หลังจากการต่อสู้อันดุเดือดในป้อมปราการแห่งเงา วายุยืนอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังที่ค่อยๆ สลายไปกลายเป็นผงธุลี เสียงลมพัดหวีดหวิวผ่านช่องว่างของกำแพงที่พังทลาย ราวกับจะบรรเลงเพลงแห่งความเศร้าโศกให้กับอดีตอันดำมืดที่กำลังจะสิ้นสุดลง เขาตรวจสอบเครื่องรางไม้ที่คอเสื้ออีกครั้ง แสงสว่างจากมันยังคงอบอุ่นและปลอบประโลมหัวใจของเขา "นี่คือจุดจบของพวกเงา... แต่ยังไม่ใช่จุดจบของทุกสิ่ง" วายุพึมพำ เขาเหลือบมองไปยังซากหน้ากากเงาที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น สีดำสนิทของมันสะท้อนกับแสงสลัวๆ ที่ส่องลอดเข้ามาจากเพดานที่พังทลาย เขาเดินสำรวจไปรอบๆ ป้อมปราการที่ครั้งหนึ่งเคยเต็มไปด้วยความน่ากลัวและความมืดมน บัดนี้กลับกลายเป็นเพียงซากปรักที่ไร้ซึ่งวิญญาณ เขาพบห้องลับห้องหนึ่งซ่อนอยู่หลังภาพวาดโบราณที่ถูกฉีกขาด "ห้องนี้... อาจมีความลับบางอย่างซ่อนอยู่" วายุคิด เขาผลักประตูห้องลับเข้าไปอย่างระมัดระวัง ภายในห้องนั้น เย็นยะเยือกและมืดมิดกว่าที่อื่นใด มีเพียงแสงสลัวๆ จากเครื่องรางไม้ของเขาเท่านั้นที่ส่องสว่างพอให้เห็นสิ่งของบางอย่างวางเรียงรายอยู่บนชั้นวาง "จดหมาย... บันทึก... และ... เอกสารโบราณ?" วายุพึมพำ เขาหยิบเอกสารชิ้นหนึ่งขึ้นมาอ่าน เอกสารนั้นเป็นภาษาโบราณที่วายุคุ้นเคย มันคือภาษาที่ใช้ในตำหนักจันทรา "นี่มัน... เอกสารของตระกูลข้า..." วายุอุทาน เขาเริ่มอ่านอย่างตั้งใจ เอกสารนั้นเล่าถึงประวัติศาสตร์ของตระกูลวายุ และความเชื่อมโยงกับตำหนักจันทรา "ตำหนักจันทรา... ไม่ใช่เพียงสถานที่ศักดิ์สิทธิ์... แต่ยังเป็นที่เก็บรักษาความลับของตระกูล... ความลับเกี่ยวกับพลังของเครื่องรางไม้... และการต่อสู้กับพลังแห่งความมืดมาอย่างยาวนาน" วายุอ่านออกเสียง เขาหยิบเอกสารอื่นขึ้นมาอ่านต่อ มันเป็นบันทึกของบรรพบุรุษคนหนึ่ง ซึ่งเล่าถึงการปรากฏตัวของ 'เงา' เป็นครั้งแรก และวิธีการที่พวกมันพยายามจะครอบงำโลก "เงา... ไม่ใช่เพียงกลุ่มโจร... แต่เป็นพลังแห่งความมืด... ที่มีเป้าหมายจะกลืนกินทุกสิ่ง" วายุอ่าน "พวกมัน... อาศัยอยู่ในความมืด... และใช้ความกลัวเป็นอาวุธ" เขายังพบเอกสารอีกฉบับหนึ่ง ซึ่งเป็นจดหมายจากบิดาของเขา เขียนถึงเขาโดยตรง "ถึงวายุ... ลูกรักของพ่อ" วายุเริ่มอ่าน น้ำเสียงของเขาเริ่มสั่นเครือ "หากเจ้าได้อ่านจดหมายฉบับนี้... แสดงว่าพ่ออาจจะไม่อยู่แล้ว... แต่จงจำไว้... ว่าพ่อรักเจ้าเสมอ... และเชื่อมั่นในตัวเจ้าเสมอ" "พ่อรู้ว่าเจ้าต้องเผชิญหน้ากับความยากลำบาก... และความเจ็บปวด... แต่จงอย่าได้ยอมแพ้... จงใช้พลังแห่งเครื่องรางไม้... และความยุติธรรม... เพื่อต่อสู้กับความมืด" "ความจริง... ที่พ่อไม่สามารถบอกเจ้าได้โดยตรง... คือพวกเงา... ไม่ได้มีเพียงผู้นำคนเดียว... แต่มีโครงสร้างที่ซับซ้อนกว่านั้น... และพวกมัน... สามารถฟื้นคืนชีพได้" วายุชะงักกึก "ฟื้นคืนชีพ? หมายความว่าอย่างไร?" เขาอ่านต่อไป "ผู้นำแห่งเงาที่เจ้าเผชิญหน้า... คือเพียงส่วนหนึ่งของพลัง... แต่แก่นแท้ของพวกมัน... ยังคงดำรงอยู่... ในสถานที่ที่เรียกว่า 'หลุมดำแห่งเงา'... ที่นั่น... คือแหล่งกำเนิดของพลังมืด... และเป็นที่ที่พวกมันจะกลับมารวมตัวกันอีกครั้ง" "เจ้าต้องตามหา 'หลุมดำแห่งเงา'... และทำลายมันให้สิ้นซาก... เพื่อให้พวกเงา... ไม่สามารถกลับมาได้อีกเลย" "พ่อ... ขอโทษที่ไม่สามารถอยู่เคียงข้างเจ้าได้... แต่พ่อเชื่อว่า... เจ้าจะทำได้... จงเป็นวายุคลื่น... ที่แท้จริง... จงนำแสงสว่างกลับคืนสู่แดนเหนือ" "รักและภูมิใจในตัวเจ้าเสมอ... พ่อของเจ้า" วายุวางจดหมายลง น้ำตาไหลอาบแก้ม เขาไม่สามารถกลั้นน้ำตาไว้ได้อีกต่อไป ความเจ็บปวดจากการสูญเสียบิดา และความรับผิดชอบอันยิ่งใหญ่ที่ถาโถมเข้ามา ทำให้เขารู้สึกหนักอึ้ง "หลุมดำแห่งเงา..." วายุพึมพำ "พ่อ... ข้าจะทำทุกอย่าง... เพื่อให้พ่อภูมิใจ" เขากวาดสายตาไปทั่วห้องอีกครั้ง พบว่ามีแผนที่โบราณแผ่นหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะ เขาหยิบมันขึ้นมาดู "นี่มัน... ตำแหน่งของ 'หลุมดำแห่งเงา'!" วายุอุทาน เขาพบว่าแผนที่นั้นมีสัญลักษณ์บางอย่างบ่งชี้ถึงสถานที่ลึกลับแห่งหนึ่งที่อยู่ลึกเข้าไปในแดนเหนืออันหนาวเหน็บ "ข้าต้องไปที่นั่น..." วายุตัดสินใจอย่างแน่วแน่ "ข้าต้องไปทำลายแหล่งกำเนิดของพวกเงาให้สิ้นซาก" เขารวบรวมเอกสารและแผนที่ทั้งหมดใส่ไว้ในกระเป๋า เขามั่นใจว่านี่คือสิ่งที่เขาต้องทำต่อไป "ข้าได้ล้างแค้นให้พ่อแล้ว... แต่การเดินทางยังไม่จบสิ้น" วายุกล่าว "ข้าจะนำความยุติธรรมที่แท้จริงมาสู่แดนเหนือ... ข้าจะทำลายความมืด... และนำแสงสว่างกลับคืนมา" เขาหันหลังให้กับซากป้อมปราการแห่งเงา ก้าวเท้าออกจากห้องลับอย่างมั่นคง หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความหวัง แม้หนทางข้างหน้าจะยังคงเต็มไปด้วยความยากลำบากและอันตราย แต่เขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน วายุคลื่น... พร้อมแล้วที่จะเผชิญหน้ากับชะตากรรมของตนเอง และนำความสงบสุขกลับคืนสู่แดนเหนือที่เขารัก.