วายุยืนตะลึงอยู่เบื้องหน้าภาพฉายบนผนัง เขายังคงสับสนและพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวที่ปรากฏตรงหน้า บิดาของเขากำลังสนทนากับชายชราอีกคนหนึ่ง ชายชราผู้นั้นมีใบหน้าเคร่งขรึม ดวงตาดูฉายแววแห่งความเศร้าสร้อยและเหนื่อยล้า วายุเพ่งมองใบหน้าของชายชราผู้นั้นอย่างพิจารณา ก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "เป็นไปไม่ได้..." วายุพึมพำ เสียงของเขาแหบพร่า "ท่าน... ท่านคือท่านปู่?" ภาพฉายดำเนินต่อไป บิดาของวายุกำลังพยักหน้าอย่างอ่อนแรง ก่อนที่ชายชราผู้นั้น หรือท่านปู่ของเขา จะค่อยๆ ยื่นมือมาวางบนบ่าของบิดา ราวกับจะปลอบโยน "ท่านปู่... เหตุใดท่านจึงอยู่ที่นี่? และเหตุใดท่านจึง..." วายุเอ่ยถาม แต่เสียงของเขาขาดหายไปเมื่อภาพฉายเปลี่ยนไปอีกครั้ง คราวนี้เป็นภาพของบิดาของวายุที่กำลังยืนเผชิญหน้ากับกลุ่มคนกลุ่มหนึ่ง คนเหล่านั้นสวมชุดสีดำสนิท ใบหน้าถูกปกปิดด้วยหน้ากาก รูปแบบของหน้ากากนั้น... วายุจำได้ดี มันคือสัญลักษณ์ของ 'เงา' ที่เขาเคยเห็นในป้อมปราการแห่งเงา "พวกเขา... พวกเงา!" วายุอุทานอย่างตื่นตระหนก ภาพฉายแสดงให้เห็นการต่อสู้ที่ดุเดือด บิดาของวายุต่อสู้กับกลุ่มเงาอย่างกล้าหาญ แต่ด้วยจำนวนที่มากกว่า ทำให้บิดาของเขาล้มลงในที่สุด วายุเห็นเงาคนหนึ่งก้าวเข้ามา ร่างนั้นสูงใหญ่กว่าคนอื่นๆ อย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าของมันถูกปกปิดด้วยหน้ากากสีดำที่สลักลวดลายคล้ายดวงตาปีศาจ "ผู้นำแห่งเงา..." วายุจำได้ทันที เงาตนนั้นค่อยๆ ยื่นมือออกมา บิดาของวายุกระอักเลือดออกมาเล็กน้อยก่อนจะถูกแย่งชิงบางสิ่งไป... สิ่งนั้นคือเครื่องรางไม้ชิ้นเดียวกับที่บิดาของวายุมอบให้เขา! "ไม่... ไม่จริง!" วายุตะโกนเสียงดัง ภาพนั้นมันโหดร้ายเกินกว่าที่เขาจะรับไหว ภาพฉายพลันดับวูบลง เหลือเพียงความมืดสลัวภายในตำหนัก วายุทรุดตัวลงคุกเข่า หัวใจของเขารู้สึกหนักอึ้ง ราวกับมีบางสิ่งกำลังบีบคั้น "ท่านพ่อ... ท่านต้องเผชิญหน้ากับสิ่งนี้อยู่ลำพังหรือ?" วายุพึมพำ น้ำตาเริ่มคลอหน่วย ทันใดนั้นเอง เสียงของชายชราที่เคยนำทางเขามาดังขึ้น "เจ้ารู้แล้วสินะ... ความจริงที่ถูกซ่อนเร้น" วายุหันไปมอง ชายชราผู้เดียวที่เหลืออยู่ในตำหนัก กำลังเดินเข้ามาหาเขาด้วยท่าทีที่ดูอ่อนแรงลง "ท่าน... ท่านรู้เรื่องนี้ทั้งหมด?" วายุถาม เสียงสั่นเครือ "ข้ารู้... ข้าเห็นมันเกิดขึ้นกับตา" ชายชราตอบ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "ข้า... เป็นหนึ่งในผู้ที่ทำให้เกิดเรื่องนี้ขึ้น" วายุจ้องมองชายชราด้วยความไม่เข้าใจ "ท่านหมายความว่าอย่างไร?" "ในตอนนั้น... ข้ายังเป็นเพียงศิษย์คนหนึ่งของตระกูล... ข้าเห็นความสามารถของบิดาเจ้า... และข้าก็ถูกความโลภเข้าครอบงำ" ชายชราเล่าเสียงแผ่วเบา "ข้าคิดว่า... หากได้ครอบครองเครื่องรางไม้ชิ้นนั้น... พลังของข้าจะทวีคูณ... ข้าจึงทรยศบิดาเจ้า... และเปิดทางให้พวกเงาเข้ามา" "อะไรนะครับ!" วายุตะลึงจนพูดไม่ออก "ข้า... ข้าได้มอบข้อมูลเกี่ยวกับที่ซ่อนของเครื่องรางไม้ให้แก่พวกเงา... พวกมันจึงบุกเข้ามา... และแย่งชิงเครื่องรางไปจากบิดาเจ้า" ชายชรากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ข้า... ได้เห็นทุกอย่าง... ตั้งแต่ต้นจนจบ... แต่ข้า... ข้ากลับไม่กล้าขัดขวาง" "ทำไม... ทำไมท่านจึงทำเช่นนั้น?" วายุถาม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ท่านคือญาติของข้า! ท่านปู่ของข้า!" "ข้า... ข้าไม่อาจให้อภัยตัวเองได้" ชายชรายกมือขึ้นกุมหน้า "ความโลภ... ความอิจฉา... มันบดบังทุกสิ่ง... จนข้าหลงผิดไป... และนั่น... นำไปสู่การตายของบิดาเจ้า... และครอบครัวของเจ้า" วายุยืนตัวสั่นสะท้าน คำสารภาพของชายชราทำให้เขาแทบยืนไม่อยู่ ภาพบิดาที่เขารักและเคารพ กำลังถูกทรยศโดยคนในครอบครัวเดียวกัน มันเป็นความเจ็บปวดที่แสนสาหัส "ท่าน... ท่านมอบเครื่องรางให้ข้า... เพื่ออะไร?" วายุถาม "เพื่อชดเชยความผิดของข้า... ข้าหวังว่า... หากเจ้าได้ครอบครองเครื่องรางชิ้นนี้... เจ้าจะมีพลังเพียงพอที่จะล้างแค้น... และนำความยุติธรรมกลับคืนมา" ชายชราตอบ "ข้า... ได้เฝ้ามองเจ้ามาตลอด... ตั้งแต่เจ้ายังเด็ก... และข้าก็ได้เห็น... ความแข็งแกร่งและความมุ่งมั่นของเจ้า" "แต่... ท่านปู่... ท่านไม่สามารถชดเชยความผิดด้วยการปล่อยให้ข้าต้องเผชิญหน้ากับพวกเงาเพียงลำพังได้" วายุพูดด้วยน้ำเสียงที่เจือด้วยความขมขื่น "ท่านรู้ว่าข้าต้องเจออะไรบ้าง... ท่านรู้ว่ามันอันตรายแค่ไหน" "ข้ารู้... ข้ารู้ดี" ชายชราถอนหายใจ "แต่ข้า... ข้าไม่มีพลังมากพอที่จะปกป้องเจ้าได้อีกแล้ว... ร่างกายของข้า... กำลังจะสิ้นสลาย... ข้าเพียงหวังว่า... เจ้าจะสามารถ... ทำในสิ่งที่ข้า... ไม่สามารถทำได้" วายุหลับตาลง พยายามระงับอารมณ์ที่ปั่นป่วน เขาเงยหน้าขึ้นมองชายชรา "ท่านปู่... ท่านได้บอกความจริงทั้งหมดแล้ว... ทีนี้... ถึงเวลาที่ข้าจะต้องเผชิญหน้ากับความจริง... และความแค้นของข้า" "ข้า... ข้าขอโทษ... วายุ" ชายชรากล่าว เสียงของเขาอ่อนแรงลงทุกที "ท่านปู่... ท่านไม่ต้องขอโทษข้า" วายุตอบ "ท่านได้มอบโอกาสให้ข้าแล้ว... ตอนนี้... ข้าจะใช้โอกาสนี้... เพื่อทำให้เรื่องราวทั้งหมด... จบลงอย่างที่ควรจะเป็น" วายุหันกลับไปมองเครื่องรางไม้ที่วางอยู่บนแท่นบูชา มันดูเหมือนจะส่องแสงเรืองรองยิ่งกว่าเดิม ราวกับจะส่งพลังให้กับเขา "ข้าจะนำความยุติธรรมมาสู่แดนเหนือ" วายุประกาศก้อง "ข้าจะสังหารพวกเงาทุกตัว... และจะเปิดโปงความจริงทั้งหมด... ให้ทุกคนได้รับรู้" ชายชราพยักหน้าอย่างอ่อนแรง "ข้า... เชื่อมั่นในตัวเจ้า... วายุ" ทันใดนั้น ร่างของชายชราก็เริ่มสลายไปกลายเป็นละอองแสงสีทอง ก่อนจะจางหายไปในอากาศ เหลือเพียงความเงียบสงัดภายในตำหนักจันทราอีกครั้ง วายุยืนอยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางความว่างเปล่าของตำหนัก เขาหยิบเครื่องรางไม้ขึ้นมา ถือไว้ในมืออย่างมั่นคง ความรู้สึกต่างๆ ประดังประเดเข้ามา ทั้งความโกรธ ความเสียใจ และความมุ่งมั่น "ท่านปู่... ท่านพ่อ... ข้าจะทำให้พวกท่านภูมิใจ" วายุพึมพำ เขาหันหลังให้กับแท่นบูชา และก้าวเท้าออกจากตำหนักจันทราอย่างเด็ดเดี่ยว