"แก่นแท้...?" แบมทวนคำ ราวกับว่าเคยได้ยินคำๆ นี้มาก่อน แต่ไม่สามารถปะติดปะต่อเรื่องราวได้ "แล้ว... สิ่งนั้นมันอยู่ที่ไหนครับ? และเราจะไปถึงมันได้อย่างไร?" ไททันถอนหายใจยาว "ตำนานกล่าวว่า 'แก่นแท้' จะปรากฏกายต่อผู้ที่มีคุณสมบัติเหมาะสมเท่านั้น มันไม่ใช่สถานที่ที่สามารถเดินทางไปถึงได้ด้วยกำลังกาย แต่ต้องเดินทางด้วยจิตวิญญาณ" "เดินทางด้วยจิตวิญญาณ?" อาเธอร์ขมวดคิ้ว "นั่นมันหมายความว่าอย่างไรกันแน่? เราต้องทำสมาธิ หรืออะไรแบบนั้นหรือ?" "อาจจะ... และอาจจะไม่ใช่ก็ได้" ไททันตอบ "สิ่งที่ข้าพอจะรู้ได้จากบันทึกโบราณ คือ 'แก่นแท้' จะสื่อสารผ่าน 'สัญลักษณ์' บางอย่าง" "สัญลักษณ์?" ลินเอ่ยขึ้น "สัญลักษณ์อะไรคะ?" "ข้าไม่แน่ใจ" ไททันสารภาพ "แต่สัญลักษณ์เหล่านั้นจะปรากฏขึ้นเมื่อผู้ที่มีพลังในการเชื่อมต่อกับ 'อดีตกาล' สามารถปลุกมันขึ้นมาได้" แบมเงียบไป เขาพยายามนึกย้อนกลับไปถึงความทรงจำที่พร่าเลือนในหอสมุดแห่งจิต ภาพของสัญลักษณ์เรืองแสงที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาเมื่อครั้งที่เขาได้สัมผัสกับ ‘เศษเสี้ยวแห่งความทรงจำ’ ของผู้พิทักษ์คนก่อน แสงสว่างนั้น… มันคืออะไรกันแน่? "ผม... ผมเหมือนเคยเห็นอะไรบางอย่าง" แบมเอ่ยขึ้นอย่างลังเล "ตอนที่ผมเข้าไปในหอสมุดแห่งจิตครั้งแรก มีแสงสว่างปรากฏขึ้น และมีสัญลักษณ์บางอย่าง... มันเหมือนกับ..." "เหมือนกับอะไร?" ไททันถามด้วยความสนใจ ดวงตาของเขาฉายแววคาดหวัง "อธิบายมาสิ แบม" "มันยากที่จะอธิบายครับ" แบมพยายามเรียบเรียงคำพูด "มันเป็นแสงสีขาวเรืองรองที่รวมตัวกันเป็นรูปทรงที่ซับซ้อน ผมรู้สึกเหมือนว่ามันกำลังพยายามสื่อสารอะไรบางอย่างกับผม แต่ผมก็ไม่เข้าใจมัน" "นั่นแหละ!" ไททันอุทานเบาๆ "นั่นคือ 'สัญลักษณ์แห่งผู้พิทักษ์' ที่ข้าพูดถึง! มันคือรหัสโบราณที่ใช้เชื่อมต่อกับ 'แก่นแท้' แห่งพลัง! เจ้าได้เห็นมันแล้ว!" "ผมเห็นมันจริงๆ เหรอครับ?" แบมถามด้วยความตื่นเต้นระคนตกใจ "ใช่" ไททันยืนยัน "เจ้าคือผู้ที่ถูกเลือก แบม เจ้าคือผู้ที่มีสายสัมพันธ์อันแข็งแกร่งกับมรดกของผู้พิทักษ์" "แต่... ทำไมต้องเป็นผมครับ?" แบมถาม "ผมเป็นแค่นักศึกษาธรรมดาคนหนึ่ง ผมไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะมีพลังพิเศษแบบนี้" "บางครั้ง... พลังที่ยิ่งใหญ่ที่สุดก็ถูกซ่อนเร้นอยู่ในตัวตนที่ดูธรรมดาที่สุด" ไททันกล่าวด้วยน้ำเสียงอบอุ่น "เจ้าอาจจะไม่รู้ตัว แต่สายเลือดของผู้พิทักษ์ได้ไหลเวียนอยู่ในตัวเจ้ามาตลอด" "สายเลือด...?" อาเธอร์ทวนคำ "ท่านกำลังจะบอกว่า... พ่อแม่ของแบม... หรือว่าบรรพบุรุษของเขา... เป็นผู้พิทักษ์?" "เป็นไปได้" ไททันพยักหน้า "แต่รายละเอียดนั้น... อาจจะต้องรอให้เจ้าเข้าไปเชื่อมต่อกับ 'แก่นแท้' ให้สำเร็จเสียก่อน" "แล้ว... เราจะปลุก 'สัญลักษณ์' นั้นขึ้นมาอีกครั้งได้อย่างไรครับ?" แบมถามอย่างกระตือรือร้น "ผมอยากจะเข้าใจมัน ผมอยากจะช่วยปกป้องโลกใบนี้" "การจะปลุก 'สัญลักษณ์' ขึ้นมาได้นั้น จำเป็นต้องใช้พลังงานที่บริสุทธิ์และเข้มข้น" ไททันอธิบาย "พลังงานที่เจ้าใช้ต่อสู้กับ 'เงามืด' เมื่อครู่นี้... มันยังไม่เพียงพอ" "ยังไม่เพียงพอ?" ลินถามด้วยสีหน้ากังวล "แล้วเราจะหาพลังงานที่ไหนมาเพิ่มล่ะคะ?" "ข้าเชื่อว่า... สถานที่แห่งนี้... 'หอสมุดแห่งจิต' จะเป็นคำตอบ" ไททันกล่าว พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ บริเวณที่เคยเต็มไปด้วยพลังงานอันน่าสะพรึงกลัว "แม้ว่า 'เงามืด' จะถูกกำจัดไปแล้ว แต่พลังงานที่หลงเหลืออยู่ภายในหอสมุดแห่งนี้... ยังคงเป็นแหล่งพลังงานที่บริสุทธิ์ และเข้มข้นอย่างไม่น่าเชื่อ" "หมายความว่า... เราจะต้องกลับเข้าไปในหอสมุดแห่งจิตอีกครั้งเหรอครับ?" แบมถาม "แต่... มันอันตรายเกินไปหรือเปล่าครับ?" "อันตรายย่อมมีอยู่เสมอ" ไททันตอบ "แต่หากเราต้องการไขปริศนาของ 'แก่นแท้' และเตรียมพร้อมรับมือกับภัยคุกคามที่กำลังจะมาถึง... เราก็ไม่มีทางเลือกอื่น" อาเธอร์พยักหน้าเห็นด้วย "ข้าเห็นด้วยกับท่านไททัน ความปลอดภัยของโลกใบนี้สำคัญที่สุด" ลินเองก็พยักหน้าเช่นกัน แม้ในแววตาจะมีความกังวลอยู่บ้าง แต่ความมุ่งมั่นที่จะปกป้องผู้คนก็มีมากกว่า "ฉันพร้อมค่ะ" แบมสูดหายใจเข้าลึกๆ เขารู้สึกได้ถึงความรับผิดชอบที่หนักอึ้งทับถมอยู่บนบ่า แต่ในขณะเดียวกัน ความตื่นเต้นและความหวังก็ฉายชัดในดวงตาของเขา "ผมก็พร้อมครับ!" "ดีมาก" ไททันยิ้มบางๆ "แต่ก่อนที่เราจะเข้าไป ข้ามีบางอย่างที่เจ้าต้องรู้" ไททันเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอ่อนๆ "เวลาของเราเหลือน้อยแล้ว ภัยคุกคามที่แท้จริงอาจจะกำลังคืบคลานเข้ามาทุกขณะ" "แล้ว... สิ่งที่ท่านจะบอกคืออะไรครับ?" แบมถาม "คือเรื่องราวของ 'สมดุล' " ไททันกล่าว "พลังจิต... หรือพลังที่เหนือธรรมชาติใดๆ ก็ตาม ล้วนมีสองด้านเสมอ ด้านหนึ่งคือการสร้างสรรค์ อีกด้านหนึ่งคือการทำลาย" "ผมเข้าใจครับ" แบมตอบ "เหมือนดาบสองคม" "ถูกต้อง" ไททันพยักหน้า "พลังของเจ้า... มีศักยภาพที่จะยิ่งใหญ่ได้อย่างเหลือเชื่อ แต่หากเจ้าไม่สามารถควบคุมมันได้... มันก็จะกลายเป็นหายนะ" "ผมจะพยายามอย่างเต็มที่ครับ" แบมยืนยัน "ข้าเชื่อในตัวเจ้า" ไททันกล่าว "เอาล่ะ... ได้เวลาที่เราจะเข้าไปใน 'หอสมุดแห่งจิต' อีกครั้ง เพื่อค้นหา 'แก่นแท้' และปลดปล่อยพลังที่แท้จริงของเจ้า" ทั้งสี่คนหันกลับไปมองทางเข้าหอสมุดแห่งจิต ที่บัดนี้ดูเหมือนจะเงียบสงบผิดปกติ แต่กลับซ่อนเร้นบางสิ่งที่น่าเกรงขามเอาไว้ภายใน แสงแดดที่เริ่มอ่อนแรงลง สาดส่องให้เห็นถึงเงาตะคุ่มของสิ่งที่มองไม่เห็น คล้ายกับว่าหอสมุดแห่งนี้กำลังรอคอยการกลับมาของพวกเขา เพื่อเปิดเผยความลับที่ถูกซ่อนเร้นมานานแสนนาน