แสงสีเขียวอมม่วงที่ฉีกขาดอยู่บนท้องฟ้า บัดนี้ได้ก่อตัวเป็น "รอยแยกมิติ" ขนาดมหึมา พลังงานอันปั่นป่วนไหลทะลักออกมาจากรอยแยกนั้นอย่างไม่หยุดหย่อน ราวกับน้ำตกแห่งความโกลาหลที่กำลังสาดซัดลงมายังโลกมนุษย์ รินดาตั้งมั่นอยู่ท่ามกลางกระแสลมพายุที่รุนแรง พยายามรวบรวมสมาธิเพื่อใช้ "ยันต์แปลงผัน" ต่อต้านพลังงานที่ไหลบ่าเข้ามา "คุณหนู… ต้อง 'บิดเบือน' พลังงานนั้น… ให้กลายเป็น 'ความสงบ'!" เสียงของอาจารย์มังกรดังฝ่าเสียงลมพายุ "อย่าปล่อยให้มัน… 'ทำลาย' ทุกสิ่ง!" รินดาหลับตาลง ลวดลายสีทองอ่อนโยนของยันต์แปลงผันบนฝ่ามือของเธอส่องแสงสว่างไสวขึ้น เธอส่ง "เจตจำนง" ของตนเองเข้าไปในกระแสพลังงานที่ปั่นป่วนนั้น มันเปรียบเสมือนการพยายามเปลี่ยนทิศทางของสายน้ำเชี่ยวด้วยมือเปล่า "ข้า… ข้าขอให้… 'ความเจ็บปวด'… กลายเป็น… 'ความเข้าใจ'…" รินดาพึมพำ พลางเพ่งสมาธิไปที่พลังงานอันมหาศาลนั้น "ข้าขอให้… 'ความโกรธ'… กลายเป็น… 'ความเมตตา'…" เธอสัมผัสได้ถึงการต่อต้านอย่างรุนแรง ราวกับว่าพลังงานนั้นกำลังขัดขืนต่อการเปลี่ยนแปลง รอยแยกมิติสั่นสะเทือนรุนแรงขึ้น แสงสีเขียวอมม่วงสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเสียงคำรามอันดุดันที่ดังมาจากเบื้องบน "มัน… มันไม่ยอมง่ายๆ เลยค่ะท่านอาจารย์!" รินดาร้องออกมา น้ำตาเริ่มคลอหน่วย "นั่นคือ… 'อำนาจ' ที่อยู่เบื้องหลัง…" อาจารย์มังกรกล่าว "มันไม่ต้องการให้… 'สมดุล'… ถูกเปลี่ยนแปลง" ขณะนั้นเอง… เงาดำทะมึนขนาดมหึมา ที่เคยปรากฏตัวขึ้นจากรอยแยก ก็เริ่มเคลื่อนไหว มันยืดตัวลงมายังพื้นดินอย่างช้าๆ ราวกับอสรพิษยักษ์ที่กำลังจะโอบรัดเหยื่อ "เงา… มันกำลังจะ… 'เข้ามา'… แล้ว!" รินดาอุทานด้วยความตกใจ "อย่าเพิ่งหมดหวัง… คุณหนู" อาจารย์มังกรกล่าว "หาก 'ยันต์แปลงผัน' ไม่สามารถ… 'หยุดยั้ง' มันได้… เราก็ยังมี… 'อีกวิธีหนึ่ง'…" "อีกวิธีหนึ่ง… คืออะไรคะ" "คือ… การใช้ 'พลังของบรรพบุรุษ'… ให้เต็มกำลัง" อาจารย์มังกรกล่าว "คุณหนู… จง 'ปลุก' พลังนั้นขึ้นมา… ให้ 'สว่างไสว' ยิ่งกว่า… 'เงา'… ที่กำลังคืบคลานเข้ามา!" รินดาพยักหน้าอย่างรวดเร็ว เธอหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ และพยายาม "เรียกหา" พลังของบรรพบุรุษอีกครั้ง คราวนี้… เธอไม่ได้เพียงแค่ "สัมผัส" แต่เธอ "ร้องขอ" อย่างเต็มเสียง "ท่านปู่… ท่านย่า… และบรรพบุรุษผู้ยิ่งใหญ่… ได้โปรด… 'ประทาน' พลังของท่าน… แก่ข้าด้วย!" รินดากล่าว เสียงของเธอเต็มไปด้วยความร้อนรน "ข้า… ข้าต้องการพลัง… เพื่อปกป้อง… โลกใบนี้… จาก 'ความมืด'!" ทันใดนั้น… แสงสีทองสว่างไสวก็ปรากฏขึ้นรอบกายของรินดา มันไม่ใช่แสงที่เกิดจากยันต์ดอกใดดอกหนึ่ง แต่เป็นแสงที่เจิดจ้า บริสุทธิ์ และทรงพลังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แสงนั้นค่อยๆ แผ่ขยายออกไป กลืนกินยันต์ป้องกันรอบกายของเธอ จนกลายเป็นส่วนหนึ่งของแสงอันเจิดจ้านั้น "นั่นไง…!" อาจารย์มังกรกล่าวด้วยความยินดี "พลังของบรรพบุรุษ… กำลัง… 