ลีโอนั่งสมาธิอยู่บนกิ่งที่สูงที่สุดของต้นไม้แห่งจิตวิญญาณ หัวใจของเขาเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เขาพยายามสงบจิตใจ ปล่อยวางความกังวลและความกลัวทั้งหมดที่เคยมี ร่างกายของเขารู้สึกผ่อนคลายลงอย่างน่าประหลาด แสงสีทองอ่อนๆ จาก ‘แก่นมังกร’ ที่คอของเขากระจายออร่าอบอุ่นไปทั่วร่าง “จงหายใจเข้าลึกๆ ลีโอ” เสียงของเอลเดร็คดังขึ้นในความคิดของเขา ราวกับเสียงกระซิบจากสายลม “สูดกลิ่นอายแห่งธรรมชาติ สัมผัสถึงพลังที่หล่อเลี้ยงทุกสรรพสิ่งรอบตัวเจ้า” ลีโอทำตาม เขาหายใจเข้าลึกๆ สูดเอากลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้และกลิ่นดินชื้นๆ เข้าไปในปอด เขารู้สึกได้ถึงพลังงานที่ไหลเวียนอยู่ในอากาศรอบตัว ราวกับว่าสวนแห่งนี้กำลังหายใจ “ตอนนี้ จงเชื่อมต่อกับ ‘แก่นมังกร’ ในตัวเจ้า” เอลเดร็คแนะนำต่อไป “จงนึกถึงมัน ปลุกมันให้ตื่นขึ้น ปลดปล่อยพลังที่หลับใหลมานาน” ลีโอหลับตาแน่นขึ้น เขาเพ่งสมาธิไปที่ ‘แก่นมังกร’ เขาจินตนาการถึงก้อนพลังงานสีทองสว่างไสวที่อยู่ภายในตัวเขา ซึ่งเป็นมรดกตกทอดมาจากบรรพบุรุษนักรบมังกร เขารู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่ค่อยๆ แผ่ซ่านไปทั่วร่าง ความรู้สึกนี้ไม่ใช่ความเจ็บปวด แต่เป็นความอบอุ่นที่ทรงพลัง “จงนึกถึงมังกรโบราณ… จงรู้สึกถึงความแข็งแกร่ง ความกล้าหาญ และปัญญาของมัน” เอลเดร็คกล่าว ภาพมังกรตัวมหึมาสีทองอร่ามปรากฏขึ้นในมโนภาพของลีโอ มันมีดวงตาที่ลุกโชนไปด้วยไฟแห่งความหยิ่งทะนง และลำตัวที่ปกคลุมไปด้วยเกล็ดสีทองอร่ามสะท้อนแสงแดด ลีโอรู้สึกราวกับว่าเขากำลังยืนอยู่ต่อหน้าสิ่งมีชีวิตที่น่าเกรงขามที่สุดในประวัติศาสตร์ “มันคือบรรพบุรุษของเจ้า” เอลเดร็คกระซิบ “เลือดมังกรที่ไหลเวียนอยู่ในตัวเจ้า คือสายสัมพันธ์ที่จะเชื่อมโยงเจ้ากับพลังอันยิ่งใหญ่นี้” ลีโอพยายามที่จะสัมผัสกับพลังงานนั้น เขาเอื้อมมือออกไปในมโนภาพ ราวกับจะจับต้องเกล็ดมังกรสีทองอร่ามนั้น ทันใดนั้นเอง เขารู้สึกถึงกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ วิ่งผ่านปลายนิ้ว เขาตกใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ถอยหนี “นั่นแหละ… เจ้ากำลังสัมผัสได้แล้ว” เอลเดร็คกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความยินดี ลีโอค่อยๆ เปิดมือออก เขาจินตนาการว่ามีพลังงานสีทองไหลออกมาจากฝ่ามือของเขา ผสมผสานเข้ากับพลังงานของมังกรในมโนภาพ “เจ้าต้องเรียนรู้ที่จะควบคุมมัน” เอลเดร็คกล่าว “พลังนี้ไม่ใช่ของเล่น มันคือดาบสองคม หากใช้ไม่ถูก อาจนำมาซึ่งหายนะ” ลีโอพยักหน้า เขารับรู้ถึงความสำคัญของคำเตือนนั้น