อาจารย์พงษ์สวัสดิ์ยืนนิ่ง จ้องมองลายเซ็นที่อรวรรณชี้ให้ดู ดวงตาของท่านฉายแววครุ่นคิดอย่างหนัก ลายเซ็นที่ดูหวัดๆ แต่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยวนี้ ช่างคุ้นเคยเหลือเกิน ราวกับเคยเห็นมันมาก่อนในบริบทอื่น แต่เป็นบริบทที่ห่างไกลจากวังเก่าแก่และเรื่องราวลึกลับนี้ "ลายเซ็นนี้… คุ้นๆ เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน" ท่านพึมพำ เสียงของท่านเบาลงเรื่อยๆ ราวกับกำลังรื้อฟื้นความทรงจำที่เลือนราง "มันไม่เหมือนลายเซ็นของข้าราชบริพารทั่วไป… มันมีบางอย่างที่… ทรงพลัง" อรวรรณรอคอยด้วยความหวังระคนกังวล เธอเองก็รู้สึกว่าลายเซ็นนี้มีความสำคัญบางอย่าง หากอาจารย์พงษ์สวัสดิ์จำได้ นั่นอาจเป็นกุญแจดอกสำคัญที่จะไขปริศนาทั้งหมด "อาจารย์คะ… หนูว่ามันต้องมีความหมายแน่ๆ ค่ะ" อรวรรณกล่าว "ถ้ามันไม่ใช่ลายเซ็นของใครทั่วๆ ไป แล้วมันจะเป็นของใครได้อีกคะ?" อาจารย์พงษ์สวัสดิ์ยกมือขึ้นลูบคางพลางเดินไปมาในห้องทำงาน ดวงตาของท่านกวาดมองไปที่ชั้นหนังสือเก่าแก่ ราวกับจะหาคำตอบจากหน้ากระดาษเหล่านั้น "ถ้าไม่ใช่ข้าราชบริพาร… และถ้าเป็นบุคคลที่มีอำนาจ… ในยุคนั้น… ใครกันที่จะมีลายเซ็นลักษณะนี้?" อาจารย์พงษ์สวัสดิ์พึมพำกับตัวเอง "อาจจะเป็น… ขุนนางชั้นสูง? หรือ… ผู้มีอิทธิพลที่อยู่เบื้องหลัง?" ทันใดนั้น อาจารย์พงษ์สวัสดิ์ก็ชะงักฝีเท้า ดวงตาของท่านเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยราวกับเพิ่งจะนึกอะไรบางอย่างออกได้ "เดี๋ยวก่อนนะอรวรรณ" อาจารย์พงษ์สวัสดิ์กล่าวเสียงตื่นเต้น "เมื่อกี้เธอพูดถึง 'ท่านอัครมหาดเล็ก' ใช่ไหม? ในประวัติศาสตร์… มีบุคคลสำคัญที่เคยดำรงตำแหน่งนี้ และมีบทบาททางการเมืองอย่างมากในสมัยนั้น… บุคคลผู้นี้… มีลักษณะนิสัยที่เด็ดขาดและเฉียบคม… ลายเซ็นของท่านผู้นี้… ก็มักจะปรากฏอยู่ในเอกสารสำคัญต่างๆ ของแผ่นดิน" อรวรรณรีบโน้มตัวเข้าไปใกล้ "แล้ว… แล้วลายเซ็นที่อยู่บนเอกสารนี่… คือของท่านผู้นั้นจริงๆ เหรอคะอาจารย์?" "ฉันยังไม่แน่ใจ 100% แต่อาจจะเป็นไปได้สูงมาก" อาจารย์พงษ์สวัสดิ์กล่าว "ถ้าเป็นจริง… นั่นหมายความว่า… ท่านอัครมหาดเล็กผู้นี้… มีส่วนเกี่ยวข้องโดยตรงกับเหตุการณ์ในวังเจริญรัตน์… หรืออาจจะเป็นผู้บงการทั้งหมด?" ความเย็นยะเยือกแล่นไปตามสันหลังของอรวรรณ ภาพของท่านอัครมหาดเล็กผู้ทรงอำนาจที่อาจอยู่เบื้องหลังความตายและความลับดำมืดของวังปรากฏขึ้นในความคิดของเธอ "แต่… ทำไมพระสนมบุปผาถึงต้องซ่อนเอกสารพวกนี้ไว้ล่ะคะ?" อรวรรณถามต่อ "ถ้าเป็นหลักฐานว่าท่านอัครมหาดเล็กทำผิดจริง… ทำไมไม่เปิดโปงไปเลย?" "นั่นคือสิ่งที่ฉันสงสัย" อาจารย์พงษ์สวัสดิ์ถอนหายใจ "ถ้าพระสนมบุปผาพยายามจะเปิดโปง… เธอคงรู้ดีว่าอำนาจของท่านอัครมหาดเล็กนั้นมหาศาลแค่ไหน การต่อต้านโดยตรงอาจนำมาซึ่งอันตรายร้ายแรง เธอจึงเลือกที่จะเก็บหลักฐานไว้ก่อน… รอโอกาสที่เหมาะสม หรืออาจจะหวังว่าจะมีใครสักคนค้นพบมันในอนาคต" "แล้วรูปเหมือนงาช้างล่ะคะ?" อรวรรณถาม "มันเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ยังไง?" "ฉันกำลังคิดว่า… รูปเหมือนนั้นอาจไม่ใช่แค่ของที่ระลึกธรรมดา" อาจารย์พงษ์สวัสดิ์กล่าว "อาจจะมีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ภายในนั้น… หรือไม่ก็… มันเป็นสิ่งสำคัญที่ใช้ยืนยัน หรือเป็นสัญลักษณ์บางอย่างที่เชื่อมโยงกับแผนการของท่านอัครมหาดเล็ก" ทั้งสองใช้เวลาอีกพักใหญ่ในการค้นคว้าข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับบุคคลในประวัติศาสตร์ที่อาจเป็นท่านอัครมหาดเล็กผู้นี้ พวกเขารู้สึกราวกับกำลังเดินเข้าไปในเขาวงกตแห่งอดีตอันซับซ้อน ทุกครั้งที่พวกเขาคิดว่าจะใกล้ได้คำตอบ ความลึกลับใหม่ๆ ก็ปรากฏขึ้นมาเสมอ "นี่สิ… เจ้านี่แหละ!" อาจารย์พงษ์สวัสดิ์อุทานขึ้นมาเสียงดัง เมื่อท่านเปิดเอกสารเก่าแก่ฉบับหนึ่งออกมา เขาหยิบแว่นขยายมาส่องดูรายละเอียดบนเอกสาร "อะไรเหรอคะอาจารย์?" อรวรรณถามด้วยความตื่นเต้น "นี่คือบันทึกการประชุมลับของสภาขุนนาง เมื่อหลายร้อยปีก่อน" อาจารย์พงษ์สวัสดิ์อธิบาย "และนี่… ลายเซ็นที่อยู่ท้ายบันทึก… คือลายเซ็นของท่านอัครมหาดเล็กผู้นั้น! และที่สำคัญ… เนื้อหาในบันทึกนี้… กล่าวถึง 'การจัดการปัญหา' บางอย่างที่อาจส่งผลกระทบต่อราชบัลลังก์… และมันมีคำใบ้ที่เชื่อมโยงกับตำแหน่งที่ตั้งของ 'ที่เก็บความลับ' บางอย่าง!" อรวรรณแทบจะกระโดดด้วยความดีใจ "ที่เก็บความลับเหรอคะ? หมายความว่า… ที่เราเจอในผนังวัง… คือที่เก็บความลับจริงๆ?" "มีความเป็นไปได้สูงมาก" อาจารย์พงษ์สวัสดิ์กล่าว "และคำใบ้ที่ว่า… มันเกี่ยวข้องกับ 'เงาของบุปผา'!" "เงาของบุปผา?" อรวรรณทวนคำด้วยความสงสัย "หมายถึง… พระสนมบุปผางั้นเหรอคะ?" "อาจจะใช่" อาจารย์พงษ์สวัสดิ์พยักหน้า "บางที… พระสนมบุปผาอาจจะไม่ได้แค่ซ่อนเอกสาร แต่เธออาจจะกำลังพยายามสื่อสารบางอย่าง หรือนำทางให้เราไปสู่ความจริงที่ใหญ่กว่านั้น" บรรยากาศในห้องทำงานที่เคยเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด บัดนี้กลับเต็มไปด้วยประกายแห่งความหวังและความตื่นเต้น ทั้งอรวรรณและอาจารย์พงษ์สวัสดิ์รู้สึกว่ากำลังจะเข้าใกล้ความลับที่แท้จริงของวังเจริญรัตน์มากขึ้นเรื่อยๆ "เราต้องกลับไปที่นั่นอีกครั้ง" อาจารย์พงษ์สวัสดิ์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น "เราต้องไปดูว่า 'เงาของบุปผา' นั้น… ซ่อนอะไรไว้อีกบ้าง" อรวรรณพยักหน้าเห็นด้วย แม้จะยังมีความกลัวฉายอยู่ในแววตา แต่ความมุ่งมั่นที่จะไขปริศนา และความปรารถนาที่จะปลดปล่อยดวงวิญญาณที่อาจถูกจองจำอยู่ในวังแห่งนี้ ก็มีพลังมากกว่าความกลัวใดๆ "แต่… เราจะไปหา 'เงาของบุปผา' ที่ไหนคะอาจารย์?" อรวรรณถาม "ในวังมันกว้างใหญ่ขนาดนั้น…" "เราจะใช้หลักฐานที่เรามี" อาจารย์พงษ์สวัสดิ์ตอบ "บันทึกการประชุมลับนี้… มีการกล่าวถึง 'สวนดอกไม้ต้องห้าม' ที่อยู่ทางปีกตะวันตกของวัง… และมีคำใบ้ว่า 'ดอกไม้ที่บานสะพรั่งที่สุด… คือดอกไม้ที่ถูกลืมเลือนมากที่สุด'… ฉันเดาว่า… ที่เก็บความลับนั้น… อาจจะซ่อนอยู่ในสวนแห่งนั้น" "สวนดอกไม้ต้องห้าม…" อรวรรณทวนคำ พลางนึกถึงภาพในฝันอันน่าสะพรึงกลัวของเธอ ภาพของสวนที่เคยสวยงาม บัดนี้กลับกลายเป็นสถานที่แห่งความมืดมนและน่าหวาดผวา "เราจะไปที่นั่นในวันพรุ่งนี้" อาจารย์พงษ์สวัสดิ์กล่าว "เตรียมตัวให้พร้อมนะอรวรรณ… ฉันรู้สึกว่า… เรากำลังจะเผชิญหน้ากับบางสิ่งที่สำคัญที่สุด"