พิมพ์ชนกรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง คำพูดของปรานต์แทงทะลุเข้ามาในใจราวกับคมมีดที่กรีดลงบนบาดแผลที่เธอพยายามจะปิดบังเอาไว้มาตลอด “ผมรู้จักภาคย์ดีกว่าคุณเยอะ พิมพ์ชนก เขาเป็นคนแบบไหน คุณไม่รู้จริงๆ เหรอ” ภาพใบหน้าของภาคย์ลอยเข้ามาในหัว เขาคือคนที่เธอต้องแต่งงานด้วย เพื่อรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับพ่อ เพื่อรักษาชีวิตของเขาที่กำลังตกอยู่ในอันตราย แต่ความสัมพันธ์ที่เธอมีกับเขามันคืออะไรกันแน่? มันคือความรัก ความผูกพัน หรือเป็นเพียงแค่การแสดงละครที่ถูกบังคับ? “หนูไม่ต้องการฟังอะไรทั้งนั้นค่ะ” พิมพ์ชนกพยายามรวบรวมสติ น้ำเสียงสั่นเครือแต่พยายามทำให้มั่นคง “ถ้าคุณไม่ได้มีธุระสำคัญจริงๆ ที่จะคุยกับหนูในฐานะคู่หมั้นของคุณภาคย์ หนูขอตัวนะคะ” เธอหันหลังกลับพร้อมจะเดินหนีไป แต่แขนแกร่งก็คว้าข้อมือของเธอเอาไว้แน่น “เดี๋ยวก่อน!” ปรานต์รั้งเธอไว้ “ผมไม่ได้จะมาหาเรื่องคุณนะ ผมแค่เป็นห่วง” “เป็นห่วง?” พิมพ์ชนกแค่นเสียง “คุณปรานต์คะ เราไม่ได้สนิทสนมกันถึงขั้นที่คุณจะต้องมาเป็นห่วงหนูขนาดนี้” เธอพยายามดึงมือกลับแต่แรงของเขามันมากกว่า “ผมเป็นห่วงทั้งคุณและภาคย์” ปรานต์พูด น้ำเสียงจริงจัง “ผมเห็นคุณสองคนมีความสุข ผมก็ดีใจ แต่ผมก็อดเป็นห่วงไม่ได้ว่าความสุขนั้นมันจะอยู่ได้นานแค่ไหน” “คุณหมายความว่ายังไงคะ” พิมพ์ชนกถาม พลางหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขาอีกครั้ง แววตาของเธอเต็มไปด้วยความสงสัยและหวาดระแวง “ผมหมายถึง… ภาคย์เขามีเรื่องที่ปิดบังคุณอยู่” ปรานต์พูดช้าๆ จ้องมองเข้าไปในดวงตาของเธอ “เรื่องที่ใหญ่มาก และมันอาจจะส่งผลกระทบต่อคุณด้วย” “เรื่องอะไรคะ” พิมพ์ชนกถามอย่างกระวนกระวาย “คุณบอกหนูมาสิคะ” ปรานต์ถอนหายใจเบาๆ “ผมไม่แน่ใจว่าผมควรจะบอกคุณหรือเปล่า มันอาจจะทำให้คุณยิ่งลำบากใจ” “แต่การที่คุณพูดแบบนี้ มันก็ทำให้หนูไม่สบายใจเหมือนกันค่ะ” พิมพ์ชนกย้ำ “ถ้าคุณรู้ความจริงอะไรบางอย่างเกี่ยวกับคุณภาคย์ แล้วคุณเห็นว่ามันอาจจะเป็นอันตรายต่อหนู หรือทำให้หนูเสียใจ หนูอยากจะรู้ค่ะ ดีกว่ามานั่งสงสัยไปเรื่อยๆ” ปรานต์มองสำรวจใบหน้าของเธออย่างพิจารณา เห็นความจริงใจและความเจ็บปวดที่ฉายชัด เขาตัดสินใจว่าคงถึงเวลาแล้วที่เธอควรจะต้องรู้ความจริงบางอย่าง “ก็ได้ครับ แต่คุณต้องสัญญาก่อนว่าจะไม่โทษผมนะ” “หนูสัญญาค่ะ” พิมพ์ชนกตอบรับทันที “คืออย่างนี้ครับ” ปรานต์เริ่มต้น “เรื่องที่คุณแต่งงานกับภาคย์ มันไม่ได้เป็นแค่การแต่งงานธรรมดาๆ ใช่ไหมครับ” พิมพ์ชนกหน้าซีดลงเล็กน้อย แต่ก็พยักหน้า “ค่ะ มัน… มีเงื่อนไขบางอย่าง” “ผมเดาเอาไว้แล้ว” ปรานต์พยักหน้า “ผมรู้ว่าคุณกำลังช่วยพ่อของคุณอยู่ และภาคย์ก็กำลังช่วยคุณอยู่เช่นกัน” “คุณ… รู้เรื่องนั้นได้อย่างไรคะ” พิมพ์ชนกถามด้วยความตกใจ “ผมกับภาคย์เราเป็นเพื่อนสนิทกันมานาน เราเชื่อใจกัน” ปรานต์อธิบาย “เรื่องที่คุณมีปัญหาทางธุรกิจ และพ่อของคุณกำลังจะล้มละลาย