วายุเดินเท้าต่อไปตามทิศตะวันตกเฉียงเหนือ สภาพอากาศเลวร้ายลงทุกขณะ พายุหิมะโหมกระหน่ำจนแทบมองไม่เห็นทาง หิมะที่โปรยปรายลงมาหนาขึ้นเรื่อยๆ จนกลบเกลื่อนร่องรอยเท้าที่เขาเดินผ่านไป เขาต้องใช้ดาบที่ถืออยู่ในมือปัดกวาดหิมะที่พัดเข้ามาปะทะใบหน้าอยู่ตลอดเวลา อุณหภูมิลดต่ำลงอย่างฮวบฮาบจนเลือดในกายแทบจะแข็งตัว แต่ความมุ่งมั่นที่จะไปให้ถึงหุบเขาแห่งหมอกนั้น ยังคงเป็นแรงผลักดันเดียวที่ทำให้เขาก้าวเดินต่อไป "อากาศหนาวเย็นราวกับจะแช่แข็งทุกสิ่งทุกอย่าง" วายุพึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาเบาหวิวแทบจะถูกพายุหิมะกลืนหายไป "แต่ข้าจะยอมแพ้ไม่ได้เด็ดขาด" เขาเงยหน้ามองขึ้นไปยังท้องฟ้าที่มืดครึ้มไปด้วยเมฆหิมะ สีขาวโพลนของหิมะและสีเทาเข้มของเมฆนั้น ผสมผสานกันจนแทบจะกลายเป็นสีเดียว บดบังแสงสว่างใดๆ จากดวงตะวันจนหมดสิ้น มีเพียงแสงสีขาวหม่นๆ ที่สะท้อนจากหิมะเท่านั้นที่พอจะทำให้มองเห็นสิ่งต่างๆ รอบตัวได้รางๆ "เจ้ากำลังไปที่ไหนกันแน่ เจ้าหนุ่ม?" เสียงแหบพร่าดังขึ้นจากด้านหลังวายุ ทำให้เขาชะงักกึกและหันกลับไปมอง เบื้องหลังเขา คือชายชราคนหนึ่ง เขาสวมเสื้อคลุมขนสัตว์หนาทึบ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยริ้วรอย แต่ดวงตาของเขากลับฉายแววเฉลียวฉลาดและสุขุม ชายชราผู้นี้ดูเหมือนจะทนต่อความหนาวเหน็บได้ดีกว่าวายุอย่างเห็นได้ชัด เขายืนอยู่ท่ามกลางพายุหิมะได้อย่างสบายๆ ราวกับว่ามันเป็นเพียงสายลมเย็นๆ ยามฤดูใบไม้ผลิเท่านั้น "ท่านคือใคร?" วายุถามด้วยความระแวดระวัง มือขวาของเขากำด้ามดาบแน่น "ข้า? ข้าก็เป็นเพียงผู้เดินทางเช่นเดียวกับเจ้า" ชายชราตอบพลางยิ้มบางๆ "แต่ดูเหมือนว่าเจ้าจะกำลังมุ่งหน้าไปยังสถานที่ที่ไม่มีใครอยากจะไป" "ท่านหมายถึงหุบเขาแห่งหมอกหรือ?" วายุถาม "ถูกต้อง" ชายชราพยักหน้า "ไม่มีใครเคยได้ยินเรื่องราวของใครที่เข้าไปในหุบเขานั้นแล้วกลับออกมาอย่างปลอดภัยอีกเลย เจ้าหนุ่มน้อย เจ้าแน่ใจหรือว่าเจ้าต้องการจะไปที่นั่น?" "ข้าต้องไป" วายุตอบอย่างหนักแน่น "ข้ามีเหตุผลที่ต้องไป" "เหตุผลของความแค้นงั้นรึ?" ชายชรามองทะลุเข้าไปในดวงตาของวายุ ราวกับจะมองเห็นความเจ็บปวดและความมุ่งมั่นที่ซ่อนอยู่ภายใน "ข้ารู้ดีว่าความแค้นนั้นมีพลังอำนาจมากเพียงใด มันสามารถผลักดันให้คนเราทำสิ่งที่ไม่น่าจะเป็นไปได้ให้เป็นไปได้... แต่บางครั้ง มันก็บดบังการมองเห็นสิ่งสำคัญอื่นๆ ไปด้วย" "ข้าเข้าใจในสิ่งที่ท่านพูด" วายุตอบ "แต่ครอบครัวของข้า... หมู่บ้านของข้า... สิ่งที่เกิดขึ้นกับพวกเขา ข้าไม่สามารถปล่อยให้มันผ่านไปได้" "ข้ามิได้บอกให้เจ้าปล่อยวาง" ชายชรากล่าว "แต่บางครั้ง... ความจริงที่อยู่เบื้องหลังอาจจะซับซ้อนกว่าที่เจ้าคิด" "ข้าพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่ง" วายุยืนยัน ชายชราเงียบไปครู่หนึ่ง เขามองออกไปยังพายุหิมะที่กำลังโหมกระหน่ำ "หากเจ้าแน่วแน่เช่นนั้น ข้าก็ไม่มีอะไรจะห้ามเจ้าได้" เขาถอนหายใจเบาๆ "แต่เส้นทางข้างหน้ามันอันตรายยิ่งกว่าที่เจ้าจินตนาการเสียอีก หมอกในหุบเขานั้น... มันไม่ได้มีเพียงแค่หิมะและไอน้ำ มันมีความลึกลับบางอย่างซ่อนอยู่ภายใน" "ความลึกลับอย่างไรหรือ?" วายุถาม "มันคือภาพลวงตา... เสียงกระซิบ... และความทรงจำที่ถูกฝังลึก" ชายชราอธิบาย "มันจะเล่นกับจิตใจของเจ้า ทำให้เจ้าสับสน ทำให้เจ้าหลงทาง... และทำให้เจ้าสูญเสียความเป็นตัวเองไป" วายุขมวดคิ้ว เขาไม่เคยได้ยินอะไรเช่นนี้มาก่อน "แล้ว... มีวิธีที่จะผ่านมันไปได้หรือไม่?" "มี... หากเจ้าสามารถควบคุมจิตใจของตนเองได้" ชายชรากล่าว "และหากเจ้ายังคงยึดมั่นในเป้าหมายที่แท้จริงของเจ้า... อย่าปล่อยให้ความโกรธและความแค้นเข้าครอบงำจนเกินไป" "ข้าจะพยายาม" วายุกล่าว "ดี" ชายชราพยักหน้า "ข้าเห็นความมุ่งมั่นในตัวเจ้า... และบางที... เจ้าอาจจะเป็นความหวังเดียวที่จะไขปริศนาของหุบเขานี้ได้" "ท่านรู้เรื่องหุบเขาแห่งหมอกมาก่อนแล้วหรือ?" วายุถาม "ข้ารู้เพียงผิวเผิน" ชายชราตอบ "มันเป็นตำนานเก่าแก่ที่เล่าขานกันมานาน... ว่าเป็นสถานที่ที่ถูกลืมเลือน... และถูกปกปิดด้วยหมอกหนาทึบมานับพันปี" "แล้วทำไมท่านถึงมาอยู่ที่นี่?" "ข้าติดตามข่าวสาร... และเมื่อข้าได้ยินเรื่องราวของกองทหารเงา... และการโจมตีที่เกิดขึ้น... ข้าก็สงสัยว่าเบื้องหลังของมันอาจจะเกี่ยวข้องกับตำนานนี้" ชายชรากล่าว "ข้ามาเพื่อสังเกตการณ์... และบางที... อาจจะเพื่อรอคอยใครบางคนที่เหมาะสมที่จะเข้าไปสำรวจ" "ท่านหมายถึงข้าหรือ?" "อาจจะ... หรืออาจจะไม่ใช่" ชายชราตอบคลุมเครือ "เส้นทางของแต่ละคนนั้นแตกต่างกันไป... แต่หากเจ้าต้องการคำแนะนำเพิ่มเติม... เจ้าสามารถตามข้ามาได้... จนกว่าเราจะถึงชายขอบของหุบเขา" วายุครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาไม่แน่ใจว่าควรจะไว้ใจชายชราผู้นี้หรือไม่ แต่คำพูดของเขาก็มีน้ำหนักและดูเหมือนจะรู้เรื่องราวบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่ เขาจึงตัดสินใจพยักหน้า "ขอบคุณท่านมาก" วายุกล่าว "ข้าจะตามท่านไป" ทั้งสองคนเริ่มออกเดินทางต่อไป เคียงข้างกันท่ามกลางพายุหิมะที่ดูเหมือนจะไม่มีวันสิ้นสุด ชายชราผู้นั้นเดินนำหน้าอย่างมั่นคง ราวกับว่าเขารู้จักเส้นทางนี้เป็นอย่างดี วายุพยายามที่จะจดจำท่วงท่าการเดินและวิธีการสังเกตสิ่งรอบข้างของชายชราผู้นี้ เขาเชื่อว่าชายชราคนนี้อาจจะเป็นกุญแจสำคัญที่จะช่วยให้เขาผ่านพ้นอุปสรรคที่รออยู่ข้างหน้าไปได้ "เจ้าหนุ่ม" ชายชราเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "เจ้ามีดาบเล่มนี้มานานเท่าใดแล้ว?" วายุชะงักเล็กน้อย "ดาบเล่มนี้... มันเป็นมรดกตกทอดมาจากท่านพ่อของข้า" "มรดก..." ชายชราทวนคำ "มันดูเก่าแก่... แต่ก็ยังคงความคมกล้าอยู่เสมอ... ดาบเล่มนี้มีชื่อหรือไม่?" "ไม่มี" วายุตอบ "แต่ข้าเรียกมันว่า 'วายุ' ดาบเล่มนี้... สื่อถึงจิตวิญญาณของข้า" "จิตวิญญาณแห่งสายลม... ที่พัดพาทุกสิ่งไป..." ชายชรากล่าว "เช่นนั้นแล้ว... เจ้าก็ต้องเรียนรู้ที่จะควบคุมสายลมให้ได้... เพื่อที่จะควบคุมดาบเล่มนี้ได้อย่างแท้จริง" "ควบคุมสายลม?" วายุสงสัย "ใช่แล้ว" ชายชราตอบ "พลังที่แท้จริงของเจ้า... ไม่ได้มาจากดาบเพียงอย่างเดียว... แต่มาจากภายในตัวเจ้าเอง... จากการเชื่อมโยงกับธรรมชาติ... กับพลังที่มองไม่เห็น" วายุพยายามทำความเข้าใจคำพูดของชายชรา เขาเคยรู้สึกได้ถึงพลังบางอย่างที่ไหลเวียนอยู่ภายในตัวเขาในยามที่เขาต่อสู้ แต่เขาก็ไม่เคยเข้าใจมันอย่างถ่องแท้ "ข้า... ข้าไม่แน่ใจว่าข้าจะทำเช่นนั้นได้อย่างไร" "เวลาจะสอนเจ้าเอง" ชายชรากล่าว "จงสังเกต... จงรู้สึก... และจงเชื่อมั่นในสัญชาตญาณของตนเอง" ขณะที่พวกเขาเดินทางต่อไป วายุเริ่มสังเกตเห็นถึงการเปลี่ยนแปลงของสภาพแวดล้อม หิมะที่เคยตกหนักเริ่มเบาบางลง แต่กลับมีหมอกหนาทึบเข้ามาแทนที่ มันเป็นหมอกสีขาวขุ่นที่ปกคลุมไปทั่วทุกหนแห่ง จนแทบจะมองไม่เห็นอะไรเลยในระยะไม่กี่ก้าว "เรากำลังจะถึงชายขอบแล้ว" ชายชรากล่าว "จากนี้ไป... การเดินทางจะอันตรายยิ่งขึ้น... เจ้าต้องระมัดระวัง... และอย่าหลงไปกับสิ่งที่จะปรากฏขึ้นต่อหน้าเจ้า" วายุพยักหน้า เขากำด้ามดาบแน่น รู้สึกถึงความตึงเครียดที่เพิ่มสูงขึ้น เขาได้ยินเสียงประหลาดดังแว่วมากับสายลม เสียงที่เหมือนเสียงกระซิบของใครบางคน และเขาก็รู้สึกถึงภาพหลอนบางอย่างที่พยายามจะฉายเข้ามาในความคิดของเขา