วายุเดินเข้าสู่หุบเขาแห่งหมอกอย่างช้าๆ เมื่อหมอกเริ่มจางลง เขาก็พบกับภาพทิวทัศน์ที่น่าอัศจรรย์ เบื้องหน้าเขาคือที่ราบกว้างใหญ่ที่โอบล้อมไปด้วยภูเขาสูงชัน ปกคลุมไปด้วยหิมะขาวโพลน และกลางหุบเขานั้น... คือสิ่งปลูกสร้างขนาดใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่บนเนินเขา มันคือตำหนักโบราณ สถาปัตยกรรมดูเก่าแก่และสง่างาม ผนังของตำหนักทำจากหินสีขาวที่ส่องประกายเรืองรองภายใต้แสงหม่นๆ ของท้องฟ้า ท่ามกลางหุบเขาที่ปกคลุมไปด้วยหมอกตลอดปี ตำหนักแห่งนี้กลับดูโดดเด่นและไม่ถูกหมอกบดบังแม้แต่น้อย "นี่... คือ 'ตำหนักจันทรา' สินะ" วายุพึมพำ เขาจำชื่อนี้ได้จากคำพูดสุดท้ายของบิดา เขาค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ตำหนัก หัวใจของเขาเต้นระรัวด้วยความคาดหวังและความรู้สึกบางอย่างที่บอกไม่ถูก เมื่อมาถึงประตูทางเข้าตำหนัก วายุพบว่ามันไม่ได้ถูกปิดล็อก เขาผลักประตูเข้าไปอย่างระมัดระวัง ภายในตำหนักนั้น สว่างไสวอย่างน่าประหลาด ราวกับมีแสงจันทร์ส่องสว่างอยู่ตลอดเวลา แม้ว่าภายนอกจะยังคงมีหมอกปกคลุมอยู่ก็ตาม ผนังภายในตำหนักถูกประดับประดาไปด้วยภาพวาดโบราณที่เล่าเรื่องราวต่างๆ ซึ่งวายุไม่คุ้นเคย เขาก้าวเดินเข้าไปสำรวจภายในตำหนักอย่างเงียบๆ ความเงียบสงัดภายในนี้ยิ่งเพิ่มความรู้สึกขนลุกให้กับเขา "มีใครอยู่หรือไม่?" วายุตะโกนถาม แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ เขาเดินลึกลงไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมาถึงโถงกลางขนาดใหญ่ ที่กลางโถงนั้น มีแท่นบูชาตั้งอยู่ บนแท่นบูชานั้น... มีสิ่งของบางอย่างวางอยู่ วายุเข้าไปใกล้แท่นบูชาด้วยความสงสัย สิ่งของนั้นคือ... เครื่องรางไม้แกะสลัก! มันคือเครื่องรางชิ้นเดียวกับที่บิดาของเขามอบให้! แต่เครื่องรางชิ้นนี้... ดูเก่าแก่และส่องประกายมากกว่า "ทำไม... เครื่องรางของข้าถึงมาอยู่ที่นี่?" วายุถามด้วยความงุนงง ทันใดนั้นเอง! ภาพในผนังที่เขาเคยเห็นในป้อมปราการแห่งเงา ก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง! แต่มันไม่ใช่ภาพเดิม! คราวนี้เป็นภาพของชายชราคนหนึ่ง เขากำลังยืนอยู่หน้าแท่นบูชาแห่งนี้ และเขากำลังทำพิธีบางอย่าง "นั่นมัน..." วายุพึมพำ "ท่านพ่อของข้า!" ภาพฉายวนซ้ำไปเรื่อยๆ วายุเห็นบิดาของเขากำลังมอบเครื่องรางไม้ชิ้นหนึ่งให้กับเด็กชายคนหนึ่ง... เด็กชายคนนั้นคือตัววายุเองในวัยเยาว์! "ท่านพ่อ... ท่านมาที่นี่ก่อนข้าได้อย่างไร?" วายุถามอย่างสับสน ภาพในผนังเปลี่ยนไปอีกครั้ง คราวนี้เป็นภาพของบิดาของวายุที่กำลังพูดคุยกับชายชราอีกคนหนึ่ง ซึ่งวายุจำได้ว่าคือชายชราที่เขาพบเจอในพายุหิมะ! "เจ้าหนุ่ม... เจ้าไม่สามารถทำลายพลังของ 'เงา' ได้ง่ายๆ หรอก" ชายชราในภาพพูด "ข้าจะต้องพยายาม" บิดาของวายุตอบ "เพื่อปกป้องลูกของข้า... และเพื่อเปิดโปงความจริง" "ความจริงที่ว่า... พวกเราทุกคน... กำลังถูกหลอกลวง?" ชายชราในภาพกล่าว "ใช่" บิดาของวายุพยักหน้า "กองทหารเงา... เป็นเพียงเครื่องมือ... ของอำนาจที่แท้จริง... ที่อยู่เบื้องหลัง... 'ตำหนักจันทรา' แห่งนี้" วายุตาเบิกกว้างเมื่อได้ยินเช่นนั้น "อำนาจที่แท้จริง... อยู่เบื้องหลังตำหนักนี้?" ภาพในผนังฉายต่อไปอย่างรวดเร็ว วายุเห็นบิดาของเขาและชายชราผู้นั้นกำลังวางแผนอะไรบางอย่าง พวกเขากำลังสร้างเครื่องรางไม้ขึ้นมาอีกชิ้นหนึ่ง... มันคือเครื่องรางชิ้นเดียวกับที่วายุถืออยู่! "ท่านพ่อ... ท่านรู้เรื่องนี้มาตลอด..." วายุกล่าวเสียงแผ่ว "ท่านพยายามจะบอกอะไรข้า..." ภาพสุดท้ายที่ปรากฏขึ้น คือภาพของบิดาของวายุที่กำลังจะจากไป เขามอบเครื่องรางไม้ให้กับวายุ พร้อมกับคำพูดสุดท้ายที่วายุจำได้ดี "จงเก็บมันไว้ให้ดี ลูกพ่อ มันคือสิ่งเดียวที่จะช่วยเจ้าได้ในยามคับขัน... จงตามหา 'ตำหนักจันทรา' และเปิดเผยความจริง" วายุยืนนิ่ง อึ้งไปกับสิ่งที่ได้เห็น เขากำเครื่องรางไม้ที่อยู่บนแท่นบูชาไว้ในมือ ความรู้สึกบางอย่างถาโถมเข้ามาในอก "ทั้งหมดนี้... เป็นแผนการของท่านพ่อ... ที่เตรียมไว้ให้ข้า..." เขาเงยหน้ามองไปยังเพดานของตำหนัก ซึ่งตอนนี้ปรากฏเป็นรูปดวงจันทร์เสี้ยวสว่างไสว ราวกับจะบอกใบ้ถึงพลังงานบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่ "ถ้ากองทหารเงาเป็นเพียงเครื่องมือ... แล้วใครคือผู้บงการที่แท้จริง?" วายุถามตัวเอง เขารู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมาจากตำหนักแห่งนี้ มันเป็นพลังงานที่ทั้งเย็นยะเยือกและน่ากลัว "ข้าจะต้องค้นหาความจริงให้พบ" วายุกล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว "ไม่ว่ามันจะอันตรายเพียงใดก็ตาม" เขาก้าวเดินออกจากตำหนักจันทรา ทิ้งไว้เบื้องหลังปริศนาและความลับมากมาย เขารู้ดีว่าการเดินทางของเขายังอีกยาวไกล และการเผชิญหน้าครั้งสำคัญที่สุด... กำลังจะเริ่มต้นขึ้น