วันคัดเลือกนักกีฬาตัวแทนทีมชาติไทยเพื่อเข้าแข่งขันกีฬาพายเรือแคนูระดับนานาชาติใกล้เข้ามาทุกที บรรยากาศภายในแคมป์เก็บตัวนักกีฬาก็ยิ่งเข้มข้นขึ้น ความกดดันเริ่มส่งผลต่อสภาพจิตใจของนักกีฬาทุกคน โดยเฉพาะอย่างยิ่งพอใจ เช้าวันนั้น พอใจกำลังนั่งอยู่ริมทะเลสาบ มองดูผืนน้ำที่นิ่งสงบ เธอใช้เวลาช่วงเช้าตรู่ก่อนการฝึกซ้อมใหญ่ประจำวัน เพื่อรวบรวมสมาธิและเตรียมจิตใจให้พร้อม "คิดอะไรอยู่ พอใจ" เสียงทุ้มนุ่มดังขึ้นจากด้านหลัง พอใจหันไปพบกับธันวา นักกีฬาว่ายน้ำทีมชาติไทยรุ่นพี่ ที่สนิทสนมกับเธอมานาน เขาเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่คอยให้กำลังใจเธอเสมอ "เปล่าค่ะพี่ธันวา แค่คิดถึงเรื่องวันคัดเลือก" พอใจยิ้มบางๆ ธันวาเดินมานั่งลงข้างๆ เธอ "ไม่ต้องกังวลหรอกน่า เธอทำดีที่สุดแล้ว" "หนูหวังว่าจะเป็นอย่างนั้นค่ะ" พอใจถอนหายใจ "แต่บางทีหนูก็อดคิดมากไม่ได้ โดยเฉพาะเมื่อคิดถึงคำพูดของอรทัย" ธันวาหัวเราะเบาๆ "อรทัยน่ะนะ เขาเป็นแบบนั้นแหละ ชอบเอาชนะคนอื่นด้วยการดูถูก แต่เธออย่าให้คำพูดของเขามาบั่นทอนจิตใจของเธอได้นะ พอใจ" "หนูพยายามอยู่ค่ะ" พอใจตอบ "แต่บางครั้งมันก็ยากจริงๆ" "พี่เข้าใจ" ธันวาพูด "ตอนที่พี่บาดเจ็บจนเกือบจะเลิกว่ายน้ำไป พี่ก็เจอคำพูดแบบนี้เหมือนกัน มันเหมือนกับว่าเราตัวคนเดียวบนโลกนี้ แต่จริงๆ แล้ว ยังมีคนที่คอยสนับสนุนเราอยู่เสมอ" เขายกมือขึ้นลูบหัวไหล่ข้างซ้ายของพอใจเบาๆ "แล้วก็มีร่างกายส่วนนี้ของเธอไง ที่คอยเป็นเครื่องพิสูจน์ว่าเธอแข็งแกร่งแค่ไหน" พอใจมองไปที่แขนข้างขวาของตัวเองที่ยังคงมีร่องรอยความผิดปกติ แต่เธอกลับรู้สึกขอบคุณร่างกายส่วนนี้ของเธอ ที่ทำให้เธอได้ค้นพบความแข็งแกร่งที่แท้จริงในจิตใจ "ขอบคุณนะคะพี่ธันวา" พอใจพูดด้วยน้ำเสียงจริงใจ "พี่เป็นกำลังใจสำคัญของหนูเลย" "แน่นอนอยู่แล้ว" ธันวาตอบ "แล้วก็ อย่าลืมนะ ถ้าต้องการอะไร บอกพี่ได้เสมอ" เสียงโค้ชวิชัยดังขึ้นจากบริเวณสนามฝึกซ้อม "พอใจ! ธันวา! มานี่หน่อย!" ทั้งสองคนลุกขึ้นเดินไปยังที่ที่โค้ชวิชัยเรียก ทั้งสองคนเห็นนักกีฬาคนอื่นๆ กำลังยืนรวมกลุ่มกันอยู่ อรทัยยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มนั้น สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความมั่นใจ "วันนี้เราจะมาซ้อมจำลองการแข่งขันกัน" โค้ชวิชัยกล่าว "ทุกคนต้องทำเต็มที่ พยายามทำให้ดีที่สุด" พอใจสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เธอรู้ว่านี่คือโอกาสสุดท้ายที่จะทดสอบตัวเองก่อนวันคัดเลือกจริง "พร้อมนะ" โค้ชวิชัยถาม "ใครจะลงก่อน" อรทัยก้าวออกไปข้างหน้าด้วยท่าทางผยอง "ให้หนูลงก่อนเลยค่ะโค้ช หนูจะแสดงให้ทุกคนเห็นว่าใครคือตัวจริง" โค้ชวิชัยพยักหน้า "เอาล่ะ เริ่มได้" อรทัยก้าวขึ้นเรือแคนูอย่างคล่องแคล่ว เธอพายเรือออกไปกลางทะเลสาบอย่างรวดเร็วราวกับสายลม