หลังจากได้รับข่าวดีจากคอมเมนต์ของผู้ทรงคุณวุฒิคนที่สาม รพีและสายป่านก็เริ่มดำเนินการเตรียมเอกสารและข้อมูลเพิ่มเติมตามที่ได้รับคำแนะนำ ท่ามกลางความหวังอันริบหรี่ว่าจะได้รับการตีพิมพ์ในวารสารที่ใฝ่หา “พี่รพีคะ… หนูบังเอิญ… ไปเจอ… ข่าว… จาก… ‘งานประชุมวิชาการ… ด้านเภสัชกรรม’… ที่เพิ่งจะ… จัดขึ้น… เมื่อ… สัปดาห์ที่แล้วค่ะ” สายป่านเดินเข้ามาในห้องทำงานของรพีพร้อมกับแท็บเล็ตในมือ รพีเงยหน้าขึ้นจากเอกสาร “ข่าวอะไรเหรอ?… เกี่ยวกับ… วารสาร… หรือเปล่า?” “ไม่ใช่ค่ะ… มัน… เกี่ยวกับ… ‘บริษัทไบโอเทค’… ค่ะ” สายป่านกล่าว “มี… นักวิจัย… คนหนึ่ง… จาก… บริษัทนั้น… เขา… ได้… นำเสนอ… ผลการวิจัย… เกี่ยวกับ… ‘สารตั้งต้น’… ที่… คล้ายคลึง… กับ… ของเรา… เลยค่ะ…” รพีเลิกคิ้วด้วยความสนใจ “คล้ายคลึง… กัน… เลยเหรอ?… แล้ว… รายละเอียด… เป็นยังไง… บ้าง?” “หนู… กำลัง… จะ… เปิด… ให้… พี่… ดู… ค่ะ…” สายป่านพูดพลางกดหน้าจอแท็บเล็ต “นี่ค่ะ… เขา… เรียก… สาร… ของเขาว่า… ‘BMT-203’… แล้วก็… อ้างว่า… มัน… มีศักยภาพ… สูง… ในการ… ยับยั้ง… การเจริญเติบโต… ของ… เซลล์มะเร็ง… ชนิด… ต่างๆ…” รพีรับแท็บเล็ตมาพิจารณา เขาอ่านรายละเอียดที่ปรากฏบนหน้าจออย่างตั้งใจ สีหน้าของเขาเริ่มเปลี่ยนไป “พี่… ว่า… โครงสร้าง… ของ… ‘BMT-203’… มัน… ไม่เหมือน… กับ… ของเรา… เลยนะ…” รพีกล่าว “หนูก็… รู้สึก… อย่างนั้นค่ะพี่…” สายป่านตอบ “ตอนแรก… หนู… ก็คิดว่า… เป็นเรื่อง… บังเอิญ… หรือ… อะไร… ทำนองนั้น… แต่… พอได้… อ่าน… คำอธิบาย… ของ… กลไก… การทำงาน… ที่เขา… นำเสนอ… มัน… กลับ… มี… ความ… ละเอียด… และ… ชัดเจน… เกินกว่า… ที่จะ… เป็น… แค่… เรื่อง… บังเอิญ…” “ใช่…” รพีพยักหน้า “เหมือนกับว่า… เขา… รู้… บางอย่าง… ที่… เรา… ไม่รู้… หรือ… เขา… ทำการทดลอง… ที่… ลึกซึ้ง… กว่า… เรา…” “แล้ว… ‘อาจารย์สมชาย’… ล่ะคะพี่?… เขา… มีส่วน… เกี่ยวข้อง… กับ… การวิจัย… นี้… ด้วย… ไหมคะ?” สายป่านถาม คำถามของสายป่านทำให้รพีชะงัก เขาหยุดเลื่อนดูข้อมูลบนแท็บเล็ต แล้วหันมามองหน้าผู้ช่วยสาวด้วยสายตาครุ่นคิด “พี่… ก็… ไม่แน่ใจ… เหมือนกัน…” “แต่… ถ้า… อาจารย์… มีส่วน… เกี่ยวข้อง… แล้ว… ทำไม… เขา… ถึง… ไม่… บอก… เรา… ล่ะคะ?” สายป่านถามด้วยความสงสัย “นั่นสิ…” รพีถอนหายใจ “หรือว่า… เขา… จะ… กำลัง… พยายาม… จะ… แข่งขัน… กับ… เรา…?” “หนู… ไม่อยาก… คิด… อย่างนั้น… เลยค่ะพี่…” สายป่านกล่าว “หนู… ยังจำ… ได้… ว่า… ตอนนั้น… อาจารย์… ทุ่มเท… ให้กับ… งานวิจัย… ของเรา… มาก… แค่ไหน…” “พี่… ก็… จำได้…” รพีกล่าว “แต่… เรื่อง… ‘ข้อมูลรั่วไหล’… ใน… อดีต… มัน… ยังคง… เป็น… ปม… ที่… พี่… รู้สึก… ค้างคา… ใจ… อยู่… ตลอดเวลา…” “แล้ว… เรา… จะ… ทำยังไง… ต่อไป… ดีคะ… พี่?” สายป่านถาม “เรา… ต้อง… ตรวจสอบ… ข้อมูล… นี้… ให้… ชัดเจน… อีกครั้ง…” รพีตัดสินใจ “พี่… จะลอง… ติดต่อไป… หา… อาจารย์… สมชาย… ดู… เพื่อ… สอบถาม… ความจริง… บางอย่าง… ถ้า… เขา… กำลัง… ทำ… งานวิจัย… ที่… คล้ายคลึง… กัน… เรา… ควรจะ… รู้… และ… อาจจะต้อง… ปรับ… แผน… การทำงาน… ของเรา…” “แล้ว… ถ้า… อาจารย์… ไม่… ยอม… บอก… ล่ะคะ?” สายป่านถาม “ถ้า… เป็นอย่างนั้น… จริงๆ…” รพีกล่าว “เรา… ก็… ต้อง… ทำงาน… ของเรา… ต่อไป… ให้… ดี… ที่สุด… เท่าที่จะ… ทำได้… เรา… มี… ข้อมูล… ที่… แตกต่าง… และ… มี… ความ… ได้เปรียบ… บางอย่าง… ที่… เรา… ต้อง… ใช้… ให้… เป็น… ประโยชน์…” “แต่… ความคิด… ที่ว่า… เรา… อาจจะ… ไม่ใช่… คนแรก… ที่… ค้นพบ… มัน… ทำให้… หนู… รู้สึก… ท้อ… แท้… เหมือนกัน… ค่ะพี่…” สายป่านยอมรับ “พี่… เข้าใจ…” รพีกล่าว “แต่… การค้นพบ… ไม่ใช่… จุด… สุดท้าย… ของ… การวิจัย… ทางวิทยาศาสตร์… การพัฒนา… ต่อยอด… การนำ… ไปใช้… ให้เกิด… ประโยชน์… กับ… ผู้คน… นั่น… คือ… สิ่ง… ที่… สำคัญ… ที่สุด…” “แล้ว… ถ้า… ‘BMT-203’… ของ… บริษัท… นั้น… มัน… ดีกว่า… ของเรา… ล่ะคะ?” สายป่านถาม “นั่น… คือ… สิ่ง… ที่… เรา… ต้อง… พิสูจน์… ให้… ชัดเจน…” รพีตอบ “เรา… มี… ข้อได้เปรียบ… ตรงที่… เรา… เข้าใจ… โครงสร้าง… และ… กลไก… การทำงาน… ของ… สาร… ที่เรา… พัฒนา… ขึ้นมา… เอง… เรา… สามารถ… ปรับปรุง… และ… พัฒนา… ต่อยอด… ได้… อย่าง… ตรงจุด…” “แล้ว… เรา… จะ… ติดต่อ… อาจารย์… สมชาย… ตอนไหน… คะ?” สายป่านถาม “เดี๋ยว… พี่… จะ… โทร… หา… ท่าน… ตอน… เย็น… นี้… แล้ว… เรา… มา… คุยกัน… อีกที… ก็ได้…” รพีกล่าว สายป่านพยักหน้า “ค่ะ… พี่…” รพีกลับไปทำงานวิจัยของเขาต่อ แต่ในใจของเขากลับเต็มไปด้วยคำถามมากมายเกี่ยวกับโครงสร้างยาที่แตกต่างกัน และความเป็นไปได้ที่อาจารย์สมชายจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับงานวิจัยของบริษัทไบโอเทค การเปิดเผยความจริงในครั้งนี้ อาจจะนำมาซึ่งความท้าทายครั้งใหม่ ที่เขาเองก็ยังไม่แน่ใจว่าจะรับมือกับมันได้หรือไม่