"ผู้ที่ควบคุมทุกสิ่ง?" เขตพึมพำ สายตาของเขามองออกไปนอกหน้าต่างรถยนต์ที่กำลังวิ่งไปบนถนนยามค่ำคืน แสงไฟนีออนของเมืองหลวงสะท้อนบนใบหน้าของเขา ทำให้เห็นความกังวลที่ฉายชัด "ข้อความนี้มาจากไหน?" "ฉันไม่แน่ใจ" รสาตอบ เธอพยายามตรวจสอบข้อมูลการสื่อสารของเขต "แต่เบอร์ที่ส่งมา... เป็นเบอร์ที่ถูกเข้ารหัสอย่างแน่นหนามาก ไม่มีทางแกะรอยได้เลย" "หมายความว่า... พลเอก มานพ ไม่ใช่คนเดียวที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้" รามกล่าวเสริม เสียงของเขาหนักแน่นขึ้น "มีใครอีกคน... ที่แข็งแกร่งกว่าเขา" "แต่มันเป็นไปได้ยังไง?" เขตถาม "พลเอก มานพ เป็นผู้บัญชาการหน่วยเงาเลยนะ ใครจะไปมีอำนาจเหนือกว่าเขาได้อีก?" "นั่นคือสิ่งที่น่ากลัวที่สุด" รสาตอบ "ถ้าคนที่ส่งข้อความนี้มามีอำนาจมากกว่าพลเอก มานพ จริง... แสดงว่าเรากำลังต่อสู้กับศัตรูที่มองไม่เห็น และแข็งแกร่งกว่าที่เราคาดคิดไว้มาก" "แล้วข้อมูลบนแผ่นดิสก์ล่ะ?" เขตถาม "เราวิเคราะห์อะไรได้บ้าง?" รสาหยิบแผ่นดิสก์ออกมาอีกครั้ง เธอเสียบมันเข้ากับแล็ปท็อปพกพาที่เธอเตรียมมา "ฉันได้ข้อมูลบางส่วนแล้ว... มันคือบันทึกการวิจัยของโครงการ 'โอเมก้า' เก่า... โครงการที่แม่ของแกเคยทำวิจัยอยู่" "โครงการ 'โอเมก้า'..." เขตพึมพำ ชื่อนั้นคุ้นหู แต่เขากลับจำอะไรเกี่ยวกับมันไม่ได้เลย "มันคืออะไร?" "มันเป็นโครงการวิจัยลับสุดยอดของกองทัพเมื่อหลายสิบปีก่อน" รสาอธิบาย "เกี่ยวกับการพัฒนาอาวุธชีวภาพชนิดใหม่ ที่สามารถควบคุมจิตใจของมนุษย์ได้" "ควบคุมจิตใจ?" เขตเบิกตากว้าง "เป็นไปได้ยังไง?" "ในบันทึกระบุว่า พวกเขาค้นพบสารชีวภาพบางชนิดที่สามารถส่งผลกระทบต่อการทำงานของสมอง ทำให้ผู้ที่ได้รับสารเข้าไป... มีพฤติกรรมตามที่ผู้ควบคุมต้องการ" รสาอธิบาย "แต่โครงการนี้ถูกสั่งระงับโดยคำสั่งของรัฐบาล เนื่องจากมีความเสี่ยงสูงที่จะถูกนำไปใช้ในทางที่ผิด" "แล้วแม่ของผม... เกี่ยวข้องยังไง?" เขตถาม "แม่ของแก... คุณรวิสรา... เป็นหนึ่งในนักวิจัยหลักของโครงการนี้" รสาตอบ "และดูเหมือนว่า... เธอจะค้นพบอะไรบางอย่างที่สำคัญมาก... ซึ่งอาจเป็นอันตรายต่อผู้ที่อยู่เบื้องหลัง" "อันตราย... ในลักษณะไหน?" เขตถาม "ในบันทึกมีข้อความที่แม่ของแกเขียนไว้... 'ถ้าความจริงถูกเปิดเผย... โลกอาจไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป'" รสาอ่านข้อความนั้นออกมา "และยังมีรหัสลับบางอย่างที่แม่ของแกทิ้งไว้... ซึ่งอาจเป็นกุญแจสำคัญในการเปิดเผยความจริงทั้งหมด" "รหัสลับ?" เขตพูด "แล้วเราจะหาเจอได้ยังไง?" "นั่นคือสิ่งที่ฉันกำลังพยายามทำ" รสาตอบ "แต่รหัสนี้ซับซ้อนมาก... มันเหมือนกับการถอดรหัสโบราณ" "เราต้องหาที่ที่ปลอดภัยกว่านี้" รามกล่าว "ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่เราจะมานั่งวิเคราะห์ข้อมูลได้นานๆ" เขตพยักหน้าเห็นด้วย เขามองไปรอบๆ ตัวเมืองหลวงที่กำลังหลับใหล "ฉันรู้จักที่แห่งหนึ่ง... เป็นฐานลับเก่าของหน่วยเงา ที่ถูกทิ้งร้างไปแล้ว... อยู่ห่างจากเมืองพอสมควร" "ดีเลย" รามกล่าว "เราไปที่นั่นกัน" เขตขับรถยนต์ออกจากเมืองหลวง มุ่งหน้าสู่ชานเมืองที่เงียบสงัด ภายใต้ความมืดมิดของรัตติกาล รถยนต์ของพวกเขาแล่นผ่านถนนที่ว่างเปล่า ราวกับเป็นยานพาหนะเพียงคันเดียวที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่ในโลกนี้ --- หลังจากเดินทางผ่านไปหลายชั่วโมง ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงที่หมาย มันเป็นอาคารขนาดเล็กที่ตั้งอยู่ท่ามกลางป่าทึบ ทางเข้าถูกปกปิดอย่างแนบเนียนด้วยก้อนหินและพุ่มไม้ "นี่คือฐานลับ 'นกฮูก'" เขตบอก "ไม่มีใครรู้ว่ามันอยู่ที่นี่ นอกจากพวกเรา" พวกเขาเปิดทางเข้าที่ซ่อนอยู่ และเข้าไปในฐานลับ บรรยากาศภายในดูเก่าแก่ แต่ยังคงใช้งานได้ดี มีอุปกรณ์สื่อสารครบครัน และระบบรักษาความปลอดภัยที่ยังทำงานอยู่ "ที่นี่คงปลอดภัยพอสำหรับเรา" รามกล่าว รสาเริ่มทำการวิเคราะห์ข้อมูลบนแผ่นดิสก์อย่างละเอียด เขตและรามคอยให้ความช่วยเหลือในการค้นหาข้อมูลเพิ่มเติม "ฉันคิดว่าฉันเริ่มจะถอดรหัสได้แล้ว" รสาพูดด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้น "รหัสลับที่แม่ของแกทิ้งไว้... มันคือตำแหน่งของ 'ศูนย์บัญชาการกลาง' ของโครงการ 'โอเมก้า' ที่ซ่อนอยู่ใต้ดิน" "ใต้ดิน? ที่ไหน?" เขตถาม "บันทึกระบุว่า... มันอยู่ลึกเข้าไปในพื้นที่ภูเขาทางภาคเหนือ" รสาตอบ "และมันยังถูกปิดผนึกไว้อย่างแน่นหนา" "แล้วทำไมพลเอก มานพ ถึงต้องการข้อมูลพวกนี้?" เขตถาม "บางที... เขาอาจจะต้องการกลับไปเปิดโครงการนั้นอีกครั้ง" รสาคาดเดา "และข้อมูลที่แม่ของแกทิ้งไว้... คือกุญแจสำคัญที่จะทำให้เขาทำสำเร็จ" "ไม่ยอมแน่" เขตพูดอย่างเด็ดเดี่ยว "ผมจะไม่มีวันปล่อยให้เขาทำแบบนั้นเด็ดขาด" ทันใดนั้นเอง เสียงสัญญาณเตือนภัยจากระบบรักษาความปลอดภัยของฐานลับก็ดังขึ้น! "อะไรนะ?!" เขตอุทาน "เป็นไปได้ยังไง?" "มีคนบุกเข้ามา!" รามร้อง เขาชักปืนพกออกมาอย่างรวดเร็ว ภาพจากกล้องวงจรปิดปรากฏขึ้นบนหน้าจอ แสดงให้เห็นกลุ่มคนติดอาวุธจำนวนมากกำลังบุกเข้ามาทางเข้าหลักของฐานลับ "พวกนั้นมาเร็วจริงๆ" รสาพูดด้วยน้ำเสียงที่กังวล "ใครส่งพวกมันมา?" เขตถาม "คงจะเป็น 'ผู้ที่ควบคุมทุกสิ่ง'" รามตอบ "พวกเขาไม่อยากให้เราได้ข้อมูลพวกนี้ไป" "เราต้องรีบไปจากที่นี่!" เขตตัดสินใจ "เราไม่สามารถสู้กับคนพวกนี้ได้ทั้งหมด" "แต่ข้อมูล..." รสาลังเล "ฉันจะคัดลอกข้อมูลทั้งหมดลงในไดรฟ์นี้" เขตบอก "เราเอาไปด้วยแน่นอน" เขตหยิบไดรฟ์ข้อมูลที่เข้ารหัสอย่างแน่นหนาออกมา และเริ่มคัดลอกข้อมูลทั้งหมดจากแล็ปท็อปของรสา "พวกมันใกล้จะถึงตัวเราแล้ว!" รามเตือน เสียงปืนดังขึ้นจากทางเข้าหลักของฐานลับ การต่อสู้ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว --- เขตพยายามเร่งความเร็วในการคัดลอกข้อมูล เขาเหลือบมองนาฬิกา เวลาเหลือน้อยเต็มที "อีกไม่กี่นาที!" เขตอุทาน เสียงปืนดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ รสาและรามเตรียมพร้อมที่จะต่อสู้ "เขต! เสร็จรึยัง?" รามถาม "เกือบแล้ว!" เขตตอบ "อีกนิดเดียว!" ทันใดนั้นเอง ประตูภายในฐานลับก็ระเบิดออก! กลุ่มคนติดอาวุธจำนวนมากบุกเข้ามา เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งฐานลับ "ชิบหายแล้ว!" เขตอุทาน "ข้อมูลกำลังจะถูกทำลาย!" เขาตัดสินใจอย่างรวดเร็ว เขาหยิบไดรฟ์ข้อมูลที่คัดลอกเสร็จแล้วออกมา และโยนให้กับรสา "เอามันไป! หนีออกไปจากที่นี่!" "แล้วนายล่ะ?" รสาถามด้วยความเป็นห่วง "ฉันกับรามจะถ่วงเวลาให้" เขตบอก "ไปเร็ว!" รสาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่เมื่อเห็นสายตาที่มุ่งมั่นของเขต เธอก็พยักหน้า และรีบวิ่งหนีไปทางทางออกลับอีกด้านหนึ่งของฐานลับ "ขอให้โชคดีนะ รสา" รามกล่าว เขตและรามยืนประจันหน้ากับกลุ่มทหารติดอาวุธที่กำลังบุกเข้ามา เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้ง เป็นการต่อสู้ที่เดิมพันด้วยชะตากรรมของประเทศชาติ "นี่มันไม่ใช่แค่การกู้วิกฤตแล้ว..." เขตพูด "นี่มันคือสงคราม..." --- ---