"เชื่อมั่นในตัวเจ้า... ว่าเจ้าจะสามารถปกป้องความจริง... และสืบทอดเจตนารมณ์ของตระกูลเราได้" น้ำเสียงของวายุแผ่วเบาลงเรื่อยๆ ขณะอ่านข้อความสุดท้ายของบิดา ดวงตาของเขารื้นไปด้วยน้ำใส เขาค่อยๆ วางจดหมายลงบนกองเอกสารอย่างแผ่วเบา "ท่านพ่อ... ลูกได้ทำตามสัญญาแล้ว... ลูกได้มาถึงที่นี่... และค้นพบความจริงทั้งหมด" เขาใช้เวลาสำรวจห้องลับนั้นอีกครั้งอย่างละเอียด สิ่งของต่างๆ บนชั้นวางล้วนเป็นสมบัติล้ำค่าทางประวัติศาสตร์ของตระกูลวายุ และตำหนักจันทรา ซึ่งถูกเก็บซ่อนไว้จากโลกภายนอกมานานนับศตวรรษ เขาพบแผนที่โบราณที่ระบุตำแหน่งของสถานที่สำคัญต่างๆ ทั่วแดนเหนือ และแผนที่เหล่านั้นดูเหมือนจะเชื่อมโยงกับพลังงานลึกลับบางอย่าง "พลังงานที่ซ่อนเร้น... เครื่องรางไม้... และพลังแห่งความมืด..." วายุพึมพำ เขารู้สึกได้ถึงความเชื่อมโยงอันซับซ้อนระหว่างสิ่งเหล่านี้ "ทั้งหมดนี้... คือสิ่งที่พ่อของข้าต้องการให้ข้าค้นพบ" เขาหยิบเครื่องรางไม้ขึ้นมาแนบกับอก สัมผัสเย็นๆ ของมันกำลังจะกลายเป็นความคุ้นเคยที่อบอุ่น "พลังของเจ้า... ไม่ใช่แค่การป้องกัน... แต่คือการนำพาไปสู่ความจริง... และการเผชิญหน้ากับชะตากรรม" หลังจากรวบรวมเอกสารสำคัญทั้งหมดใส่ย่าม วายุก็ก้าวออกจากห้องลับ เขาหันกลับไปมองซากป้อมปราการแห่งเงาเป็นครั้งสุดท้าย แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าเริ่มสาดส่องผ่านช่องว่างของหลังคาที่พังทลาย ทำให้เห็นภาพความเสียหายที่เกิดขึ้นจากการต่อสู้เมื่อคืนนี้ "ทุกอย่างจบลงแล้ว... ณ ที่แห่งนี้" วายุกล่าวกับตัวเอง "แต่การเดินทางของข้า... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น" เขาเดินออกจากป้อมปราการที่บัดนี้กลายเป็นเพียงซากอิฐและเศษไม้ มุ่งหน้าสู่ดินแดนที่ยังคงปกคลุมไปด้วยหิมะ และความหนาวเย็นที่กัดกินทุกสรรพสิ่ง อากาศบริสุทธิ์ของแดนเหนือพัดเข้ามาปะทะใบหน้าของเขา ทำให้เขารู้สึกสดชื่นและมีพลัง "ความจริง... มันลึกซึ้งยิ่งกว่าที่ข้าเคยคิด" วายุรำพึงขณะสวมชุดคลุมกันหิมะ "พวกเงา... คือเพียงหมากตัวหนึ่ง... ในเกมที่ใหญ่กว่านี้" เขาเดินทางไปตามเส้นทางที่ปกคลุมไปด้วยหิมะขาวโพลน รอยเท้าของเขาเป็นรอยเดียวที่ปรากฏอยู่บนผืนทรายขาวอันกว้างใหญ่ การเดินทางในครั้งนี้อันตรายยิ่งกว่าครั้งไหนๆ เพราะเขาไม่รู้ว่าจะมีอันตรายใดรอเขาอยู่เบื้องหน้า "ข้าต้องไปที่ตำหนักจันทรา" วายุตัดสินใจ "ที่นั่น... คือที่ที่ข้าจะไขปริศนาทั้งหมด... และค้นหาหนทางที่จะหยุดยั้งพลังแห่งความมืดนี้อย่างแท้จริง" เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าสีครามสดใส หิมะยังคงโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย แต่ความมุ่งมั่นในดวงตาของเขากลับลุกโชนยิ่งกว่าเปลวเพลิง "ข้าจะปกป้องทุกสิ่งที่พ่อของข้าห่วงใย... และสืบทอดเจตนารมณ์ของตระกูลวายุ... ไปตลอดกาล" การเดินทางสู่ตำหนักจันทรานั้นยากลำบากกว่าที่วายุคาดคิด เขาต้องฝ่าฟันพายุหิมะอันรุนแรง เดินทางผ่านภูเขาสูงชัน และเผชิญหน้ากับสัตว์ป่าดุร้ายที่อาศัยอยู่ในดินแดนอันหนาวเหน็บแห่งนี้ แต่ด้วยความมุ่งมั่นและพลังจากเครื่องรางไม้ วายุก็สามารถเอาชนะอุปสรรคต่างๆ ไปได้ ในระหว่างทาง เขาได้พบกับนักเดินทางลึกลับคนหนึ่ง สวมชุดคลุมสีขาวราวกับหิมะ และใบหน้าถูกปกปิดด้วยผ้าพันคอ "เจ้า... กำลังเดินทางไปตำหนักจันทราใช่หรือไม่?" เสียงทุ้มแหบพร่าดังขึ้น วายุชะงัก เขาหันไปมองนักเดินทางคนนั้นด้วยความระแวดระวัง "แล้วท่านเป็นใคร?" "ข้าคือผู้เฝ้ามอง... ผู้ที่จะนำทางเจ้าไปสู่ความจริงอันยิ่งใหญ่" นักเดินทางกล่าว "เส้นทางข้างหน้า... เต็มไปด้วยอันตราย... และบททดสอบ" "บททดสอบ... แบบไหน?" วายุถาม "บททดสอบแห่งจิตใจ... และบททดสอบแห่งพลัง" นักเดินทางตอบ "ตำหนักจันทรา... ไม่ใช่สถานที่สำหรับทุกคน... มีเพียงผู้ที่คู่ควรเท่านั้นที่จะเข้าไปได้" วายุครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมาจากนักเดินทางคนนั้น มันไม่ใช่พลังแห่งความชั่วร้าย แต่เป็นพลังที่สงบและลึกลับ "ข้าพร้อมแล้ว" วายุกล่าวอย่างหนักแน่น "ข้าต้องการค้นหาความจริง... และเผชิญหน้ากับทุกสิ่งที่รออยู่" นักเดินทางพยักหน้า "ดี... จงเดินตามข้ามา... แต่จงระวัง... ความมืด... อาจอยู่ใกล้กว่าที่เจ้าคิด" วายุเดินตามนักเดินทางลึกลับไป เขาไม่รู้ว่านักเดินทางคนนี้คือใคร หรือมีเจตนาอะไรกันแน่ แต่เขาเชื่อในสัญชาตญาณของตัวเอง และความจริงที่เขาค้นพบในป้อมปราการแห่งเงา "ทุกสิ่งที่เกิดขึ้น... คือส่วนหนึ่งของแผนการที่ใหญ่กว่า" วายุคิด "และข้า... คือผู้ที่จะต้องเป็นผู้ขับเคลื่อนมัน" เขามองไปยังเครื่องรางไม้ที่คอเสื้ออีกครั้ง แสงสว่างของมันส่องประกายท่ามกลางหิมะขาวโพลน ราวกับจะเป็นแสงนำทางในความมืดมิด "ข้าจะไม่ยอมให้ความมืด... กลืนกินโลกนี้... เด็ดขาด" วายุกล่าวกับตัวเองด้วยเสียงอันหนักแน่น