว "ฉันแค่… แค่เป็นห่วงน้องสาว" "เป็นห่วงเหรอคะ" ลลิสาถามย้ำ น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ถ้าพี่เป็นห่วงฉันจริงๆ ทำไมพี่ต้องร่วมมือกับคนที่คิดจะทำลายฉัน" "ฉันไม่ได้ร่วมมือกับใครทั้งนั้น!" เอมอรตะคอก "เธอเข้าใจผิดไปหมดแล้ว!" "ผมคิดว่าคุณเอมอร ควรจะหยุดโกหกได้แล้วนะครับ" ภัทรเอ่ยแทรกขึ้นมา "ผมมีหลักฐานบางอย่างที่เชื่อมโยงคุณกับคุณธนาทัต และกับเรื่องเงินที่คุณได้รับจากคุณวิน" เอมอรหันขวับไปมองภัทร ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น "คุณ… คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่งเรื่องของฉัน!" "ผมมีสิทธิ์ครับ เพราะการกระทำของคุณ กำลังจะส่งผลกระทบต่อคดีของคุณลลิสา และอาจจะทำให้เธอต้องติดคุก" ภัทรพูดเสียงหนักแน่น "ถ้าคุณยังคงยืนกรานที่จะปฏิเสธความจริง ผมก็คงจะต้องให้เจ้าหน้าที่เข้ามาจัดการ" เอมอรหน้าซีดลงอีกครั้ง เธอรู้ดีว่ากำลังจนมุมแล้ว ในที่สุด เธอก็ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างหมดแรง "ฉัน… ฉันขอโทษค่ะลลิสา" เอมอรเอ่ยเสียงแผ่วเบา "ฉัน… ฉันเสียใจจริงๆ" ลลิสานิ่งมองพี่สาวด้วยหัวใจที่แตกสลาย เธอไม่เคยคิดเลยว่าความสัมพันธ์ของพี่น้องจะมาถึงจุดนี้ได้