เขารู้สึกถึงพลังงานที่หลั่งไหลเข้ามาในตัวเขามากขึ้นเรื่อยๆ จนแทบจะล้นออกมา “รู้สึกถึงลมหายใจของมังกร… สัมผัสถึงไฟที่ลุกโชนในอกของมัน” เอลเดร็คกล่าวต่อ “จงรวบรวมพลังนั้นไว้ในตัวเจ้า” ลีโอจินตนาการว่าเขากำลังสูดลมหายใจเอาเปลวเพลิงสีทองเข้าไปในร่าง ความร้อนผ่าวแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณู ทำให้เขารู้สึกมีพลังวังชาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “ดีมาก ลีโอ” เอลเดร็คกล่าว “นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น เจ้าได้เปิดประตูสู่พลังที่แท้จริงแล้ว” เมื่อลีโอลืมตาขึ้น เขาก็พบว่าตัวเองยังคงนั่งอยู่บนกิ่งไม้แห่งเดิม แสงอาทิตย์ยามบ่ายส่องลอดผ่านใบไม้ลงมายังเขา ทำให้บรรยากาศดูอบอุ่นและมีชีวิตชีวา “การทดสอบแรก… ผ่านไปแล้ว” เอลเดร็คกล่าว รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าอันเหี่ยวย่นของเขา “เจ้าสามารถเชื่อมต่อกับพลังของมังกรได้” “ผม… รู้สึกแตกต่างออกไปครับ” ลีโอตอบ เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ “เหมือนกับว่ามีพลังงานบางอย่างไหลเวียนอยู่ในตัวผมตลอดเวลา” “นั่นคือ ‘แก่นมังกร’ ที่เริ่มตื่นขึ้น” เอลเดร็คอธิบาย “มันจะค่อยๆ เติบโตและแข็งแกร่งขึ้น เมื่อเจ้าได้รับการฝึกฝนอย่างต่อเนื่อง” ลีโอลงจากต้นไม้ เขารู้สึกถึงความมั่นคงและคล่องแคล่วกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด เขาไม่รู้สึกกลัวการตกจากที่สูงอีกต่อไป “ต่อไป คือบทเรียนที่สอง” เอลเดร็คกล่าว “เจ้าต้องเรียนรู้ที่จะ ‘มองทะลุ’ สิ่งลวงตา” “มองทะลุสิ่งลวงตา?” ลีโอทวนคำ “หมายความว่าอย่างไรครับ?” “ใน ‘สวนแห่งการเติบโต’ แห่งนี้ มีบางสิ่งที่ไม่ใช่สิ่งที่ตาเห็น” เอลเดร็คอธิบาย “มีบางอย่างที่ถูกซ่อนเร้นอยู่ภายใต้ภาพลวงตาที่สวยงาม เจ้าต้องใช้สัญชาตญาณและพลังแห่งมังกรที่เจ้าเพิ่งปลุกขึ้น มาค้นหาสิ่งเหล่านั้น” ลีโอพยักหน้า เขาพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับบทเรียนต่อไป แม้จะยังไม่เข้าใจถ่องแท้ แต่เขาก็รู้สึกตื่นเต้นกับการเดินทางครั้งนี้ “แล้วผมต้องทำอย่างไรครับ?” ลีโอถาม “จงเดินไปรอบๆ สวนแห่งนี้” เอลเดร็คชี้ไปรอบๆ “จงใช้ประสาทสัมผัสทั้งหมดของเจ้า สังเกตสิ่งผิดปกติ ค้นหาสิ่งที่ดูเหมือน ‘ไม่เข้าที่’ ” ลีโอเริ่มเดินสำรวจสวน เขาเดินผ่านหมู่มวลดอกไม้ที่ส่งกลิ่นหอม เขาฟังเสียงน้ำตกที่ไหลริน และสัมผัสถึงลมที่พัดเอื่อยๆ ทุกอย่างดูเหมือนจะสมบูรณ์แบบ แต่เขาก็พยายามที่จะมองหาสิ่งที่ซ่อนอยู่ เขาเดินไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมาถึงริมสระน้ำใส