รถลีมูซีนสีดำสนิทค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากคฤหาสน์ของตระกูลพิพัฒนกุล มุ่งหน้าสู่คฤหาสน์หลังใหญ่ของตระกูลอัศวเมธา ท่ามกลางความมืดมิดของรัตติกาล พิณรดานั่งอยู่เบาะหลังเพียงลำพัง สายตาเหม่อลอยมองออกไปนอกกระจก เห็นแสงไฟของเมืองที่ค่อยๆ เลือนหายไป เธอรู้สึกเคว้งคว้างและโดดเดี่ยวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "ถึงแล้วครับคุณพิณรดา" เสียงของคนขับรถดังขึ้น ปลุกเธอให้หลุดจากภวังค์ พิณรดาพยักหน้ารับ ก่อนจะก้าวลงจากรถเมื่อเห็นภาคินยืนรออยู่หน้าประตูคฤหาสน์หลังใหญ่ของเขา คฤหาสน์แห่งนี้ดูโอ่อ่าและน่าเกรงขามยิ่งกว่าที่เธอเคยจินตนาการไว้ สถาปัตยกรรมแบบคลาสสิก ผสมผสานกับความทันสมัยอย่างลงตัว ยิ่งทำให้รู้สึกว่ามันยิ่งไกลเกินเอื้อม "ยินดีต้อนรับสู่บ้านใหม่ของคุณครับ" ภาคินกล่าว พลางยื่นมือออกมารอรับแขนของเธอ พิณรดาสูดหายใจลึก พยายามตั้งสติ ก่อนจะวางแขนลงบนแขนของภาคินอย่างช้าๆ สัมผัสของเขาเย็นเยียบ แต่กลับทำให้เธอรู้สึกแปลกๆ ราวกับว่ามีกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ วิ่งผ่าน "ขอบคุณค่ะ" เธอตอบรับเสียงแผ่วเบา เมื่อก้าวเข้าไปในคฤหาสน์ พิณรดาก็ต้องตกตะลึงกับความหรูหราอลังการภายในห้องโถงใหญ่ เพดานสูงเสียดฟ้า ประดับประดาไปด้วยโคมไฟระย้าคริสตัลขนาดมหึมา ผนังตกแต่งด้วยภาพวาดสีน้ำมันโบราณ และเฟอร์นิเจอร์ที่ทำจากไม้เนื้อดีแกะสลักลวดลายวิจิตรบรรจง ทุกอย่างดูมีราคาแพงและทรงคุณค่า "คุณแม่รอคุณอยู่ครับ" ภาคินกระซิบบอก ก่อนจะจูงมือเธอไปยังห้องรับแขกที่ตกแต่งอย่างหรูหราไม่แพ้กัน มารดาของภาคินนั่งรออยู่บนโซฟากำมะหยี่สีแดงเข้ม ใบหน้าของเธอดูสง่างาม แต่แฝงไปด้วยความหยิ่งยโส พิณรดารู้สึกได้ถึงสายตาที่ประเมินของเธอทันทีที่ก้าวเข้ามา "มาแล้วเหรอจ๊ะ" มารดาภาคินกล่าว พลางกวักมือเรียก "มานั่งใกล้ๆ แม่สิลูก" พิณรดาเดินไปนั่งลงข้างๆ ภาคิน รู้สึกเกร็งไปหมด เธอพยายามยิ้มตอบรับมารดาของเขา "ฉันดีใจนะที่ได้เธอมาอยู่ที่นี่" มารดาภาคินพูดพลางลูบแขนพิณรดาเบาๆ "ถึงแม้ว่าตอนแรกฉันจะไม่ค่อยเห็นด้วยกับการแต่งงานครั้งนี้เท่าไหร่" พิณรดาเงยหน้ามองมารดาภาคินอย่างแปลกใจ "คุณป้าไม่เห็นด้วยเหรอคะ" "ก็ใช่สิ" มารดาภาคินหัวเราะเบาๆ "ประวัติศาสตร์ของสองตระกูลของเรา มันขมขื่นเกินไป ฉันกลัวว่ามันจะส่งผลต่อชีวิตของลูกชายฉัน" "หนูขอโทษนะคะที่ทำให้คุณป้ากังวล" พิณรดากล่าวอย่างสำนึกผิด "ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ" มารดาภาคินยิ้ม "เมื่อมันเกิดขึ้นแล้ว เราก็ต้องยอมรับมัน" "แต่แม่ครับ" ภาคินเอ่ยขึ้น "ผมคิดว่าพิณรดาจะทำให้ทุกอย่างดีขึ้น" "ลูกพูดแบบนั้นจริงๆ เหรอ" มารดาภาคินมองบุตรชายอย่างพิจารณา "หรือแค่ปลอบใจแม่" "ผมพูดจริงๆ ครับ" ภาคินตอบเสียงหนักแน่น "ผมเชื่อว่าพิณรดาเป็นผู้หญิงที่เข้มแข็งและฉลาด" คำพูดของภาคินทำให้พิณรดารู้สึกประหลาดใจ เธอไม่คิดว่าเขาจะพูดปกป้องเธอเช่นนี้ "ถ้าอย่างนั้นก็ดี" มารดาภาคินถอนหายใจ "ฉันหวังว่าเธอจะทำให้บ้านหลังนี้มีความสุขนะ" หลังจากพูดคุยกันเล็กน้อย พิณรดาก็ถูกพาขึ้นไปยังห้องนอนของเธอ ซึ่งถูกจัดเตรียมไว้เป็นพิเศษสำหรับเธอโดยเฉพาะ ห้องนอนกว้างขวาง ตกแต่งอย่างหรูหรา ทว่ากลับดูเย็นชาและว่างเปล่า "นี่คือห้องนอนของคุณ" ภาคินบอก "มีอะไรขาดเหลือก็บอกแม่บ้านได้เลยนะ" "ขอบคุณค่ะ" พิณรดาตอบรับอย่างเกรงใจ "คืนนี้... เรานอนแยกห้องกันก่อน" ภาคินพูดต่อ "พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน" พิณรดาพยักหน้าเห็นด้วย เธอไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับเขาในคืนนี้ เมื่อภาคินเดินจากไป พิณรดาก็ทรุดตัวลงนั่งบนเตียงนุ่ม รู้สึกเหนื่อยอ่อนทั้งกายและใจ เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร จะต้องเจออะไรอีกบ้าง เช้าวันรุ่งขึ้น พิณรดารู้สึกสดชื่นขึ้นเล็กน้อยหลังจากได้นอนหลับพักผ่อน เธอเดินไปยังหน้าต่าง ปล่อยให้แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามา "อรุณสวัสดิ์ครับ" เสียงของภาคินดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้เธอหันไปมอง "อรุณสวัสดิ์ค่ะ" พิณรดาตอบรับ "วันนี้เป็นวันแรกของคุณที่นี่ ผมจะพาคุณไปสำรวจรอบๆ บ้าน" ภาคินเสนอ "ขอบคุณค่ะ" พิณรดาตอบรับ ภาคินพาพิณรดาเดินชมส่วนต่างๆ ของคฤหาสน์ พวกเขาเดินผ่านสวนดอกไม้ที่สวยงาม ห้องสมุดขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยหนังสือหายาก และห้องออกกำลังกายที่ทันสมัย "คุณชอบที่นี่ไหม" ภาคินถามขณะที่เดินผ่านสวนดอกไม้ "สวยมากค่ะ" พิณรดาตอบ "แต่ก็ดู... เงียบเหงาไปหน่อย" "ที่นี่เป็นแบบนี้เสมอแหละ" ภาคินกล่าว "แต่ผมคิดว่าจะมีคุณ ทำให้ที่นี่มีชีวิตชีวาขึ้น" พิณรดาหันไปมองเขาอย่างแปลกใจ เธอไม่แน่ใจว่าเขาพูดจริงหรือแค่ประชดประชัน "คุณคิดว่าผมเป็นคนเย็นชาใช่ไหม" ภาคินถาม ราวกับอ่านใจเธอออก "หนู... หนูก็ไม่แน่ใจค่ะ" พิณรดาตอบอย่างตรงไปตรงมา "ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน" ภาคินยิ้มบางๆ "บางที เราอาจจะเปลี่ยนกันและกันก็ได้" คำพูดของภาคินทำให้พิณรดารู้สึกสับสนอีกครั้ง เธอไม่เข้าใจว่าเขาต้องการอะไรกันแน่ "คุณภาคินคะ" พิณรดาตัดสินใจถามในสิ่งที่คาใจ "ทำไมคุณถึงยอมแต่งงานกับหนูคะ" ภาคินหยุดเดิน หันมาสบตาเธอ "เพราะผมเชื่อว่านี่คือทางออกที่ดีที่สุด" "ทางออกที่ดีที่สุดสำหรับใครคะ" พิณรดาถาม "สำหรับเราทุกคน" ภาคินตอบ "สำหรับตระกูลของเรา และสำหรับตระกูลของคุณ" "แต่หนู..." พิณรดาเริ่มจะพูด แต่ภาคินก็ขัดขึ้น "ผมรู้ว่าคุณไม่รักผม" ภาคินกล่าว "และผมก็ไม่รู้ว่าผมจะรักคุณได้ไหม" พิณรดาหน้าเสีย "ถ้าอย่างนั้น..." "แต่ผมเชื่อว่าเราสามารถเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันได้" ภาคินพูดต่อ "และเราสามารถสร้างครอบครัวที่มั่นคงได้" "ครอบครัวที่มั่นคง... โดยไม่มีความรัก?" พิณรดาถามเสียงสั่น "ความรักมันสร้างกันได้นะพิณรดา" ภาคินพูดพลางสบตาเธอ "เหมือนที่พ่อแม่ของผมเคยบอก" คำพูดของเขากระแทกใจพิณรดาอย่างแรง เธอจำได้ว่าบิดาของเธอก็เคยพูดแบบนี้เช่นกัน "คุณคิดว่าเราจะทำได้จริงๆ เหรอคะ" พิณรดาถามอย่างไม่แน่ใจ "ผมไม่รู้" ภาคินตอบ "แต่เราจะลองดู" บรรยากาศระหว่างทั้งคู่เปลี่ยนไปทันที จากความตึงเครียด กลายเป็นความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ พิณรดารู้สึกว่าเธออาจจะมองภาคินผิดไป "เอาล่ะ" ภาคินพูดขึ้น "เดี๋ยวผมต้องไปทำงานแล้ว" "ค่ะ" พิณรดาตอบรับ "ถ้ามีอะไร ให้บอกแม่บ้านนะ" ภาคินกล่าว ก่อนจะเดินจากไป ทิ้งพิณรดาให้ยืนอยู่ท่ามกลางสวนดอกไม้สวยงาม แต่กลับรู้สึกอ้างว้างเหมือนเดิม