แบมเดินตามเซนไปอย่างเงียบๆ หัวใจของเขายังคงเต้นแรงด้วยความกังวลปนความหวัง เขาไม่รู้ว่าปลายทางที่แท้จริงคือที่ไหน แต่เขาก็รู้สึกถึงความผ่อนคลายที่เริ่มเข้ามาแทนที่ความหวาดกลัว เซนดูเป็นคนที่มีความมั่นใจในตัวเองสูง การเดินของเขามั่นคงและเงียบเชียบราวกับเป็นเงาที่เคลื่อนไหวไปตามธรรมชาติ “เราจะไปที่ไหนกันแน่?” แบมถามหลังจากที่เดินมาได้สักพักใหญ่ “คุณบอกว่าที่นั่นปลอดภัย… แล้วมันปลอดภัยจริงๆ ใช่ไหม?” เซนหันมามองแบม ดวงตาของเขาสะท้อนแสงแดดที่ลอดผ่านกิ่งไม้ลงมา “ที่นั่นคือที่เดียวในโลกนี้ที่เธอจะสามารถเป็นตัวของตัวเองได้อย่างเต็มที่” เขาตอบ “ที่นั่นมีแต่คนที่เข้าใจเธอ และไม่มีใครจะมาทำร้ายเธอได้” “แล้ว… คนบนต้นไม้ล่ะครับ เขาจะมาด้วยไหม?” แบมถามถึงชายลึกลับที่ช่วยเหลือเขา “เขาดู… แปลกดี” เซนหัวเราะเบาๆ “ท่าน ‘อรุณ’ น่ะเหรอ? ท่านเป็นคนที่มีพลังพิเศษมากที่สุดคนหนึ่งเท่าที่ฉันเคยเจอมาเลยล่ะ” เขาพูดด้วยความเคารพ “ท่านมักจะปรากฏตัวออกมาเมื่อมีคนตกอยู่ในอันตราย และมักจะช่วยเหลืออย่างคาดไม่ถึง” “พลังพิเศษ… อย่างผม?” แบมถามอย่างไม่แน่ใจ “ใช่” เซนพยักหน้า “พลังของเธอพิเศษมาก แบม พลังที่สามารถควบคุมสสารได้ตามใจนึก มันเป็นสิ่งที่หาได้ยากยิ่ง และเป็นที่ต้องการของคนบางกลุ่ม” “ผม… ผมไม่เข้าใจเลยว่าพลังนี้มันเกิดขึ้นมาได้ยังไง” แบมสารภาพ “ผมไม่เคยคิดว่าตัวเองจะเป็นแบบนี้” “ทุกคนมีศักยภาพซ่อนเร้นอยู่ภายในตัวเอง” เซนกล่าว “บางคนอาจจะใช้มันในชีวิตประจำวันโดยไม่รู้ตัว แต่พลังของเธอ มันถูกปลุกขึ้นมาอย่างชัดเจน ซึ่งนั่นก็หมายความว่า โชคชะตาของเธอได้เปลี่ยนไปแล้ว” ยิ่งได้ยินเซนพูด แบมก็ยิ่งรู้สึกสับสน แต่ขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกถึงความหวังที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น เขาไม่ใช่คนเดียวในโลกที่มีพลังพิเศษอีกต่อไปแล้ว หลังจากเดินทางต่อไปอีกครู่ใหญ่ พวกเขาก็มาถึงบริเวณที่ดูเหมือนเป็นหน้าผาหินขนาดใหญ่ ทึบตัน ไม่มีทางไปต่อ “เรามาถึงแล้วเหรอ?” แบมถามอย่างผิดหวัง “แต่… มันดูเหมือนทางตันนี่ครับ” เซนเดินเข้าไปใกล้หน้าผา เขาเอามือแตะลงไปบนก้อนหินก้อนหนึ่งที่ดูเหมือนจะไม่มีอะไรพิเศษ “ทุกอย่างมีทางของมันเสมอ” เขาพูด พลางออกแรงกดเบาๆ ทันใดนั้นเอง ก้อนหินที่เซนแตะอยู่ก็ค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นอุโมงค์มืดที่ทอดลึกลงไปใต้ดิน แบมเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ “นี่มัน…!” “ยินดีต้อนรับสู่ ‘ป้อมปราการแห่งแสง’ ” เซนกล่าว “ที่นี่คือที่ที่เธอจะได้เรียนรู้ทุกสิ่งทุกอย่างเกี่ยวกับพลังของเธอ” พวกเขาเดินเข้าไปในอุโมงค์ แสงไฟจากโคมไฟที่ติดอยู่ตามผนังค่อยๆ สว่างขึ้น เผยให้เห็นทางเดินที่ถูกแกะสลักอย่างประณีต มีลวดลายแปลกตาปรากฏอยู่ทั่วผนัง บรรยากาศภายในดูสงบและเย็นสบาย “ที่นี่… สร้างขึ้นมานานแค่ไหนแล้วครับ?” แบมถาม “นานเกินกว่าที่ประวัติศาสตร์จะบันทึกได้” เซนตอบ “ที่นี่คือที่หลบภัยสำหรับผู้ที่มีพลังพิเศษเช่นเดียวกับเธอ และเป็นที่ฝึกฝนเพื่อใช้พลังนั้นให้เป็นประโยชน์ต่อโลก” พวกเขาเดินลึกเข้าไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมาถึงห้องโถงขนาดใหญ่ ที่นั่นมีผู้คนจำนวนหนึ่งยืนรออยู่ พวกเขาทุกคนมีท่าทางสง่างาม และสายตาของพวกเขาก็เต็มไปด้วยความอบอุ่น “แบม… นี่คือ ‘ท่านผู้นำ’ ” เซนแนะนำชายสูงอายุที่ยืนอยู่กลางห้อง “ท่านจะเป็นผู้คอยชี้แนะเธอในการฝึกฝนพลังจิต” ชายสูงอายุผู้นั้นยิ้มให้แบม “ยินดีต้อนรับสู่บ้านของเรานะ เจ้าหนู” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ข้าคือ ‘ไททัน’ ” แบมโค้งคำนับเล็กน้อย “สวัสดีครับ ท่านไททัน” “เจ้าผ่านบททดสอบที่ยากลำบากมาแล้ว” ไททันกล่าว “การหนีเอาตัวรอดจากเนมเนสิส และการได้รับความช่วยเหลือจากอรุณ แสดงให้เห็นถึงสัญชาตญาณอันดีของเจ้า” “แต่… ผมยังไม่เข้าใจเลยครับ” แบมสารภาพ “ผมไม่รู้ว่าพลังนี้มันเกิดขึ้นมาได้ยังไง แล้วผมจะควบคุมมันได้อย่างไร” “ไม่ต้องห่วง” ไททันตอบ “ทุกอย่างมีเวลาของมัน วันนี้ เจ้าจะได้เริ่มบทเรียนแรกของการควบคุมพลังจิต” เขาผายมือไปยังแท่นหินที่ตั้งอยู่กลางห้องโถง บนแท่นนั้นมีลูกแก้วสีใสวางอยู่ “หน้าที่ของเจ้า คือการทำให้ลูกแก้วนั้นลอยขึ้นมา โดยไม่ต้องสัมผัส” แบมมองลูกแก้วด้วยความกังวล เขาจำได้ถึงตอนที่เขาพยายามบังคับแท่งโลหะในห้องแล็บร้าง มันเป็นเรื่องยากมาก “ผม… ผมไม่แน่ใจว่าจะทำได้นะครับ” “อย่าเพิ่งหมดหวัง” ไททันกล่าว “ลองตั้งสมาธิไปที่ลูกแก้วนั้น นึกถึงความปรารถนาที่จะให้มันลอยขึ้นมา หายใจเข้าลึกๆ และปล่อยมันออกไปอย่างนุ่มนวล” แบมเดินเข้าไปใกล้แท่นหิน เขายืนหันหน้าเข้าหาลูกแก้ว พยายามสงบสติอารมณ์ เขาหลับตาลง หายใจเข้าลึกๆ และพยายามนึกภาพลูกแก้วที่ลอยขึ้นมาจากแท่น “ลอยขึ้นมา… ลอยขึ้นมา…” เขาพึมพำในใจ เขารู้สึกถึงพลังงานที่เริ่มก่อตัวขึ้นในตัวเขา มันไม่ใช่ความรู้สึกที่รุนแรงเหมือนตอนที่เขาตกอยู่ในอันตราย แต่เป็นความรู้สึกที่นุ่มนวลและสงบกว่า “ตอนนี้… ลองปล่อยมันออกมา” ไททันกระตุ้น แบมลืมตาขึ้น และเพ่งสมาธิไปที่ลูกแก้ว เขาค่อยๆ ปล่อยพลังงานที่เขารู้สึกออกมาอย่างช้าๆ ทันใดนั้นเอง… ลูกแก้วก็สั่นไหวเล็กน้อย! “ได้ผล!” แบมอุทานด้วยความดีใจ “ดีมาก! ทำต่อไป!” ไททันกล่าวให้กำลังใจ แบมพยายามต่อไป เขารู้สึกถึงแรงต้านจากลูกแก้ว แต่มันก็ค่อยๆ ขยับขึ้นมาทีละน้อย “ใกล้แล้ว… ใกล้แล้ว…” แล้วในที่สุด… ลูกแก้วก็ลอยขึ้นมาเหนือแท่นหิน! มันลอยอยู่ตรงหน้าแบม ห่างจากแท่นประมาณหนึ่งฟุต “สำเร็จแล้ว!” แบมร้องออกมาด้วยความดีใจ เขารู้สึกภูมิใจในตัวเองอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “ยอดเยี่ยมมาก แบม!” ไททันกล่าวชื่นชม “นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น ยังมีอีกหลายสิ่งหลายอย่างที่เจ้าต้องเรียนรู้” เซนเดินเข้ามาตบไหล่แบมเบาๆ “เห็นไหม? ฉันบอกแล้วว่าเธอทำได้” แบมยิ้มให้กับเซน เขารู้สึกว่าเขามาถูกที่แล้ว ที่นี่คือที่ที่เขาจะได้เติบโตและค้นพบความหมายที่แท้จริงของพลังที่อยู่ในตัวเขา “ขอบคุณครับ ท่านไททัน” แบมกล่าว “ผมพร้อมที่จะเรียนรู้ทุกอย่าง” ไททันพยักหน้า “ดีมาก” เขาหันไปมองผู้คนรอบข้าง “เอาล่ะ… ถึงเวลาที่จะให้เจ้าได้รู้จักกับ ‘มิตรสหาย’ ที่จะคอยช่วยเหลือเจ้าในการฝึกฝน”