ลมหายใจของรินดาค่อยๆ กลับสู่ภาวะปกติ ดวงตาคู่สวยที่เคยเปล่งประกายด้วยพลังงานสีทอง บัดนี้ฉายแววอ่อนล้า แต่ก็ยังคงมีความมุ่งมั่นแฝงอยู่ เธอสัมผัสได้ถึงพลังงานชั่วร้ายที่หายไปจากบริเวณนี้แล้ว แต่ความรู้สึกถึงภัยคุกคามที่ยิ่งใหญ่กว่า ยังคงวนเวียนอยู่ในความคิด "พวกมัน… หายไปแล้ว… จริงๆ สินะ" รินดาพึมพำกับตัวเอง "ใช่… 'เด็กน้อย'… 'เจ้า'… 'ทำได้'… 'ดี'… 'มาก'…" เสียงของผู้พิทักษ์แห่งปัญญาดังขึ้นในหัวของเธอ ราวกับว่าเขายังคงอยู่เคียงข้างเธอเสมอ "แต่… 'นี่'… 'เป็นเพียง'… 'จุดเริ่มต้น'… 'เท่านั้น'…" "จุดเริ่มต้น… ของอะไรคะ" รินดาถาม พลางรวบรวมแรงกายที่เหลืออยู่ให้ลุกขึ้นยืน "ของ… 'การต่อสู้'… 'ที่แท้จริง'…" ผู้พิทักษ์แห่งปัญญาตอบ "พวกมัน… คือ… 'เงา'… 'ของ'… 'ปีศาจ'… 'ที่แท้จริง'… 'ที่กำลังจะ'… 'ปรากฏตัว'…" รินดารู้สึกเย็นวาบไปทั่วสันหลัง "แก่นแท้ของปีศาจ… ที่ถูกผนึกโดยท่านบรรพกาล… อย่างนั้นเหรอคะ" "ถูกต้อง… 'คุณหนู'…" ผู้พิทักษ์แห่งปัญญาตอบ "เมื่อ 'วานนี้'… 'เจ้า'… 'ได้'… 'เห็น'… 'พลัง'… 'ของ'… 'ยันต์'… 'อย่าง'… 'แท้จริง'… 'แล้ว'…" "พลังของยันต์… ไม่ใช่แค่การขับไล่… แต่มันคือการยับยั้ง… พลังที่เคยถูกสร้างขึ้นมาเอง" รินดาทวนคำพูดของตนเอง "แต่… ถ้ามันคือการยับยั้ง… ทำไมพวกภูตผีพวกนั้นถึงได้แข็งแกร่งขนาดนั้น" "เพราะ… 'พันธนาการ'… 'กำลัง'… 'อ่อนแอ'… ลง… 'ทุกที'…" ผู้พิทักษ์แห่งปัญญาอธิบาย "เมื่อ 'พันธนาการ'… 'อ่อนแอ'… 'พลัง'… 'ของ'… 'ปีศาจ'… ก็จะ… 'รั่วไหล'… 'ออกมา'… 'สู่'… 'โลก'… 'ได้'… 'มากขึ้น'…" "แล้ว… รอยแยก… ที่เกิดขึ้นในมิติที่ถูกลืม… มันเกี่ยวอะไรด้วยคะ" รินดาถามต่อ "รอยแยก… 'นั้น'… 'คือ'… 'ช่องทาง'… 'ที่'… 'พวกมัน'… 'ใช้'… 'ในการ'… 'เข้ามา'… 'สู่'… 'โลก'… 'ของ'… 'เจ้า'…" ผู้พิทักษ์แห่งปัญญาอธิบาย "ยิ่ง… 'รอยแยก'… 'ใหญ่ขึ้น'… 'เท่าไหร่'… 'ยิ่ง'… 'มี'… 'สิ่งมีชีวิต'… 'ที่'… 'ชั่วร้าย'… 'เข้ามา'… 'ได้'… 'มาก'… 'ขึ้น'… 'เท่านั้น'…" รินดาหลับตาลง นึกภาพรอยแยกสีดำทะมึนที่เธอมองเห็นในห้องสมุดแห่งความทรงจำ ภาพนั้นยังคงชัดเจนในหัวของเธอ "หมายความว่า… พวกมันกำลังพยายามทำให้รอยแยกนั้นใหญ่ขึ้น… เพื่อปลดปล่อยแก่นแท้ของปีศาจออกมา… สินะคะ" "ใช่… 'และ'… 'ความพยายาม'… 'ของ'… 'พวกมัน'… 'กำลัง'… 'ใกล้'… 'จะ'… 'สำเร็จ'…" ผู้พิทักษ์แห่งปัญญากล่าวด้วยน้ำเสียงที่แฝงไว้ด้วยความกังวล "เจ้า… 'ต้อง'… 'รีบ'… 'กลับ'… 'ไป'… 'ที่'… 'บ้าน'… 'และ'… 'เตรียมตัว'… 'ให้'… 'พร้อม'… 'ที่สุด'…" "เตรียมตัว… สำหรับอะไรคะ" รินดาถาม "สำหรับ… 