สีหน้าของแม่ของอรุณีซีดเผือดราวกับเห็นผี ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองลูกสาวอย่างไม่เชื่อสายตา มือที่เคยรดน้ำต้นไม้อย่างแข็งแรง บัดนี้สั่นระริกจนแทบจะวางไม่ลง อรุณีเห็นดังนั้นก็ใจคอไม่ดี เธอไม่เคยเห็นแม่ของเธอแสดงอาการแบบนี้มาก่อน ความเงียบเข้าปกคลุมห้องรับแขกเล็กๆ ไปชั่วขณะ มีเพียงเสียงนาฬิกาแขวนผนังที่ดังติ๊กต่อกเป็นจังหวะชวนอึดอัด "แม่… แม่เป็นอะไรไปคะ" อรุณีเอ่ยถามเสียงสั่น พยายามจะเข้าไปจับมือแม่ แต่แม่กลับชักมือกลับอย่างอัตโนมัติ "อรุณ… หนูไปรู้เรื่องนี้มาจากไหน" แม่ของอรุณีถามเสียงแหบพร่า น้ำเสียงที่เคยอบอุ่น บัดนี้เต็มไปด้วยความหวาดหวั่น "เมื่อไม่นานมานี้ค่ะ… คุณภาคินเขาบอกหนูเอง" อรุณีตอบ ดวงตาจ้องมองแม่ รอคอยคำตอบที่แท้จริง แม่ของอรุณีหลับตาลง หายใจเข้าลึกๆ ราวกับกำลังรวบรวมสติ "เขา… บอกหนูว่าอะไรบ้าง" "เขาบอกว่าเคยคบกับแม่… แล้วก็… แล้วก็บอกว่าอยากจะชดเชย อยากจะช่วยครอบครัวเราค่ะ" อรุณีเล่าไปตามตรง ความสับสนในใจยังคงไม่คลาย แม่ของอรุณียิ้มอย่างขมขื่น "ชดเชย… เขาอยากจะชดเชยอะไร" เธอพึมพำกับตัวเองมากกว่าจะพูดกับลูกสาว "แม่คะ… แม่เคยรักเขามากใช่ไหมคะ" อรุณีตัดสินใจถามคำถามที่สำคัญที่สุด แม่ของอรุณีเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำ "รัก… มันเป็นอดีตไปแล้วอรุณ แม่ไม่อยากพูดถึงมัน" "แต่… แม่คะ เขาบอกว่าเขาอาจจะเป็นพ่อของหนูค่ะ" คำพูดนั้นออกจากปากอรุณีอย่างยากลำบาก เธอเองก็ยังไม่แน่ใจในสิ่งที่ได้ยิน ทันทีที่คำว่า 'พ่อ' หลุดออกมาจากปากอรุณี ร่างกายของแม่ก็แข็งทื่อ ดวงตาเบิกโพลงขึ้นอีกครั้ง ความเจ็บปวดฉายชัดในแววตาคู่นั้น "แม่… แม่ขอโทษนะอรุณ" แม่ของอรุณีพูดทั้งน้ำตา "แม่… แม่ไม่เคยคิดว่าเรื่องมันจะมาถึงขั้นนี้" "แม่คะ… ได้โปรดบอกหนูเถอะค่ะ" อรุณีคุกเข่าลงตรงหน้าแม่ น้ำตาเริ่มคลอหน่วย "ความจริงคืออะไรคะ" แม่ของอรุณีทรุดตัวลงนั่งบนพื้นข้างๆ ลูกสาว โอบกอดอรุณีไว้แน่น "คือ… คือตอนนั้นแม่ยังสาว แม่ยังเรียนไม่จบ แม่เจอเขา เขาเป็นคนดีนะอรุณ รวย เป็นที่หมายปองของใครหลายคน แม่รักเขามาก… เขาเองก็รักแม่" เธอหยุดพูดไปครู่หนึ่ง หายใจสะอื้น "แต่… ครอบครัวของเขาไม่ยอมรับแม่เลย แม่เป็นแค่เด็กบ้านนอก ไม่มีอะไรเลย เขาถูกบังคับให้แต่งงานกับผู้หญิงที่เหมาะสมกว่า แม่เสียใจมาก… เขาเองก็เสียใจ เขาพยายามจะหนีตามแม่มานะ แต่… มันทำไม่ได้" "แล้ว… แล้วตอนนั้นแม่ท้องหนูล่ะคะ" อรุณีถามต่ออย่างร้อนรน "ใช่… ตอนนั้นแม่รู้ตัวว่าท้อง หนู… แม่ดีใจมากนะตอนนั้น แม่คิดว่า… แม่คิดว่าเขาจะกลับมาหาแม่" แม่ของอรุณีเล่าต่อ น้ำตาไหลอาบแก้ม "แต่… เขาก็ไม่มา แม่รอแล้วรอเล่า… จนแม่ต้องตัดสินใจเอง แม่ไม่ยอมให้ลูกของแม่ต้องเกิดมาโดยไม่มีพ่อ… แต่แม่ก็ไม่แน่ใจว่าพ่อของหนู… คือเขาจริงๆ หรือเปล่า" "แม่ไม่แน่ใจ? ทำไมล่ะคะ" อรุณีถามด้วยความสงสัย "คือ… หลังจากที่แม่เลิกกับเขาไปได้ไม่นาน แม่ก็ได้รู้จักกับ… กับคุณลุงอีกคนหนึ่ง เขาเป็นคนดีมากนะอรุณ รักแม่มาก เขาดูแลแม่ดีมากๆ แม่ก็… แม่ก็แต่งงานกับเขา" แม่ของอรุณีเงยหน้าขึ้นมองลูกสาว "แล้ว… หนูเกิดหลังจากนั้นไม่นาน… แม่ก็ไม่แน่ใจจริงๆ ว่าพ่อของหนู… คือใครกันแน่" คำสารภาพนั้นทำเอาอรุณีอึ้งไป คำว่า 'พ่อ' ที่เธอเคยคาดหวังมาตลอดชีวิต กลับกลายเป็นความไม่แน่นอน เธอมองหน้าแม่ด้วยความรู้สึกที่ตีกันมั่วไปหมด ทั้งสงสาร ทั้งผิดหวัง "แล้ว… คุณภาคิน… เขารู้เรื่องนี้ด้วยเหรอคะ" อรุณีถาม "เขารู้… เขารู้ว่าแม่เคยท้องตอนที่เลิกกับเขาไปใหม่ๆ แต่… แม่ไม่ได้บอกเขาว่าแม่แต่งงานกับคนอื่น แล้วก็ไม่ได้บอกเขาว่าแม่ไม่แน่ใจว่าใครคือพ่อของหนู" แม่ของอรุณีอธิบาย "เขา… เขาคงมาเจอหนู แล้วก็พอจะเดาออก เขาเลยอยากจะชดเชย… ที่เขาไม่ได้อยู่ดูแลแม่กับหนูมาตลอด" "ชดเชย… หรือว่าเขาอยากจะยอมรับหนูในฐานะลูกของเขาจริงๆ คะแม่" อรุณีถามอย่างมีความหวัง แม่ของอรุณีส่ายหน้า "แม่ไม่รู้หรอกอรุณ เขา… เขาเป็นคนที่มีครอบครัวแล้วนะ เขาแต่งงานแล้ว มีลูกมีเมียแล้ว" คำพูดของแม่เหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจอรุณี เธอทรุดตัวลงนั่งกับพื้น น้ำตาที่เคยกลั้นไว้ไหลพรากออกมาอย่างไม่อาจห้าม "เป็นไปไม่ได้… เป็นไปไม่ได้" เธอพึมพำ "อรุณ… ลูกต้องเข้าใจนะ" แม่ของอรุณีพยายามปลอบ "เรื่องมันผ่านมานานแล้ว แม่เองก็… ก็ทำดีที่สุดแล้วนะ" "แล้ว… แล้วที่เขาช่วยหนูทำธุรกิจล่ะคะ" อรุณีถามเสียงสั่น "เขาทำไปเพื่ออะไรคะ" "แม่ก็ไม่แน่ใจนะอรุณ" แม่ของอรุณีถอนหายใจ "เขาอาจจะรู้สึกผิดจริงๆ เขาอาจจะอยากช่วยหนูจริงๆ หรือ… เขาอาจจะแค่อยากจะเข้ามาในชีวิตเราอีกครั้ง" อรุณีรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลาย ความฝันที่จะมีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ การสร้างบ้านที่อบอุ่นที่เธอวาดฝันไว้มาตลอด มันดูเหมือนจะห่างไกลออกไปเรื่อยๆ เธอไม่รู้ว่าควรจะเชื่อใครดี จะเชื่อภาคินที่บอกว่าอยากชดเชย หรือจะเชื่อแม่ที่บอกว่าไม่แน่ใจ "หนู… หนูไม่รู้จะทำยังไงแล้วค่ะแม่" อรุณีพูดทั้งน้ำตา "หนูสับสนไปหมด" "ลูกไม่ต้องคิดมากนะอรุณ" แม่ของอรุณีดึงลูกสาวเข้ามากอด "ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น แม่ก็อยู่ตรงนี้กับลูกเสมอ" อรุณีซบหน้ากับอกแม่ เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นที่คุ้นเคย แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่กัดกินหัวใจ ภาพฝันถึงครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ บัดนี้กลับกลายเป็นเงาจางๆ ที่ถูกบดบังด้วยความจริงอันซับซ้อน เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ๆ คือ ชีวิตของเธอได้เปลี่ยนไปตลอดกาล