'หลั่งไหล'… เข้ามา!" เงาดำทะมึนที่กำลังยืดตัวลงมาบนพื้นดิน ชะงักงันไปชั่วขณะ ราวกับถูกพลังอันเจิดจ้านั้น… "สะท้อน" ออกไป "ใช้โอกาสนี้… คุณหนู!" อาจารย์มังกรตะโกน "ส่ง 'พลังแห่งบรรพบุรุษ'… เข้าไป… 'ขับไล่' เงาตนนั้น!" รินดาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เธอรู้สึกถึงพลังอันมหาศาลที่ไหลเวียนอยู่ในกาย พลังที่อบอุ่นแต่แข็งแกร่งดุจหินผา เธอเงยหน้ามองไปยังเงาดำที่กำลังเคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้า และปลดปล่อยพลังแห่งบรรพบุรุษทั้งหมดออกไป "จง… 'ถอยกลับ'… ไปซะ!" รินดากล่าว เสียงของเธอเต็มไปด้วยอำนาจ แสงสีทองเจิดจ้าพุ่งเข้าใส่เงาดำทะมึนนั้นอย่างรวดเร็ว เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ราวกับว่าโลกทั้งใบกำลังจะแตกสลาย เงาดำนั้นดูเหมือนจะ "ปวดร้าว" ราวกับถูกเผาไหม้ด้วยแสงสว่างอันบริสุทธิ์ มันเริ่มบิดเบี้ยว และหดตัวกลับเข้าไปในรอยแยกมิติอย่างช้าๆ "มัน… มันกำลังถอยกลับไป!" รินดากล่าวด้วยความดีใจ "ยัง… ยังไม่จบแค่นั้น!" อาจารย์มังกรกล่าว "รอยแยก… มันยังคงอยู่!" รินดาหันกลับไปมองที่รอยแยกมิติ แสงสีเขียวอมม่วงยังคงสว่างวาบอยู่บนท้องฟ้า แม้ว่าเงาจะหายกลับเข้าไปแล้ว แต่พลังงานที่ปั่นป่วนก็ยังคงไหลทะลักออกมาอย่างต่อเนื่อง "เราต้อง… 'ปิด' มัน… จริงๆ จังๆ!" รินดากล่าว "ถูกต้อง" อาจารย์มังกรพยักหน้า "ใช้… 'ยันต์แปลงผัน'… ของคุณหนู… ผสมผสานกับ… 'พลังของบรรพบุรุษ'… จง 'บีบอัด' พลังงานที่ปั่นป่วนนั้น… ให้ 'สงบลง'… และ 'ปิด' รอยแยกนั้น… ให้สนิท!" รินดารู้ดีว่านี่คือ "บททดสอบ" ที่แท้จริง เธอหลับตาลง รวบรวมสมาธิ และดึงพลังงานจากทั้งสองแหล่งมาหลอมรวมกัน พลังแห่งบรรพบุรุษอันเจิดจ้า และพลังแห่งยันต์แปลงผันอันอ่อนโยน บัดนี้ได้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว กลายเป็นพลังงานรูปแบบใหม่ที่บริสุทธิ์และทรงพลัง เธอส่งพลังงานที่หลอมรวมนี้ไปยังรอยแยกมิติอย่างมุ่งมั่น ราวกับกำลังจะ "บีบ" รอยแยกนั้นให้เล็กลงเรื่อยๆ แสงสีเขียวอมม่วงค่อยๆ หรี่ลง ลมพายุสงบลง และเสียงคำรามก็เงียบหายไป "มัน… มันกำลังจะปิดแล้ว!" รินดากล่าวด้วยความหวัง "อีกนิดเดียว… คุณหนู… อีกนิดเดียว!" อาจารย์มังกรให้กำลังใจ รินดาส่งพลังงานเฮือกสุดท้ายออกไป พลังงานนั้นพุ่งเข้าใส่รอยแยกมิติอย่างรวดเร็ว และในที่สุด… รอยแยกนั้นก็ค่อยๆ หุบเข้าหากัน ราวกับบาดแผลที่กำลังจะสมานตัว จนกระทั่ง… มันหายไปจากท้องฟ้า เหลือเพียงท้องฟ้าสีครามสดใสที่กลับคืนมาดังเดิม รินดาค่อยๆ ลืมตาขึ้น เธอรู้สึกอ่อนเพลียอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ขาทั้งสองข้างของเธออ่อนแรงจนแทบทรุดตัวลง แต่เธอก็ยังคงยืนหยัดอยู่ได้ "เรา… เราทำได้แล้ว… ใช่ไหมคะท่านอาจารย์" รินดาถามเสียงแหบพร่า อาจารย์มังกรยิ้มบางๆ น้ำตาคลอหน่วย "ใช่… คุณหนู… คุณหนูทำได้… คุณหนูได้… 'ปกป้อง'… โลกของเราไว้ได้แล้ว…" เขาก้าวเข้ามาประคองรินดา "แต่นี่… เป็นเพียง… 'จุดเริ่มต้น'… เท่านั้น"