'การเผชิญหน้า'… 'ครั้ง'… 'สุดท้าย'…" ผู้พิทักษ์แห่งปัญญาตอบ "เมื่อ 'แก่นแท้'… 'ของ'… 'ปีศาจ'… 'ปรากฏตัว'… 'เจ้า'… 'ก็'… 'จะ'… 'ต้อง'… 'ใช้'… 'พลัง'… 'ทั้งหมด'… 'ที่'… 'เจ้า'… 'มี'…" รินดาพยักหน้าเข้าใจ เธอรู้สึกได้ถึงน้ำหนักของความรับผิดชอบที่ถาโถมเข้ามาอีกครั้ง แต่เธอก็ไม่รู้สึกกลัวอีกต่อไป เธอได้เห็นพลังที่แท้จริงของยันต์โบราณแล้ว และเธอได้สัมผัสถึงพลังที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษของเธอ "ข้า… เข้าใจแล้วคะ" รินดากล่าว "ข้าจะกลับไป… และเตรียมตัวให้พร้อม" "ดีมาก… 'คุณหนู'…" ผู้พิทักษ์แห่งปัญญาเอ่ยชม "จำไว้… ว่า… 'ความหวัง'… 'คือ'… 'แสงสว่าง'… 'ที่'… 'นำทาง'… 'พวกเรา'… 'ผ่าน'… 'ความมืด'… 'ไป'… 'ได้'…" ก่อนที่รินดาจะได้เอ่ยอะไรออกไปอีก เสียงของผู้พิทักษ์แห่งปัญญาก็เงียบหายไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงัดของผืนป่าอีกครั้ง รินดายกยันต์โบราณขึ้นมามอง มันยังคงเปล่งแสงสีทองอ่อนๆ อยู่ แม้ว่าพลังงานจะลดลงไปบ้างหลังจากการต่อสู้เมื่อครู่ "ข้า… ต้องรีบกลับไป" รินดากล่าวกับตัวเอง เธอหันหลังกลับ และมุ่งหน้ากลับไปยังทิศทางที่เธอคิดว่าจะเป็นทางออกของป่าแห่งนี้ ระหว่างทางกลับ รินดายังคงครุ่นคิดถึงเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น เธอได้รู้ความจริงอันน่าตกใจเกี่ยวกับยันต์โบราณและบรรพบุรุษของเธอ ได้เผชิญหน้ากับบริวารของปีศาจ และได้สัมผัสถึงพลังอันยิ่งใหญ่ที่กำลังจะปะทุขึ้น "ท่านบรรพกาล… ท่านสร้างสิ่งนี้ขึ้นมา… ด้วยความกลัว… และความทะเยอทะยาน… แต่สุดท้าย… ท่านก็ถูกพลังนั้น… ครอบงำ…" รินดาครุ่นคิด "แล้วพลังที่สืบทอดมา… มันจะพาข้าไปในทิศทางไหนกันแน่… ข้าจะเป็นผู้สร้าง… หรือผู้ทำลาย…" เธอหยุดเดิน และมองไปยังท้องฟ้าที่เริ่มมีเมฆดำทะมึนก่อตัวขึ้น ราวกับจะสะท้อนถึงสถานการณ์อันเลวร้ายที่กำลังจะเกิดขึ้น "ไม่ว่าอย่างไร… ข้าก็ต้องปกป้องโลกนี้ให้ได้" รินดากล่าวด้วยความเด็ดเดี่ยว "นี่คือหน้าที่… ของผู้สืบทอด… แห่งยันต์โบราณ" เธอเร่งฝีเท้าขึ้น การเดินทางกลับบ้านเต็มไปด้วยความกังวลใจ แต่ก็มีความหวังเล็กๆ ที่ส่องประกายอยู่ในใจ เธอรู้ว่าเธอไม่ได้อยู่เพียงลำพัง เธอมีพลังของบรรพบุรุษ และคำสอนของผู้พิทักษ์แห่งปัญญาคอยนำทาง เมื่อรินดาเดินออกจากป่ามาได้ เธอก็พบว่าตัวเองยืนอยู่ริมชายแดนของหมู่บ้าน บรรยากาศรอบตัวดูผิดปกติไปจากเดิมเล็กน้อย ผู้คนดูเงียบเหงาและหวาดกลัว ราวกับว่าพวกเขารับรู้ถึงภัยคุกคามที่กำลังใกล้เข้ามา "ข้ากลับมาแล้ว" รินดาพึมพำ ก่อนจะรีบมุ่งหน้าไปยังบ้านของเธอ