แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องนอนใหญ่ของคฤหาสน์ที่เชียงใหม่ พิมพ์ชนกตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกที่สดใสกว่าที่เคยเป็นมาหลายสัปดาห์ การได้สารภาพความรู้สึกที่แท้จริงกับภาคย์เมื่อคืนนี้ มันทำให้เธอรู้สึกราวกับได้ปลดเปลื้องภาระอันหนักอึ้งออกไป เธอหันไปมองภาคย์ที่ยังคงหลับสนิทอยู่ข้างๆ เธอ ใบหน้าของเขาดูอ่อนโยนขึ้นเมื่อยามหลับใหล ลบเลือนความแข็งกร้าวที่เคยปรากฏให้เห็นในยามตื่น “คุณภาคย์คะ” เธอเรียกเบาๆ พลางเอียงตัวเข้าไปใกล้ “ตื่นได้แล้วค่ะ” ภาคย์ขยับตัวเล็กน้อย เขาลืมตาขึ้นช้าๆ และส่งยิ้มให้เธอ “อรุณสวัสดิ์ค่ะ” พิมพ์ชนกกล่าว “อรุณสัดบ์ครับ” ภาคย์ตอบเสียงแหบพร่า “เมื่อคืน… ผมฝันดีมากเลย” พิมพ์ชนกยิ้มรับ “หนูก็เหมือนกันค่ะ” ทั้งสองคนมองหน้ากันด้วยความรู้สึกที่อบอุ่นใจ บรรยากาศรอบตัวดูมีความสุขและเต็มไปด้วยความรักที่เพิ่งจะถูกค้นพบ “คุณภาคย์คะ” พิมพ์ชนกเอ่ยขึ้น “เมื่อคืนคุณบอกว่าคุณยังมีปมในใจ… ปมนั้นคืออะไรคะ” ภาคย์ถอนหายใจเบาๆ สีหน้าของเขาเคร่งเครียดขึ้นเล็กน้อย “มันคือเรื่องของ… คุณพรรณราย” เขาตอบ “ผมยังไม่สามารถลืมเรื่องที่เธอทำไว้ได้สนิท” “แล้ว… แล้วคุณจะทำอย่างไรคะ” พิมพ์ชนกถาม “ผมไม่รู้เหมือนกัน” ภาคย์สารภาพ “ผมพยายามแล้ว พยายามที่จะลืม แต่ภาพวันนั้นมันยังคงติดตาผมอยู่เสมอ” “แต่คุณปรานต์บอกว่า… คุณพรรณรายอยากจะเจอคุณนะคะ” พิมพ์ชนกกล่าว “เธออยากจะอธิบายทุกอย่าง” ภาคย์ทำหน้าประหลาดใจ “เธอ… อยากเจอผม?” “ค่ะ” พิมพ์ชนกพยักหน้า “เขาบอกว่าเธออยากจะขอโทษคุณ แล้วก็อยากจะอธิบายความเข้าใจผิดที่เกิดขึ้น” ภาคย์เงียบไป เขากำลังครุ่นคิดอย่างหนัก “ผม… ผมไม่แน่ใจว่าผมพร้อมที่จะเจอเธอหรือยัง” “ถ้าคุณยังไม่พร้อม ก็ไม่ต้องเจอค่ะ” พิมพ์ชนกกล่าว “แต่ถ้าวันหนึ่งคุณพร้อมแล้ว… การได้พูดคุยกับเธออาจจะช่วยให้คุณคลายปมในใจได้นะคะ” “ขอบคุณนะ พิมพ์ชนก” ภาคย์กล่าว “ที่คุณคอยอยู่เคียงข้างผม” “หนูจะอยู่ตรงนี้เสมอค่ะ” พิมพ์ชนกตอบ หลังจากนั้น ทั้งสองคนก็ลุกขึ้นจากเตียง และเตรียมตัวลงไปรับประทานอาหารเช้า ในขณะที่พวกเขากำลังเดินลงบันไดไป สุชาดา หญิงรับใช้คนสนิท ก็เดินเข้ามาหาพวกเขาด้วยท่าทีที่ดูรีบร้อน “คุณภาคย์คะ คุณพิมพ์ชนกคะ” สุชาดากล่าว “มีแขกมาหาค่ะ” “ใครมาคะ” ภาคย์ถาม “เป็นผู้หญิงค่ะ” สุชาดาตอบ “เธออ้างว่าชื่อ ‘พรรณราย’ ค่ะ” พิมพ์ชนกกับภาคย์มองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ “คุณพรรณราย?” ภาคย์ทวนคำ “เธอมาทำไมที่นี่” “เธอ… เธอบอกว่าอยากจะพบคุณภาคย์เป็นการส่วนตัวค่ะ” สุชาดาตอบ ภาคย์ลังเลเล็กน้อย เขามองไปที่พิมพ์ชนก “ผมควรจะเจอเธอไหม พิมพ์ชนก” “ถ้าคุณรู้สึกว่าคุณพร้อมแล้ว… ก็ลองดูค่ะ” พิมพ์ชนกกล่าว “อย่างน้อยคุณก็จะได้ฟังคำอธิบายจากเธอ” ภาคย์พยักหน้า “ก็ได้ งั้น… พาเธอไปที่ห้องรับแขกก่อนนะ สุชาดา” “ค่ะ คุณภาคย์” สุชาดาโค้งรับและรีบเดินออกไป พิมพ์ชนกจับมือของภาคย์ไว้ “ไม่ต้องห่วงนะคะ หนูจะอยู่ข้างๆ คุณ” ภาคย์มองพิมพ์ชนกด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้ง “ขอบคุณนะ” ทั้งสองคนเดินตามสุชาดาไปยังห้องรับแขก เมื่อเข้าไปถึง พิมพ์ชนกก็เห็นหญิงสาวคนหนึ่งนั่งรออยู่ เธอเป็นหญิงสาวที่มีรูปร่างหน้าตาสะสวย แต่แววตาของเธอดูเศร้าหมอง “คุณพรรณราย” ภาคย์กล่าวทักทาย หญิงสาวคนนั้นเงยหน้าขึ้น และลุกขึ้นยืนด้วยความรวดเร็ว “คุณภาคย์” เธอเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “ขอบคุณมากนะคะ ที่ยอมพบฉัน” “คุณมาทำไมที่นี่” ภาคย์ถาม “ฉัน… ฉันอยากจะขอโทษคุณ” พรรณรายกล่าว “ขอโทษสำหรับทุกอย่างที่เกิดขึ้น” “คุณ… คุณมาขอโทษผม?” ภาคย์ถาม “ใช่ค่ะ” พรรณรายพยักหน้า “ฉันรู้ว่าฉันทำผิดพลาดครั้งใหญ่หลวง ฉันได้ทำลายความเชื่อใจของคุณ และฉันก็เสียใจมากๆ” “คุณ… ทำไมคุณถึงทำแบบนั้น” ภาคย์ถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด “มันเป็นเรื่องที่ซับซ้อนค่ะ” พรรณรายกล่าว “ตอนนั้น… ฉันสับสนมาก ฉันไม่รู้ว่าฉันต้องการอะไรกันแน่” “คุณสับสน… แล้วคุณก็เลือกที่จะทำร้ายคนที่รักคุณที่สุด?” ภาคย์ถามเสียงแข็ง “ฉัน… ฉันขอโทษค่ะ” พรรณรายกล่าว “ฉันรู้ว่าฉันผิด ฉันผิดจริงๆ” “แล้ว… แล้วเรื่องของคุณกับเพื่อนสนิทของผมล่ะ” ภาคย์ถามต่อ “มันเป็นเรื่องจริงใช่ไหม” พรรณรายหลับตาลง เธอพยักหน้าช้าๆ “เป็นเรื่องจริงค่ะ” ภาคย์กำหมัดแน่น เขาแทบจะควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่ “คุณภาคย์คะ” พิมพ์ชนกกล่าวเบาๆ “คุณปรานต์บอกว่า… คุณพรรณรายอยากจะอธิบาย” พรรณรายหันมามองพิมพ์ชนก “ใช่ค่ะ” เธอตอบ “ฉันอยากจะอธิบายทุกอย่างให้คุณภาคย์ฟัง” “คุณ… คุณอยากจะอธิบายอะไร” ภาคย์ถาม “เรื่องที่ฉันกับ… กับเขา” พรรณรายกล่าว “มันไม่ใช่ความผิดของฉันคนเดียวค่ะ” ภาคย์ขมวดคิ้ว “หมายความว่ายังไง” “เขา… เขาเป็นคนเริ่มก่อนค่ะ” พรรณรายกล่าว “เขาเข้ามาตีสนิทกับฉัน เขาบอกว่าคุณภาคย์ไม่เคยรักฉันจริงๆ” “เขา… เขาโกหก” ภาคย์กล่าว “ผมรักคุณมาก” “ฉันรู้ค่ะ” พรรณรายกล่าว “แต่ตอนนั้น… ฉันอ่อนแอ ฉันเชื่อคำพูดของเขา ฉันคิดว่าเขาหวังดีกับฉัน” “แล้วคุณก็… ทิ้งผมไป” ภาคย์กล่าว “ฉันขอโทษค่ะ” พรรณรายกล่าว “ฉันเสียใจจริงๆ” “คุณ… คุณได้อะไรจากการทำร้ายผม” ภาคย์ถาม “ฉันไม่ได้อะไรเลยค่ะ” พรรณรายตอบ “ฉันมีแต่ความเสียใจ แล้วก็ความรู้สึกผิด” “ตอนนี้… คุณต้องการอะไร” ภาคย์ถาม “ฉัน… ฉันแค่อยากจะขอโทษคุณ” พรรณรายกล่าว “ฉันอยากจะให้คุณยกโทษให้ฉัน” ภาคย์มองพรรณรายอยู่นาน เขาเห็นถึงความจริงใจที่ฉายชัดอยู่ในดวงตาของเธอ “ผม… ผมไม่รู้ว่าจะยกโทษให้คุณได้หรือเปล่า” ภาคย์กล่าว “แต่ผมจะลองพยายาม” “ขอบคุณค่ะ” พรรณรายกล่าว “แค่นี้ก็เพียงพอแล้วสำหรับฉัน” “คุณ… คุณจะอยู่เชียงใหม่สักพักไหม” ภาคย์ถาม “ฉัน… ฉันคงต้องกลับแล้วค่ะ” พรรณรายกล่าว “ฉันมาที่นี่เพื่อขอโทษคุณเท่านั้น” “ถ้าคุณต้องการอะไร… หรือมีอะไรที่อยากจะคุยกับผมอีก ก็บอกได้นะคะ” พิมพ์ชนกกล่าว พรรณรายมองพิมพ์ชนกด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกขอบคุณ “ขอบคุณค่ะ คุณพิมพ์ชนก” หลังจากนั้น พรรณรายก็ขอตัวกลับ เมื่อพรรณรายจากไป ภาคย์ก็หันมามองพิมพ์ชนก “คุณ… ช่วยผมไว้” “ไม่เป็นไรค่ะ” พิมพ์ชนกยิ้ม “หนูบอกแล้วไงคะ ว่าหนูจะอยู่ข้างๆ คุณ” ภาคย์ดึงพิมพ์ชนกเข้ามากอด “ขอบคุณนะ” เขาพูด พิมพ์ชนกรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง เธอรู้ว่าการเผชิญหน้ากับอดีตของภาคย์ จะเป็นหนทางที่ยาวไกล แต่เธอก็พร้อมที่จะก้าวเดินไปพร้อมกับเขา