ปีศาจที่ถูกปลุกขึ้นมาด้วยยันต์อสูร คำรามกึกก้องไปทั่วห้องโถงใหญ่ ดวงตาของมันลุกโชนด้วยเปลวไฟสีแดงฉาน ร่างกายของมันเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อที่แข็งแกร่ง ผิวหนังเป็นเกล็ดสีดำทมิฬ "เจ้า... เจ้าปลุกปีศาจตัวนี้ขึ้นมาได้อย่างไร?" เซี่ยงอี้ถามท่านขุนนางด้วยความตกตะลึง "ฮ่าๆๆ! ข้าบอกเจ้าแล้วไง! ข้ามีอำนาจ!" ท่านขุนนางหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "เจ้าเด็กน้อย! เจ้าไม่รู้อะไรเลย! พลังนี้... จะทำให้เจ้าสลายไป!" ปีศาจร้ายก้าวเข้าใส่เซี่ยงอี้ทันที มันเงื้อกรงเล็บอันแหลมคมฟาดลงมาด้วยความเร็วสูง เซี่ยงอี้รีบชักดาบแห่งความสงบออกมาป้องกัน การปะทะกันของกรงเล็บปีศาจกับคมดาบ ทำให้เกิดประกายไฟแลบแปลบปลาบ "พลังของมัน... แข็งแกร่งกว่าที่คิด" เซี่ยงอี้พึมพำ เขาต้องใช้สมาธิทั้งหมดเพื่อรับมือกับการโจมตีของปีศาจร้าย "เจ้าคิดว่าดาบธรรมดาจะหยุดยั้งข้าได้งั้นหรือ?" ปีศาจร้ายคำราม "พลังของข้า... คือความมืดมิด! คือการทำลายล้าง!" เซี่ยงอี้รู้สึกได้ถึงพลังอันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากปีศาจร้าย มันเป็นพลังที่เต็มไปด้วยความอาฆาตแค้นและความรุนแรง เขาตระหนักดีว่าการต่อสู้ด้วยกำลังเพียงอย่างเดียว อาจไม่เพียงพอที่จะเอาชนะมันได้ "พลังที่แท้จริง... ไม่ใช่ความรุนแรง" เซี่ยงอี้กล่าวพลางใช้ดาบปัดป้องการโจมตีของปีศาจ "แต่มันคือความสงบ... คือความเมตตา" เขาพยายามรวบรวมสมาธิ จิตใจของเขานิ่งสงบราวกับผืนน้ำที่ไม่มีคลื่นลม ดาบแห่งความสงบในมือของเขาเริ่มเปล่งประกายสีขาวนวลอ่อนๆ แสงสว่างนั้นค่อยๆ แผ่ขยายออกไปรอบตัวเซี่ยงอี้ "แสงอะไรกันนี่?" ปีศาจร้ายคำรามด้วยความไม่พอใจ "มันทำให้ข้ารู้สึกไม่สบายตัว!" "นี่คือแสงแห่งความสงบ" เซี่ยงอี้กล่าว "แสงที่จะขับไล่ความมืดมิดออกไป" เขาเริ่มเคลื่อนไหว ดาบแห่งความสงบวาดลวดลายไปมาอย่างแผ่วเบา แต่ทุกครั้งที่ดาบเคลื่อนที่ แสงสีขาวนวลก็แผ่ออกมาอย่างทรงพลัง มันค่อยๆ กัดกร่อนพลังงานด้านมืดของปีศาจร้าย "เจ้า... อย่ามาดูถูกข้า!" ปีศาจร้ายโกรธจัด มันพุ่งเข้าใส่เซี่ยงอี้อีกครั้ง คราวนี้มันปล่อยพลังงานสีดำออกมาเป็นลำแสงขนาดใหญ่ เซี่ยงอี้ไม่หลบ เขาชูดาบแห่งความสงบขึ้นรับลำแสงนั้น แสงสีขาวนวลจากดาบของเขาแผ่ออกมาอย่างเข้มข้น ปะทะเข้ากับลำแสงสีดำ เกิดการปะทะกันที่รุนแรงจนพื้นห้องสั่นสะเทือน "เป็นไปไม่ได้!" ท่านขุนนางอุทาน "พลังแห่งความสงบ... มันจะแข็งแกร่งได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ?" เซี่ยงอี้ใช้พลังทั้งหมดของเขา ผลักดันแสงสีขาวนวลออกไป แสงนั้นค่อยๆ กลืนกินลำแสงสีดำของปีศาจร้าย จนหมดสิ้น "พลังแห่งความดี... ย่อมอยู่เหนือพลังแห่งความชั่วร้ายเสมอ" เซี่ยงอี้กล่าว ปีศาจร้ายเริ่มอ่อนแรงลง ร่างกายของมันค่อยๆ สลายไป เหลือเพียงแต่ควันสีดำที่ลอยวนอยู่รอบๆ "ไม่! เป็นไปไม่ได้!" ท่านขุนนางตะโกนด้วยความสิ้นหวัง เซี่ยงอี้เดินเข้าไปหาท่านขุนนางที่ยืนตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว "ท่านขุนนาง" เซี่ยงอี้กล่าว "ถึงเวลาแล้วที่ท่านจะต้องเผชิญหน้ากับความจริง" ท่านขุนนางทรุดตัวลงคุกเข่า "ข้า... ข้ายอมแพ้แล้ว..." เซี่ยงอี้ไม่ได้ทำอันตรายท่านขุนนาง เขาเพียงแค่วางดาบแห่งความสงบลงบนพื้น "ข้าจะปล่อยท่านไป" เซี่ยงอี้กล่าว "แต่ท่านต้องสัญญากับข้าว่า จะไม่ทำร้ายประชาชนอีกต่อไป" ท่านขุนนางพยักหน้าอย่างรวดเร็ว "ข้าสัญญา! ข้าสัญญา! ข้าจะชดใช้ทุกอย่างที่ข้าทำ!" เซี่ยงอี้มองท่านขุนนางด้วยแววตาที่สงบนิ่ง เขาไม่ได้รู้สึกสะใจในชัยชนะ แต่รู้สึกเพียงความโล่งใจที่สามารถยุติความขัดแย้งได้ "ข้าจะให้เวลาท่าน..." เซี่ยงอี้กล่าว "เพื่อกลับตัวกลับใจ" เขาหันหลังให้กับท่านขุนนาง แล้วเดินออกจากคฤหาสน์ไป ทิ้งให้ท่านขุนนางเผชิญหน้ากับผลของการกระทำของตนเอง เมื่อเซี่ยงอี้เดินออกมานอกคฤหาสน์ ก็พบว่าเหล่าพ่อค้าและประชาชนจำนวนมากกำลังรออยู่ พวกเขามองมาที่เขาด้วยแววตาแห่งความหวัง "ท่านทำสำเร็จแล้ว!" พ่อค้าคนหนึ่งตะโกนด้วยความดีใจ "ท่านคือวีรบุรุษของเรา!" ประชาชนอีกคนกล่าว เซี่ยงอี้เพียงแค่ยิ้มบางๆ "ข้าเพียงแค่ทำในสิ่งที่ถูกต้อง" เขาโบกมือลาประชาชน แล้วออกเดินทางต่อไป มุ่งหน้าสู่ทิศตะวันออก เพื่อค้นหาความหมายของคำว่า 'สุดยอด' ที่แท้จริงต่อไป เรื่องราวการเดินทางของยอดดาบหนุ่มยังคงดำเนินต่อไป.