ลมหนาวพัดโหมกระหน่ำเข้าสู่ป้อมปราการแห่งเงาอีกครั้ง คราวนี้อากาศดูเย็นยะเยือกกว่าเดิมหลายเท่า ราวกับจะสื่อถึงความอำมหิตที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใน วายุสวมชุดคลุมสีดำสนิท ปิดบังใบหน้าส่วนใหญ่ เหลือเพียงดวงตาที่ฉายแววแห่งความมุ่งมั่นและเด็ดเดี่ยว เครื่องรางไม้ถูกสวมไว้ที่คอเสื้อของเขา สัมผัสเย็นๆ ของมันช่วยปลุกเร้าพลังภายในให้ตื่นตัว เขาก้าวเท้าเข้าไปในป้อมปราการอย่างเงียบเชียบราวกับภูตผี ไม่มีเสียงฝีเท้าใดๆ เล็ดลอดออกมาจากรองเท้าบู๊ตหนังของเขา ร่างของเขากลืนหายไปกับความมืดสลัวของโถงทางเดิน ที่นี่คือรังของศัตรู คือสถานที่ที่เขาจะต้องสะสางความแค้นที่ฝังลึก "ข้ามาแล้ว..." วายุพึมพำกับตัวเอง "พวกเงา... พวกเจ้าหนีข้าไม่พ้นแน่" เขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและคล่องแคล่วราวกับนักล่าที่กำลังไล่ตะครุบเหยื่อ สายตาของเขาสอดส่องไปทั่วทุกทิศทาง พยายามมองหาร่องรอยของศัตรู ทันใดนั้น เสียงกุกกักก็ดังขึ้นจากด้านหน้า วายุชะงักทันที เขาซ่อนตัวอยู่หลังเสาหินขนาดใหญ่ และค่อยๆ ชะโงกหน้าออกไปมอง เขาเห็นเงา 3 ตน กำลังเดินตรวจตราอยู่ตามทางเดิน พวกมันสวมชุดสีดำเช่นเดียวกับที่เขาเคยเห็น ใบหน้าถูกปกปิดด้วยหน้ากากเงาอันเป็นเอกลักษณ์ "พวกมันอยู่ที่นี่จริงๆ..." วายุคิดในใจ "แต่จำนวนเท่านี้... ยังน้อยเกินไป" เขาตัดสินใจไม่เข้าปะทะในทันที เขาปล่อยให้เงาทั้งสามเดินผ่านไปก่อน จากนั้นจึงค่อยๆ โผล่ออกมาจากที่ซ่อน และเดินตามพวกมันไปอย่างระมัดระวัง "แผนการของข้า... คือการบุกเข้าไปในใจกลางของป้อมปราการ" วายุรำพึง "ที่นั่น... คือที่ที่ผู้นำแห่งเงาอยู่" เขาเดินทางลึกเข้าไปเรื่อยๆ การเผชิญหน้ากับเงาเพียงไม่กี่ตนนั้นเป็นเรื่องง่ายดายสำหรับเขา กระบวนท่าดาบของเขาพริ้วไหว รวดเร็ว และเฉียบคมราวกับสายฟ้า ทุกครั้งที่เขาโจมตี เงาเหล่านั้นจะล้มลงอย่างง่ายดาย "พวกเจ้า... อ่อนแอเกินไป" วายุกล่าวขณะปลิดชีพเงาตนสุดท้ายในกลุ่มแรก "นี่คงไม่ใช่กองกำลังหลักของพวกเจ้าสินะ" เขาเดินต่อไป จนกระทั่งมาถึงโถงทางเข้าขนาดใหญ่ ที่นี่คือศูนย์กลางของป้อมปราการ และเป็นที่ที่เขาเคยถูกพวกเงาหักหลัง "ที่นี่เอง..." วายุกล่าวเสียงเย็น "สถานที่แห่งความเจ็บปวด... และความแค้นของข้า" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าจำนวนมากก็ดังขึ้นรอบทิศทาง วายุหันซ้ายหันขวาอย่างรวดเร็ว "มีคนมาอีกแล้ว..." วายุยิ้มมุมปาก "คราวนี้... ดูเหมือนจะจริงจังกว่าเดิม" เงาจำนวนนับสิบปรากฏตัวขึ้นรอบตัวเขา พวกมันยืนเรียงแถวกันเป็นวงกลม ใบหน้าภายใต้หน้ากากนั้นดูน่ากลัวยิ่งกว่าเดิม "เจ้าหนุ่ม... เจ้ากล้าดียังไงถึงเข้ามาในรังของพวกเรา" เสียงห้าวๆ ดังขึ้นจากแถวหน้าของกลุ่มเงา ชายคนนั้นสวมหน้ากากที่สลักลวดลายเป็นรูปดวงตาปีศาจ... เขาคือผู้นำแห่งเงา! "ข้ามาเพื่อทวงคืนสิ่งที่พวกเจ้าพรากไป" วายุตอบเสียงหนักแน่น "ข้ามาเพื่อล้างแค้น" "ล้างแค้นอย่างนั้นรึ?" ผู้นำแห่งเงาหัวเราะเสียงดัง "เจ้าคิดว่าเจ้าจะทำสำเร็จงั้นรึ? เจ้ามาเพียงคนเดียว... ต่อสู้กับกองกำลังทั้งหมดของพวกเรา!" "ข้าไม่ได้มาเพียงคนเดียว" วายุกล่าว "ข้ามาพร้อมกับความยุติธรรม... และพลังแห่งเครื่องรางไม้" เขายกเครื่องรางไม้ขึ้นมา สวมไว้ที่หน้าอก