รินดายกยันต์โบราณขึ้นมาแนบอุรา สัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบของวัตถุโบราณที่สั่นสะเทือนเบาๆ ตามจังหวะการเต้นของหัวใจเธอ พลังงานสีทองอ่อนๆ เริ่มแผ่ออกมาจากยันต์ สะท้อนเป็นแสงเรืองรองรอบกาย ท่ามกลางความมืดมิดของผืนป่าที่ดูเหมือนจะยิ่งดำมืดลงกว่าเดิม บรรยากาศรอบตัวหนักอึ้งจนแทบจะหายใจไม่ออก เสียงใบไม้เสียดสีกันดังแกรกกรากราวกับกระซิบเตือนภัย แต่ในความเงียบนั้น กลับมีเสียงอีกเสียงหนึ่งดังแทรกเข้ามา เป็นเสียงที่เย็นเยียบ ก้องกังวาน และเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น "ในที่สุด… ผู้สืบทอด… ก็ปรากฏตัว… เสียที…" เสียงนั้นดังมาจากเบื้องลึกของป่า เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของมนุษย์ แต่เป็นเสียงของบางสิ่งที่เก่าแก่กว่า กึกก้องกว่า และเต็มไปด้วยอำนาจอันดำมืดที่ยากจะหยั่งถึง รินดาเงยหน้าขึ้นมองไปตามเสียงที่ดังมาอย่างระแวง เธอเห็นเงาร่างตะคุ่มๆ หลายร่าง กำลังค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้ามาจากความมืด แสงสลัวจากยันต์โบราณสาดส่องเผยให้เห็นรูปร่างที่บิดเบี้ยวผิดธรรมชาติ ดวงตาของพวกมันเรืองแสงสีแดงฉานราวกับถ่านไฟที่กำลังลุกโชน ท่าทีของพวกมันเต็มไปด้วยความหิวกระหายและอำนาจที่พร้อมจะปลดปล่อยออกมา "พวกแก… มาจากไหน" รินดาถามเสียงดัง พยายามเก็บซ่อนความกลัวที่กำลังก่อตัวขึ้นในใจ "เรา… คือ… ผู้ที่ถูก… 'ผนึก'… มานานนับพันปี…" เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากกลุ่ม มันมีรูปร่างคล้ายมนุษย์ แต่มีปีกสีดำทะมึนแผ่กางออกด้านหลัง ผิวหนังของมันซีดเซียวราวกับกระดาษ และมีรอยสักโบราณที่ส่องแสงเรืองรองสีม่วงเข้มประปรายอยู่ทั่วร่าง "เราคือ… 'บริวาร'… ของ… 'ผู้ที่ถูกลืม'…" "ผู้ที่ถูกลืม… หมายถึง… ท่านบรรพกาล… คนนั้นน่ะเหรอ" รินดาถาม พลางนึกถึงเรื่องราวที่เพิ่งได้รับรู้มา "ใช่… 'นายท่าน'… ของเรา… คือ… 'ผู้สร้าง'… 'ความมืด'… ที่แท้จริง…" เงาร่างที่มีปีกกล่าว "แต่… 'พลัง'… ของท่าน… ก็ถูก… 'ผนึก'… ด้วย… 'ยันต์'… ที่… 'เจ้า'… ถืออยู่… 'พันธนาการ'… นั้น… กำลังจะ… 'คลายออก'… และ… 'นายท่าน'… กำลังจะ… 'เป็นอิสระ'… อีกครั้ง…" "ไม่… ฉันไม่มีวันยอมให้เป็นอย่างนั้นแน่" รินดากล่าวเสียงแข็ง เธอกำยันต์ในมือแน่นขึ้น พลังงานสีทองแผ่ออกมาอย่างเห็นได้ชัด "ฉันจะปกป้องโลกนี้เอง" "ฮ่าๆๆๆ… 'เด็กน้อย'… เจ้า… 'คิด'… ว่า… 'เจ้า'… จะ… 'ทำอะไร'… ได้… 'อย่างนั้นหรือ'…" เงาร่างเหล่านั้นหัวเราะเยาะ เสียงหัวเราะนั้นเย็นยะเยือกและเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน "พลังของเจ้า… มัน… 'เล็กน้อย'… เกินไป… 'กับ'… 'พลัง'… ที่… 'นายท่าน'… กำลังจะ… 'ปลดปล่อย'…" "ถึงพลังของฉันจะน้อย… แต่เจตจำนงของฉัน… ไม่ได้น้อยกว่าพวกแก" รินดาตอบโต้ เธอสัมผัสได้ถึงพลังงานที่แผ่ซ่านมาจากพวกมัน มันทรงพลังเกินกว่าที่เธอจะรับมือได้โดยตรง แต่เธอก็นึกถึงคำพูดของผู้พิทักษ์แห่งปัญญา "สมดุล… คือ… 'หัวใจ'… ของ… 'ทุกสิ่ง'…" "เจตจำนง… อย่างนั้นหรือ…" เงาร่างที่มีปีกกล่าว "น่าขัน… 'ความอ่อนแอ'… ของมนุษย์… คือ… 'จุดอ่อน'… ที่… 'นายท่าน'… จะ… 'ใช้'… 'ทำลาย'… 'ทุกสิ่ง'…" ทันใดนั้นเอง เงาร่างเหล่านั้นก็พุ่งเข้าใส่รินดาพร้อมกัน ร่างของพวกมันเคลื่อนไหวรวดเร็วดุจสายฟ้า เปลวไฟสีดำลุกโชนจากอุ้งมือที่เตรียมจะคว้าจับตัวเธอ รินดารวบรวมสมาธิทั้งหมด ปล่อยพลังงานสีทองจากยันต์โบราณออกไปเป็นคลื่นอย่างต่อเนื่อง คลื่นพลังงานนั้นปะทะเข้ากับร่างของพวกภูตผี ทำให้พวกมันชะงักไปเล็กน้อย "พลังของยันต์… มัน… 'ยัง'… 'มีฤทธิ์'… อยู่…" เงาร่างที่มีปีกกล่าวด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ แต่ก็ไม่ได้ลดละความพยายาม "แต่… 'มัน'… 'อยู่'… 'ได้'… 'อีก'… 'นาน'… 'เท่าไหร่'…" รินดาตอบโต้ด้วยการปล่อยคลื่นพลังงานออกมาอีกครั้ง แต่ละครั้งที่พลังงานปะทะ ร่างของพวกภูตผีก็ดูเหมือนจะบิดเบี้ยวและอ่อนแรงลงไปเล็กน้อย ทว่าพลังของพวกมันก็ยังคงแข็งแกร่ง และดูเหมือนจะเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ราวกับว่าพวกมันกำลังดูดซับพลังงานจากสภาพแวดล้อมรอบตัว "เจ้า… 'ไม่เข้าใจ'… 'แก่นแท้'… ของ… 'พลัง'… หรอก… เด็กน้อย…" เงาร่างหนึ่งที่ดูเหมือนจะมีหลายแขนกล่าว "ยิ่ง… 'เจ้า'… 'ต่อต้าน'… มากเท่าไหร่… 'นายท่าน'… ก็ยิ่ง… 'แข็งแกร่ง'… มากขึ้น… เท่านั้น…" รินดารู้สึกได้ถึงความเหนื่อยล้าที่กำลังคืบคลานเข้ามา การปล่อยพลังงานอย่างต่อเนื่องทำให้เธออ่อนเพลียอย่างรวดเร็ว แต่เธอก็ไม่ยอมแพ้ เธอเหลือบไปมองรอบๆ ตัวอย่างรวดเร็ว พยายามหาวิธีที่จะเอาชนะพวกมัน "ยันต์นี้… ไม่ใช่… 'อาวุธ'… 'ของเจ้า'… 'คนเดียว'…" เสียงหนึ่งดังขึ้นในหัวของรินดา เป็นเสียงที่คุ้นเคย เป็นเสียงของผู้พิทักษ์แห่งปัญญา "พลัง… 'ของ'… 'บรรพบุรุษ'… 'ของเจ้า'… 'อยู่ที่'… 'เจ้า'…" รินดาหลับตาลงชั่วครู่ รวบรวมสมาธิ และนึกถึงใบหน้าของบรรพบุรุษผู้กล้าหาญที่เธอเคยเห็นในภาพวาด ภาพของท่านที่กำลังสู้รบอย่างไม่ย่อท้อ ภาพของท่านที่กำลังปกป้องผู้คน เธอสัมผัสได้ถึงพลังงานที่อบอุ่นไหลเวียนเข้ามาจากภายใน "ข้า… จะไม่ยอมให้พวกแก… ทำลาย… ทุกสิ่ง…" รินดากล่าว พลางลืมตาขึ้น ดวงตาของเธอเปล่งประกายด้วยพลังงานสีทองอันเจิดจ้า "พลังแห่งบรรพบุรุษ… จงสถิตอยู่กับข้า!" ทันใดนั้นเอง ยันต์โบราณในมือของรินดาก็สว่างวาบขึ้นอย่างรุนแรง แสงสีทองสาดส่องไปทั่วผืนป่า ขับไล่ความมืดมิดออกไป ร่างของภูตผีเหล่านั้นกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด เมื่อแสงสว่างนั้นปะทะเข้ากับพวกมัน "อ๊ากกก! 'แสงสว่าง'… 'อัน'… 'แผดเผา'…!" เงาร่างที่มีปีกร้องด้วยความทรมาน "นี่มัน… 'อะไร'… กัน…!" "นี่คือ… 'พลัง'… ที่แท้จริง… ของยันต์โบราณ…" รินดากล่าวเสียงหนักแน่น "มันไม่ใช่แค่เครื่องมือขับไล่… แต่มันคือ… 'พลัง'… ที่จะ… 'ยับยั้ง'… 'ความมืด'… ที่เคย… 'ถูกสร้าง'… ขึ้นมา…" รินดาถือยันต์โบราณไว้สูง พลังงานสีทองไหลเวียนเข้าสู่ยันต์อย่างไม่ขาดสาย ภาพของบรรพบุรุษผู้กล้าหาญปรากฏขึ้นเบื้องหลังเธอ ราวกับเป็นผู้พิทักษ์ที่คอยมอบพลังให้กับเธอ ร่างของภูตผีเหล่านั้นเริ่มถอยร่นอย่างหวาดกลัว พวกมันไม่สามารถทนทานต่อพลังอันบริสุทธิ์นี้ได้ "พวกแก… จงกลับไป… ที่ที่พวกแกจากมา…" รินดากล่าว "ที่นี่… คือ… 'บ้าน'… ของมนุษย์… ไม่ใช่… 'ที่'… ของพวกแก…" เธอปล่อยคลื่นพลังงานสุดท้ายออกไปอย่างแรง ทำให้ร่างของภูตผีเหล่านั้นกระเด็นถอยหลังไปไกล พวกมันส่งเสียงร้องโหยหวนก่อนจะสลายหายไปในอากาศ เหลือเพียงความว่างเปล่าและความเงียบสงัดที่กลับคืนมาอีกครั้ง ท่ามกลางแสงสว่างที่ยังคงเจิดจ้าอยู่รอบกาย รินดายืนนิ่งอยู่สักพัก หอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งกับพื้น