ภาคย์รู้เรื่องนี้ดี” “แล้ว… แล้วเขาทำเพื่ออะไรคะ” พิมพ์ชนกถามต่อ เสียงสั่น “เขารักคุณมาตลอดนั่นแหละ พิมพ์ชนก” ปรานต์พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ตั้งแต่สมัยที่คุณยังเรียนมหาวิทยาลัย เขาพยายามเข้ามาในชีวิตคุณ แต่คุณก็เลือกภาคย์… เลือกคนอื่น” คำว่า ‘เลือกภาคย์’ ทำให้พิมพ์ชนกเจ็บปวดอย่างประหลาด เธอนึกถึงวันวานที่เธอเคยมีความรู้สึกดีๆ ให้กับปรานต์ แต่แล้วเธอก็เลือกที่จะเดินไปทางภาคย์ เพราะคิดว่าเขาคือคนที่เหมาะสมกว่า “แต่… แต่ทำไมเขาถึงไม่บอกเรื่องนี้กับหนูตรงๆ” พิมพ์ชนกถาม “ทำไมต้องให้หนูมาแต่งงานกับเขา โดยที่หนูไม่รู้เบื้องหลังทั้งหมด” “เพราะเขาไม่อยากให้คุณรู้สึกว่าถูกบังคับ” ปรานต์ตอบ “เขาอยากให้คุณมาหาเขาด้วยความเต็มใจ ถึงแม้ว่าเบื้องหลังมันอาจจะดูเหมือนเป็นการบังคับก็ตาม” “แต่มันก็คือการบังคับอยู่ดี” พิมพ์ชนกสวนกลับด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ “หนูต้องยอมแต่งงานกับเขา เพื่อแลกกับชีวิตของพ่อ เพื่อธุรกิจของที่บ้าน แล้วเขาให้ความรักหนูจริงๆ เหรอคะ หรือแค่อยากจะเอาชนะหนู” “ผมเชื่อว่าภาคย์รักคุณจริงๆ” ปรานต์ยืนยัน “เขาไม่เคยคิดที่จะเอาชนะคุณเลย เขาแค่อยากจะอยู่เคียงข้างคุณในวันที่คุณลำบากที่สุด” “แต่ตอนนี้หนูกำลังลำบากใจยิ่งกว่าเดิมอีกนะคะ” พิมพ์ชนกพูดด้วยน้ำเสียงที่เริ่มสั่นเครือ “การที่หนูมารู้ความจริงแบบนี้ หนูไม่รู้จะหันหน้าไปทางไหน” “ผมเข้าใจครับ” ปรานต์มองเธอด้วยความเห็นใจ “แต่คุณต้องเข้าใจนะ พิมพ์ชนก ภาคย์เขาทำทุกอย่างเพราะเขารักคุณจริงๆ เขาเห็นคุณมีความสุขกับเขา เขาถึงกล้าที่จะทำทุกอย่างขนาดนี้” “แล้วคุณล่ะคะ คุณปรานต์” พิมพ์ชนกถาม พลางเงยหน้ามองเขา “คุณก็เคยรักหนูใช่ไหมคะ” คำถามนั้นทำให้ปรานต์นิ่งไปชั่วครู่ เขามองเข้าไปในดวงตาของเธอที่ตอนนี้มีน้ำตาคลออยู่ “ใช่… ผมเคยรักคุณ” เขาตอบเสียงเบา “แต่ผมก็รู้ว่าคุณไม่เคยรักผม ผมเลยต้องยอมถอยออกมา” “แล้วทำไมวันนี้คุณถึงมาพูดเรื่องนี้กับหนูคะ” พิมพ์ชนกถาม “คุณอยากให้หนูไปจากคุณภาคย์เหรอคะ” “ไม่!” ปรานต์รีบปฏิเสธ “ผมไม่เคยคิดอย่างนั้น ผมแค่อยากให้คุณรู้ความจริงทั้งหมด คุณจะได้เข้าใจภาคย์มากขึ้น และอาจจะ… หาความสุขที่แท้จริงเจอ” “ความสุขที่แท้จริง…” พิมพ์ชนกทวนคำ “หนูไม่แน่ใจว่าหนูจะมีความสุขได้อีกหรือเปล่า” “คุณมีมันอยู่แล้วในตัวคุณ” ปรานต์ยิ้มบางๆ “แค่คุณเปิดใจรับมัน” “ขอบคุณค่ะ คุณปรานต์” พิมพ์ชนกกล่าว “ขอบคุณที่บอกความจริงทั้งหมดให้หนูรู้” “ผมหวังว่าคุณจะไม่โกรธผมนะ” ปรานต์กล่าว “ผมแค่… เป็นห่วง” “หนูไม่โกรธค่ะ” พิมพ์ชนกตอบ “แต่หนูคงต้องขอตัวไปคิดทบทวนเรื่องนี้ก่อนนะคะ” เธอพูดพลางดึงมือออกจากเขาอย่างนุ่มนวล “ได้ครับ” ปรานต์ปล่อยมือ “ถ้าคุณต้องการใครสักคนรับฟัง ผมก็ยินดีเสมอ” พิมพ์ชนกพยักหน้าเบาๆ แล้วรีบเดินจากไป ทิ้งให้ปรานต์ยืนมองตามหลังเธอไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย เขาหวังว่าเธอจะเข้าใจภาคย์ และหวังว่าเธอจะมีความสุขในที่สุด