มันเริ่มส่องแสงสีขาวเจิดจ้าออกมา แสงนั้นสว่างไสวเสียจนทำให้เงาทุกตนต้องหรี่ตาลง "นั่นมัน... เครื่องรางไม้!" ผู้นำแห่งเงาอุทานด้วยความตกใจ "เป็นไปได้อย่างไร... มันควรจะอยู่ที่พวกเรา!" "พวกเจ้าขโมยมันไป... แต่มันเป็นของข้า... และมันจะกลับคืนมา" วายุกล่าว "อย่าได้หลงกลมัน! มันเป็นเพียงภาพลวงตา!" ผู้นำแห่งเงาตะโกนสั่งลูกน้อง "จงกำจัดมันเสีย!" เงาทุกตนพุ่งเข้าใส่วายุพร้อมกันราวกับพายุ วายุไม่รอช้า เขาชักดาบออกมา ปลายดาบกระทบกับดาบของเงา เกิดประกายไฟวูบวาบไปทั่ว การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด วายุต่อสู้กับเงาทั้งสิบกว่าตนอย่างไม่ย่อท้อ เขาใช้กระบวนท่าดาบอันเป็นเอกลักษณ์ พลิ้วไหวและรวดเร็วราวกับสายน้ำ "วายุคลื่น... ทะเลคลั่ง!" วายุตะโกน ขณะพุ่งเข้าใส่กลุ่มเงา สร้างพายุหมุนด้วยดาบของเขา เงาหลายตนกระเด็นออกไป "ลมกรด... พายุหิมะ!" เขากล่าวต่อ พร้อมกับร่ายรำดาบด้วยความเร็วเหนือแสง สร้างพายุหิมะที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า "มัน... มันแข็งแกร่งเกินไป!" เงาตนหนึ่งตะโกนด้วยความหวาดกลัว ผู้นำแห่งเงาเห็นดังนั้น จึงถอยกลับไปเล็กน้อย "อย่าได้เสียขวัญ! มันเป็นเพียงทักษะที่เรียนรู้มา! จงใช้พลังที่แท้จริงของพวกเรา!" ทันใดนั้นเอง เงาทุกตนก็เปล่งแสงสีดำออกมาจากร่างกายของพวกมัน แสงนั้นเข้มข้นและชั่วร้าย ราวกับจะกลืนกินทุกสิ่ง "พลังแห่งเงา..." วายุกล่าว "ข้าจะแสดงให้พวกเจ้าเห็น... พลังที่แท้จริงของวายุคลื่น!" เขากระชับดาบในมือ สมาธิทั้งหมดจดจ่ออยู่ที่การต่อสู้ เครื่องรางไม้ที่คอเสื้อของเขาส่องแสงสว่างยิ่งกว่าเดิม ราวกับจะตอบรับพลังของเขา "วายุคลื่น... คลื่นพิโรธ!" วายุตะโกนสุดเสียง เขาปล่อยพลังทั้งหมดที่มีออกมา ดาบของเขากลายเป็นสายน้ำสีฟ้าที่ส่องประกายเจิดจ้า พุ่งเข้าปะทะกับกลุ่มเงา เกิดแสงสว่างวาบขึ้นอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว กลุ่มเงาที่อยู่ใกล้เคียงถูกพลังของวายุซัดกระเด็นไป "ไม่... เป็นไปไม่ได้..." ผู้นำแห่งเงากล่าวเสียงสั่น "พลังนี่มัน... รุนแรงเกินไป!" วายุไม่รีรอ เขารีบพุ่งเข้าหาผู้นำแห่งเงาอย่างรวดเร็ว "ถึงเวลาที่เจ้าจะต้องชดใช้แล้ว!" "เจ้าคิดว่าจะทำอะไรได้!" ผู้นำแห่งเงาตะโกนกลับ แต่ในแววตาของเขาฉายแววแห่งความหวาดกลัว ทั้งสองปะทะกันอย่างดุเดือด ดาบของวายุปะทะกับดาบของผู้นำแห่งเงา เกิดเสียงดังโครมครามไปทั่ว "ข้าจะสังหารเจ้า... และจะเปิดโปงความจริงทั้งหมด!" วายุประกาศก้อง "เจ้าไม่มีวันทำสำเร็จ! พวกเงาจะปกครองโลกนี้ตลอดไป!" ผู้นำแห่งเงาตอบโต้ แต่ในที่สุด ด้วยพลังที่เหนือกว่า และความแค้นที่ฝังลึก วายุก็สามารถเอาชนะผู้นำแห่งเงาได้ "นี่คือจุดจบของพวกเจ้า!" วายุกล่าว ขณะแทงดาบทะลุร่างของผู้นำแห่งเงา ผู้นำแห่งเงาร้องคร่ำครวญ ก่อนจะสลายไปกลายเป็นเถ้าถ่าน เมื่อผู้นำแห่งเงาล้มลง เงาที่เหลืออยู่ก็พากันหวาดกลัวและแตกกระเจิงไปทันที วายุยืนหอบเหนื่อย ดาบในมือเปื้อนเลือด เขาหันกลับไปมองเครื่องรางไม้ที่คอเสื้อ มันยังคงส่องแสงอ่อนๆ "ข้าทำได้แล้ว..." วายุพึมพำ "ข้าล้างแค้นให้ท่านพ่อได้แล้ว" แต่เขารู้ดีว่า... การเดินทางของเขายังไม่จบลง เขายังต้องเปิดโปงความจริงทั้งหมด... และนำความยุติธรรมมาสู่แดนเหนือ