วายุและชายชราก้าวเท้าเข้าสู่ม่านหมอกหนาทึบอย่างช้าๆ ทันทีที่พวกเขาเข้าไป แสงสว่างจากภายนอกก็เลือนหายไปอย่างสิ้นเชิง เหลือเพียงความมืดสลัวที่เกิดจากหมอกเท่านั้น เสียงพายุหิมะที่เคยดังอื้ออึงก็เงียบสงบลงอย่างกะทันหัน มีเพียงเสียงลมหายใจของทั้งสองคน และเสียงเดินย่ำบนพื้นหิมะที่ดังเป็นระยะๆ "ระวังตัวให้ดี" ชายชราเตือนเสียงเบา "ที่นี่... ทุกสิ่งทุกอย่างไม่ใช่ความจริง" วายุพยายามเพ่งมองไปข้างหน้า แต่หมอกหนาทึบนั้นทำให้มองเห็นได้ไม่เกินหนึ่งก้าว เขาได้ยินเสียงฝีเท้าของชายชราที่อยู่ข้างๆ แต่ก็ไม่สามารถมองเห็นรูปร่างของเขาได้ชัดเจน ทันใดนั้น วายุได้ยินเสียงร้องเรียกชื่อของเขา "วายุ! ช่วยด้วย!" เสียงนั้นคุ้นเคย... ราวกับเสียงของแม่ของเขา! วายุชะงักกึก หัวใจของเขาเต้นแรงด้วยความตกใจ "แม่!" เขาอุทาน "วายุ! มานี่เร็วเข้า! พวกมันกำลังจะจับตัวข้า!" เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ดูเหมือนจะมาจากทางด้านซ้ายของเขา วายุหันขวับไปทางทิศที่เสียงนั้นดังมา เขาเห็นเงารางๆ ของผู้หญิงคนหนึ่งกำลังยืนอยู่ท่ามกลางหมอก ใบหน้าของเธอซีดเผือดและเต็มไปด้วยความหวาดกลัว "ข้าจะไปหาแม่!" วายุร้องตอบ และก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว "หยุดเดี๋ยวนี้นะ เจ้าหนุ่ม!" เสียงของชายชราดังขึ้นขวางทาง "นั่นไม่ใช่แม่ของเจ้า! มันคือภาพลวงตา!" "ท่านพูดอะไร! นั่นเสียงแม่ของข้า!" วายุตะโกนกลับอย่างหัวเสีย เขาไม่สนใจคำเตือนของชายชรา เขาเห็นภาพผู้หญิงคนนั้นกำลังเอื้อมมือมาหาเขาด้วยท่าทีที่สิ้นหวัง "ข้าเตือนเจ้าแล้ว!" ชายชรากล่าวเสียงเข้ม "จงอย่าหลงกล!" แต่ในขณะนั้นเอง ร่างของผู้หญิงคนนั้นก็สลายไปในอากาศราวกับควัน เหลือเพียงความว่างเปล่าและหมอกหนาทึบเท่านั้น วายุยืนนิ่งอึ้ง หัวใจของเขาดิ่งลงอย่างรวดเร็ว ความหวังที่เพิ่งจะก่อตัวขึ้นเมื่อครู่ กลับสลายไปในพริบตา "มัน... มันคือภาพลวงตาจริงด้วย" วายุพึมพำด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ข้าบอกแล้ว" ชายชราเดินเข้ามาใกล้ "ที่นี่... มันจะฉายภาพความปรารถนาและความกลัวของเจ้าออกมา... เพื่อทำให้เจ้าไขว้เขว" วายุหลับตาลง พยายามสงบสติอารมณ์ เขานึกถึงคำพูดของชายชรา "จงยึดมั่นในเป้าหมายที่แท้จริง... อย่าปล่อยให้ความโกรธและความแค้นเข้าครอบงำ" "ข้า... ข้าต้องตั้งสติให้ดี" วายุพูดกับตัวเอง "เป้าหมายของข้าคือการล้างแค้น... และหาความจริง... ไม่ใช่การไล่ตามเงาที่ไม่มีอยู่จริง" เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้นอีกครั้ง หมอกยังคงหนาทึบเช่นเดิม แต่คราวนี้วายุมองมันด้วยสายตาที่แตกต่างออกไป เขาพยายามเพ่งสมาธิไปที่เสียงที่อยู่รอบตัวเขา และพยายามแยกแยะระหว่างเสียงจริงกับเสียงลวง "เจ้าทำได้ดี" ชายชรากล่าวชมเชย "การยอมรับความจริง... คือก้าวแรกสู่ชัยชนะ" พวกเขาเดินทางต่อไปอย่างเงียบๆ ท่ามกลางหมอกที่ดูเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุด วายุพยายามที่จะจดจำทุกสิ่งที่ชายชราสอนเขา เขารู้สึกถึงพลังบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นภายในตัวเขา ราวกับว่าจิตใจของเขาเริ่มแข็งแกร่งขึ้น "บางที... การฝึกฝนของข้า... มันอาจจะยังไม่เพียงพอ" วายุคิด "ข้ายังต้องเรียนรู้อีกมาก" ทันใดนั้น วายุได้ยินเสียงหัวเราะเยาะดังมาจากที่ไหนสักแห่ง เสียงนั้นแหลมเล็กและชั่วร้าย ราวกับเสียงของเด็กผี "ฮ่าๆๆ! ไอ้หนุ่มนักดาบ! เจ้าคิดว่าเจ้าจะหนีพ้นไปได้รึไง?" วายุหันซ้ายหันขวา แต่ก็ไม่เห็นใคร "ใครอยู่ตรงนั้น!" "ข้าอยู่ตรงหน้าเจ้า! ข้าอยู่รอบตัวเจ้า! ข้าคือทุกสิ่งทุกอย่างที่เจ้ากลัว!" เสียงหัวเราะนั้นดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ภาพของกองทหารเงาปรากฏขึ้นเบื้องหน้าวายุ พวกเขากำลังก้าวเข้ามาอย่างช้าๆ ใบหน้าของพวกเขามีแต่รอยยิ้มที่น่าสะพรึงกลัว "นี่มัน... เป็นไปไม่ได้!" วายุอุทาน "เป็นไปได้สิ! เจ้าหนุ่ม!" เสียงเยาะเย้ยดังขึ้นอีกครั้ง "เจ้าเห็นภาพท่านพ่อของเจ้าถูกสังหาร... เจ้าเห็นหมู่บ้านของเจ้าถูกเผาทำลาย... ความทรงจำเหล่านั้น... มันจะตามหลอกหลอนเจ้าไปตลอดกาล!" ภาพของบิดาของวายุที่กำลังนอนจมกองเลือดก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าเขา พร้อมกับเสียงกรีดร้องของชาวบ้านที่กำลังวิ่งหนีอย่างอลหม่าน วายุรู้สึกเหมือนถูกแช่แข็ง เขาไม่สามารถขยับตัวได้ ร่างกายของเขาสั่นเทาด้วยความกลัวและความเจ็บปวด "ไม่!" เขาตะโกนสุดเสียง "นี่ไม่ใช่ความจริง! นี่มันคือภาพลวงตา!" "โอ้! เจ้าหนุ่มน้อย! เจ้าเริ่มจะเข้าใจแล้วสินะ!" เสียงเยาะเย้ยดังขึ้น "แต่การเข้าใจ... ไม่ได้หมายความว่าเจ้าจะสามารถเอาชนะมันได้!" ชายชราที่ยืนอยู่ข้างๆ วายุ กลับเงียบสนิท วายุหันไปมอง แต่ก็เห็นเพียงหมอกที่ปกคลุมร่างของชายชราอยู่ "ท่าน! ช่วยข้าด้วย!" วายุร้องขอ แต่ไม่มีเสียงตอบกลับมาจากชายชรา ในที่สุด วายุรวบรวมสติทั้งหมดที่มี เขากำด้ามดาบแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด "ไม่ว่าพวกเจ้าจะเป็นอะไร... ข้าจะไม่ยอมแพ้!" เขาเงื้อดาบขึ้น ประกายแสงสีขาวนวลเปล่งประกายออกมาจากดาบ 'วายุ' มันเป็นแสงสว่างที่ส่องทะลุผ่านม่านหมอกที่หนาทึบ "พลังแห่งวายุ! จงแสดงให้ข้าเห็น!" วายุตะโกนก้อง เขาฟาดดาบออกไปอย่างสุดแรง ท่ามกลางเสียงหัวเราะที่ดังระงม รัศมีสีขาวสว่างวาบออกไปรอบตัววายุ ผลักดันให้ภาพลวงตาของกองทหารเงาและภาพความทรงจำอันเลวร้ายสลายหายไปในอากาศ เมื่อหมอกรอบตัววายุเริ่มจางลง เขาก็เห็นว่าชายชราที่เคยยืนอยู่ข้างๆ ได้หายตัวไปแล้ว เหลือเพียงตัวเขาเองที่ยืนอยู่เพียงลำพังท่ามกลางหมอกที่เริ่มบางตาลง "ท่านไปแล้วหรือ?" วายุพึมพำ เขาสำรวจรอบตัว ทุ่งหิมะที่เคยปกคลุมไปด้วยหมอกหนาทึบ ตอนนี้กลับเผยให้เห็นถึงทางเดินที่ทอดยาวเข้าไปในหุบเขาเบื้องหน้า "ข้า... ข้าผ่านมันมาได้แล้ว" วายุกล่าวอย่างโล่งอก เขาเดินต่อไปตามทางที่ปรากฏขึ้น ความรู้สึกเหนื่อยล้าเข้าครอบงำ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกถึงความแข็งแกร่งที่เพิ่มขึ้นภายในจิตใจ เขาได้เผชิญหน้ากับความกลัวที่ฝังลึกที่สุดของตนเอง และสามารถเอาชนะมันมาได้ "ท่านพ่อ... ข้าจะไม่ยอมให้ภาพเหล่านั้นหลอกลวงข้าอีกต่อไป" วายุกล่าวด้วยความมุ่งมั่น "ข้าจะเดินหน้าต่อไป... จนกว่าจะพบความจริง" เขาก้าวเดินเข้าไปในหุบเขาที่ค่อยๆ เปิดออกเบื้องหน้า สัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่แตกต่างออกไปจากเดิม ราวกับว่าเขากำลังก้าวเข้าสู่โลกอีกใบหนึ่ง