ทุกการเคลื่อนไหวของเธอเต็มไปด้วยพละกำลังและความแม่นยำ เธอเข้าเส้นชัยด้วยเวลาที่น่าประทับใจ "สุดยอดไปเลยอรทัย!" เสียงนักกีฬารายหนึ่งตะโกนขึ้น อรทัยยิ้มอย่างภาคภูมิใจ เธอมองมาที่พอใจด้วยสายตาที่ท้าทาย "ตาเธอแล้ว พอใจ" โค้ชวิชัยพูด "ไม่ต้องกดดันตัวเองนะ ทำให้เต็มที่ก็พอ" พอใจเดินไปที่เรือแคนูของเธอ ธันวาเดินเข้ามาตบบ่าเธอเบาๆ "สู้ๆ นะ" พอใจพยักหน้าให้ธันวา แล้วก้าวขึ้นเรืออย่างช้าๆ เธอรู้สึกได้ถึงสายตาของทุกคนที่จับจ้องมาที่เธอ ทั้งสายตาที่คาดหวัง สายตาที่สงสัย และสายตาที่ดูถูก "เอาล่ะ พอใจ เริ่มได้" พอใจสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เธอออกแรงเหวี่ยงพายครั้งแรก ร่างกายของเธอเกร็งขึ้นเล็กน้อย แต่เธอก็ควบคุมมันได้ เธอพายเรือออกไปกลางทะเลสาบอย่างมั่นคง แม้จะไม่ได้รวดเร็วเท่าอรทัย แต่ทุกการพายของเธอเต็มไปด้วยความตั้งใจ คลื่นลมในทะเลสาบเริ่มแรงขึ้นเล็กน้อย พอใจรู้สึกถึงความปวดร้าวที่แขนข้างขวา แต่เธอก็เลือกที่จะสู้ เธอใช้เทคนิคที่โค้ชวิชัยสอนมาอย่างดีที่สุด เพื่อควบคุมเรือให้ทรงตัวอยู่ได้ "ดีมาก พอใจ! รักษาจังหวะไว้!" เสียงโค้ชวิชัยดังมาแต่ไกล พอใจพยายามเพิกเฉยต่อเสียงรอบข้าง เธอตั้งสมาธิกับการพายเรือของเธอเอง เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่การแข่งขันกับอรทัย หรือกับใคร แต่เป็นการแข่งขันกับขีดจำกัดของตัวเอง เมื่อเธอเข้าใกล้เส้นชัย เธอเห็นธันวาและโค้ชวิชัยยืนรออยู่พร้อมกับนักกีฬาคนอื่นๆ รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ "เธอทำได้!" ธันวากล่าวชมเมื่อเธอเข้าฝั่ง "ยอดเยี่ยมมากพอใจ" โค้ชวิชัยกล่าว "เธอแสดงให้เห็นถึงพัฒนาการที่น่าทึ่งจริงๆ" อรทัยเดินเข้ามาหาพอใจ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความประหลาดใจ "ไม่น่าเชื่อ ว่าเธอจะพายได้ขนาดนี้" "ฉันบอกแล้วไง ว่าฉันจะทำให้ดีที่สุด" พอใจตอบกลับไปอย่างใจเย็น "ถึงแม้ว่าเธอจะพายได้ดีขึ้น แต่มันก็ยังห่างชั้นจากฉันอยู่ดี" อรทัยพูดอย่างไม่ยอมแพ้ "เวลาจะพิสูจน์เอง" พอใจกล่าว วันคัดเลือกมาถึง พอใจยืนอยู่บนจุดสตาร์ท มองไปยังเส้นชัยที่อยู่ไกลลิบ เธอกระชับพายในมือ สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ร่างกายของเธอพร้อมแล้ว จิตใจของเธอก็พร้อมแล้ว เธอได้รับกำลังใจมากมายจากโค้ชวิชัย ธันวา และเพื่อนนักกีฬาบางส่วนที่มองเห็นความพยายามของเธอ "พร้อมนะทุกคน" เสียงกรรมการดังขึ้น พอใจมองไปที่อรทัยที่อยู่ข้างๆ เธอ อรทัยหันมาสบตาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "ขอให้โชคดีนะ" พอใจพูด อรทัยพยักหน้าเล็กน้อย "เหมือนกัน" เสียงสัญญาณดังขึ้น พอใจออกแรงเหวี่ยงพายครั้งแรก เธอก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นคง เกลียวคลื่นในใจของเธอพร้อมที่จะพัดพาเธอไปสู่ชัยชนะ ไม่ว่าอุปสรรคจะใหญ่หลวงเพียงใด เธอก็จะไม่ยอมแพ้ }