สระน้ำนั้นสะท้อนภาพท้องฟ้าและต้นไม้ได้อย่างชัดเจน แต่เมื่อลีโอมองลึกลงไปในน้ำ เขาก็รู้สึกถึงบางอย่างที่แปลกไป “น้ำ… มันดูใสเกินไป” ลีโอกล่าวกับตัวเอง “ไม่มีเงาของต้นไม้สะท้อนอยู่ในน้ำเลย” เขาหยิบก้อนกรวดเล็กๆ ขึ้นมา แล้วขว้างลงไปในน้ำ ฟองอากาศผุดขึ้นมา แต่ไม่มีเสียง ‘ตูม’ ดังขึ้น ราวกับว่าน้ำนั้นไม่มีความหนาแน่น “นี่คือสิ่งลวงตา!” ลีโออุทาน เขาหันไปมองเอลเดร็ค ซึ่งยืนยิ้มอยู่ห่างๆ “ถูกต้อง” เอลเดร็คกล่าว “สิ่งที่เจ้าเห็นคือภาพลวงตาที่สร้างขึ้นเพื่ออำพราง ‘ประตูมิติ’ ที่นำไปสู่ส่วนที่ลึกกว่าของสวนแห่งนี้” ลีโอจ้องมองไปยังจุดที่เขาคิดว่าเป็นประตูมิติ เขารู้สึกได้ถึงพลังงานที่แตกต่างจากบริเวณรอบๆ มันเป็นพลังงานที่เย็นเยียบและลึกลับ “แล้วผมต้องทำอย่างไรครับ?” ลีโอถาม “จงใช้พลังแห่งมังกรที่เจ้ามี” เอลเดร็คกล่าว “จงรวบรวมพลังงานสีทองในตัวเจ้า แล้วส่งมันไปยังจุดนั้น” ลีโอทำตาม เขาหลับตาลงอีกครั้ง เขาจินตนาการถึงแสงสีทองที่ไหลเวียนอยู่ในตัวเขา แล้วค่อยๆ รวบรวมมันไว้ที่ฝ่ามือ เขารู้สึกถึงความร้อนที่เพิ่มขึ้น เมื่อเขารู้สึกว่าพลังงานพร้อมแล้ว ลีโอก็ลืมตาขึ้น เขาค่อยๆ ยื่นมือออกไป จ่อไว้ที่บริเวณที่เขาคาดว่าเป็นประตูมิติ “เอาล่ะ ลีโอ… จงปลดปล่อยมันออกมา” เอลเดร็คกระตุ้น ลีโอสูดหายใจลึก แล้วปล่อยพลังงานสีทองที่เขารวบรวมไว้ พลังงานนั้นพุ่งออกไปจากฝ่ามือของเขา เหมือนกับลำแสงสีทองอันเจิดจ้า พุ่งเข้าใส่จุดที่เขาเล็งไว้ ทันใดนั้นเอง ภาพลวงตาของผิวน้ำก็สลายไป เผยให้เห็นช่องว่างสีดำสนิทที่ดูดกลืนแสงเอาไว้ มันคือ ‘ประตูมิติ’ ที่แท้จริง “เยี่ยมมาก ลีโอ!” เอลเดร็คกล่าวอย่างภาคภูมิใจ “เจ้าสามารถมองทะลุสิ่งลวงตาได้แล้ว” ลีโอรู้สึกดีใจกับความสำเร็จของตนเอง เขารู้สึกว่าตนเองได้ก้าวไปอีกขั้นหนึ่งแล้ว “ประตูมิตินี้จะนำเจ้าไปยัง ‘หอสมุดแห่งตำนาน’ ” เอลเดร็คอธิบาย “ที่นั่น เจ้าจะได้เรียนรู้ประวัติศาสตร์ของนักรบมังกร และความลับต่างๆ ที่ถูกซ่อนเร้นมานาน” “หอสมุดแห่งตำนาน…” ลีโอทวนคำด้วยความตื่นเต้น “น่าสนใจจริงๆ ครับ” “แต่เจ้าต้องระวัง” เอลเดร็คเตือน “หอสมุดแห่งนี้ ไม่ได้มีเพียงความรู้เท่านั้น ยังมีอันตรายที่รอคอยเจ้าอยู่ด้วย” ลีโอพยักหน้ารับ เขารู้ดีว่าการเดินทางครั้งนี้ไม่ง่าย แต่เขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่ง “ผมพร้อมแล้วครับ” ลีโอตอบด้วยความมั่นใจ “ดีมาก” เอลเดร็คกล่าว “จงก้าวเข้าไปในประตูมิตินั้น แล้วเริ่มต้นการผจญภัยครั้งใหม่ของเจ้า” ลีโอเดินตรงไปยังประตูมิติ เขามองย้อนกลับไปที่เอลเดร็คเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปในความมืดมิดนั้น