พิมพ์ชนกกลับมาพร้อมกับยาแก้ไอและน้ำอุ่น เธอเห็นภาคย์นั่งพิงโซฟาตัวใหญ่ในห้องทำงานของเขา ใบหน้ายังคงซีดเซียวแต่ดูดีขึ้นเล็กน้อย เขาคงจะไออย่างหนักจนเหนื่อยล้า “คุณภาคย์คะ ทานยานะคะ” เธอวางแก้วน้ำและซองยาลงบนโต๊ะข้างๆ เขา ภาคย์มองยาและน้ำอุ่นนั้นอย่างพิจารณา ราวกับว่ามันเป็นสิ่งแปลกปลอมที่ไม่คุ้นเคย “ผมบอกแล้วไงว่าไม่เป็นไร” เขาพูด “แต่คุณดูไม่เป็นไรจริงๆ ค่ะ” พิมพ์ชนกตอบ “คุณควรจะพักผ่อนนะคะ” “ผมมีงานต้องทำ” ภาคย์ตอบเสียงแข็ง “งานสำคัญแค่ไหนก็ไม่สำคัญเท่าสุขภาพของคุณนะคะ” พิมพ์ชนกยืนกราน “คุณบอกเองว่าคุณต้องรักษาคำมั่นสัญญา แล้วถ้าคุณล้มป่วยไปก่อน คำมั่นสัญญานั้นจะเป็นอย่างไร” ภาคย์เงียบไป เขาจ้องมองเธออย่างพิจารณา แววตาที่เคยแข็งกระด้างเริ่มอ่อนลงเล็กน้อย “คุณ… เป็นห่วงผมจริงๆ เหรอ” เขาถาม พิมพ์ชนกไม่ได้ตอบทันที เธอเพียงแค่พยักหน้าเบาๆ “ทำไม” ภาคย์ถามต่อ “คุณไม่ควรจะเป็นห่วงผมนะ พิมพ์ชนก” “หนูไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกันค่ะ” พิมพ์ชนกยอมรับ “แต่… ตอนที่คุณล้มป่วย หนูรู้สึกไม่สบายใจ” ภาคย์มองดวงตาของเธอที่สะท้อนความจริงใจออกมา เขาเห็นว่าเธอไม่ได้เสแสร้ง แต่เป็นความรู้สึกที่ออกมาจากใจจริงๆ “ผม… ขอบคุณนะ” เขาพูด “แต่ผมยังไหว” “ถ้าคุณอยากจะทำงานต่อ ก็ทำเถอะค่ะ” พิมพ์ชนกกล่าว “แต่ขอให้ทานยาและพักผ่อนด้วยนะคะ” เธอเดินไปนั่งที่เก้าอี้ตัวเล็กข้างๆ เขา ไม่ได้พูดอะไรอีก ปล่อยให้เขาทำงานของเขาไปเงียบๆ บรรยากาศในห้องทำงานดูผ่อนคลายลงกว่าเดิมเล็กน้อย แม้จะมีความเย็นชาและความอึดอัดอยู่บ้าง แต่ก็มีประกายของความเข้าใจที่เริ่มก่อตัวขึ้น “พิมพ์ชนก” ภาคย์พูดขึ้นหลังจากผ่านไปสักพัก “เรื่องที่ปรานต์บอกคุณ… เขาบอกคุณว่าอะไรบ้าง” พิมพ์ชนกลังเลเล็กน้อย แต่เมื่อมองไปที่ใบหน้าของภาคย์ เธอก็ตัดสินใจที่จะพูดความจริง “เขาบอกว่าคุณรักหนูค่ะ” เธอตอบ “แล้วก็บอกว่าคุณกำลังช่วยหนูอยู่” ภาคย์พยักหน้าช้าๆ “ใช่… ผมทำทุกอย่างเพื่อคุณ” “ทำไมคุณถึงไม่เคยบอกหนูตรงๆ คะ” พิมพ์ชนกถาม “ทำไมต้องให้คนอื่นมาบอก” “ผม… ไม่รู้เหมือนกัน” ภาคย์ตอบ “ผมอาจจะ… ไม่กล้า” “ไม่กล้า?” พิมพ์ชนกเลิกคิ้ว “คุณภาคย์… ผู้ชายที่แข็งแกร่งและเย็นชาอย่างคุณ… ไม่กล้า?” “ความรู้สึกมัน… ซับซ้อนกว่าที่คุณคิด” ภาคย์กล่าว “ผมกลัว… กลัวว่าคุณจะไม่ต้องการความรักจากผม” “แล้วถ้าหนูต้องการล่ะคะ” พิมพ์ชนกถามเบาๆ ภาคย์หันมามองเธอ ดวงตาคมกริบคู่หนึ่งสบเข้ากับดวงตาของเธออย่างจัง “คุณ… ต้องการจริงๆ เหรอ” พิมพ์ชนกพยักหน้า “ค่ะ” ภาคย์ถอนหายใจยาว “ผม… อาจจะรักคุณมากกว่าที่คุณคิดนะ พิมพ์ชนก” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิมมาก “ผมอาจจะ… พยายามมากเกินไปที่จะปกป้องคุณ จนทำให้คุณรู้สึกอึดอัด” “หนูเข้าใจค่ะ” พิมพ์ชนกกล่าว “แต่… ความสัมพันธ์ของเรามันเริ่มต้นจากเงื่อนไข แล้วมันจะไปต่อได้อย่างไรคะ” “ผมไม่รู้เหมือนกัน” ภาคย์ตอบ “แต่ผมจะพยายามทำให้ดีที่สุด” “แล้วถ้า… ถ้าหนูขออะไรบางอย่างได้ไหมคะ” พิมพ์ชนกเอ่ย “คุณขอมาสิ” ภาคย์ตอบ “ผมจะทำทุกอย่างที่คุณขอ” “หนู… อยากให้คุณเล่าเรื่องทั้งหมดให้หนูฟังด้วยตัวเองค่ะ” พิมพ์ชนกพูด “ไม่ใช่ผ่านคำบอกเล่าของคนอื่น” ภาคย์มองเธออย่างพิจารณา ก่อนจะพยักหน้า “ได้… ผมจะเล่าทุกอย่างให้คุณฟัง” “แล้ว… เรื่องธุรกิจของพ่อหนูล่ะคะ” พิมพ์ชนกถามต่อ “คุณจะช่วยอย่างไร” “ผมจะช่วยให้มันกลับมามั่นคงอีกครั้ง” ภาคย์ตอบ “ผมจะทำให้คุณไม่ต้องกังวลเรื่องนี้อีก” “แล้ว… คุณปรานต์ล่ะคะ” พิมพ์ชนกถามอย่างลังเล “เขา… เขารู้เรื่องทั้งหมดของคุณด้วยเหรอคะ” “ปรานต์… เขารู้เรื่องของผมเยอะ” ภาคย์ตอบ “เขาเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของผม” “แล้วเขา… เคยรักหนูจริงๆ หรือคะ” พิมพ์ชนกถาม ภาคย์มองเธอด้วยแววตาที่อ่านยาก “เขาเคย… แต่ตอนนี้เขารู้ว่าคุณมีความสุขกับผม” “หนู… ไม่แน่ใจว่าหนูมีความสุขจริงๆ หรือเปล่า” พิมพ์ชนกสารภาพ “แต่หนูก็… อยากลองพยายามดู” ภาคย์ยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่พิมพ์ชนกไม่เคยเห็นมาก่อน เป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นและอ่อนโยน “เราจะพยายามไปด้วยกันนะ พิมพ์ชนก” วินาทีนั้น พิมพ์ชนกรู้สึกเหมือนมีบางอย่างในตัวเธอมันคลี่คลายออก ความอึดอัด ความสับสน ความเจ็บปวด มันค่อยๆ จางหายไป เหลือเพียงความรู้สึกบางอย่างที่อบอุ่นและปลอดภัย แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็อดคิดไม่ได้ว่า ความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนนี้จะนำพาเธอไปสู่จุดใด เธอจะสามารถก้าวข้ามเงื่อนไขและอดีตที่พันผูกเธอไว้กับภาคย์ได้จริงหรือ? และปรานต์… เขาจะยังคงเป็นเพื่อนของพวกเขาต่อไป หรือจะกลายเป็นเงาที่คอยคุกคามความสัมพันธ์ที่กำลังก่อตัวขึ้นนี้? คำตอบยังคงล่องลอยอยู่ในอากาศ ราวกับหมอกจางๆ ที่ยังไม่จางหายไปเสียทีเดียว