หลังจากวันที่ริชาร์ดเปิดเผยความรู้สึกของเขา ลิลลี่ก็ตกอยู่ในห้วงแห่งความสับสนอย่างหนัก ทุกครั้งที่เธอหลับตา เธอก็จะเห็นภาพของริชาร์ด เสียงหัวเราะของเขา และคำพูดที่ว่า "เราเคยรักกันมาก" วนเวียนอยู่ในหัว เธอไม่แน่ใจว่าควรจะเชื่อเขาหรือไม่ แต่ลึกๆ แล้ว เธอก็รู้สึกถึงแรงดึงดูดบางอย่างที่มีต่อเขา หลายวันผ่านไป ริชาร์ดก็ติดต่อเธอมาตามที่เขาพูด เขาโทรหาเธอทุกวัน สอบถามสารทุกข์สุกดิบ และชวนเธอไปพบกันอีกครั้ง ลิลลี่พยายามหลีกเลี่ยงเขาในช่วงแรก แต่เมื่อเขาแสดงความอดทนและความเข้าใจ เธอก็เริ่มใจอ่อน "คุณลิลลี่ครับ ผมอยากชวนคุณไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะวันพรุ่งนี้นะครับ อากาศดีทีเดียว" ริชาร์ดชวนเธอทางโทรศัพท์ "ฉัน... ฉันไม่แน่ใจค่ะคุณริชาร์ด" ลิลลี่ตอบอ้อมแอ้ม "ผมรู้ว่าคุณยังคงสับสน" ริชาร์ดพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "แต่ผมแค่อยากมีโอกาสได้คุยกับคุณ ได้อธิบายเรื่องราวต่างๆ ให้คุณฟังด้วยตัวเอง ผมสัญญาว่าจะไม่กดดันคุณ" ลิลลี่ถอนหายใจ "ก็ได้ค่ะ ฉันจะไป" การพบกันครั้งนี้ ลิลลี่รู้สึกสบายใจมากขึ้น ริชาร์ดไม่ได้พูดถึงเรื่องความสัมพันธ์ของพวกเขาโดยตรง แต่เขาเล่าเรื่องราวของเขา เรื่องราวของงานของเขา และเรื่องราวของความฝันของเขา ลิลลี่เริ่มสัมผัสได้ถึงความเป็นคนดี มีเสน่ห์ และมีความอบอุ่นในตัวริชาร์ด "คุณลิลลี่" ริชาร์ดเอ่ยขึ้นขณะที่ทั้งคู่นั่งอยู่บนม้านั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ "ผมเข้าใจว่าเรื่องราวในอดีตของคุณมันซับซ้อน และผมก็ไม่ได้คาดหวังให้คุณลืมทุกอย่างที่ผ่านมา แล้วเริ่มต้นใหม่กับผมทันที" "ฉัน... ก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ" ลิลลี่ตอบตามตรง "บางทีฉันอาจจะต้องใช้เวลา" "ผมให้เวลาคุณเสมอครับ" ริชาร์ดยิ้ม "แต่มีบางอย่างที่ผมอยากจะให้คุณลองพิจารณา" เขาหยิบกล่องกำมะหยี่สีแดงเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ "นี่ครับ" ลิลลี่มองกล่องนั้นด้วยความสงสัย "นี่มันอะไรคะ" "เปิดดูสิครับ" ริชาร์ดเร่งเร้า ลิลลี่ค่อยๆ เปิดกล่องออก ด้านในเป็นสร้อยคอทองคำเส้นเล็กๆ ประดับด้วยจี้รูปหัวใจที่สลักลึกเข้าไปในเนื้อทอง ลวดลายนั้นดูคุ้นตาอย่างประหลาด "นี่มัน..." ลิลลี่อุทาน "จี้หัวใจดวงนี้ ผมเป็นคนออกแบบมันเองครับ" ริชาร์ดกล่าว "และผมก็ให้ช่างสลักมันด้วยลายมือของคุณ" ลิลลี่หยิบจี้ขึ้นมาพิจารณาอย่างละเอียด เธอจำได้ว่าเคยเห็นลายมือแบบนี้ที่ไหนสักแห่ง มันเป็นลายมือที่อ่อนช้อย งดงาม และคุ้นเคยจนน่าประหลาดใจ "คุณ... คุณแน่ใจนะคะ" ลิลลี่ถามเสียงสั่น "ว่านี่คือลายมือของฉัน" "ผมแน่ใจครับ" ริชาร์ดยืนยัน "คุณเคยบอกผมว่าคุณอยากจะสลักชื่อของเราสองคนไว้บนสิ่งของอะไรสักอย่างที่เราจะเก็บมันไว้ตลอดไป" หัวใจของลิลลี่เต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก ภาพความทรงจำบางอย่างที่เคยเลือนรางเริ่มปรากฏขึ้นมาในหัวของเธออย่างแผ่วเบา เป็นภาพของมือที่กำลังวาดเส้นสายอันอ่อนช้อยลงบนกระดาษ "คุณลิลลี่ครับ" ริชาร์ดจับมือของเธอไว้ "ผมรู้ว่าคุณยังคงลังเล ผมเข้าใจดี แต่ผมแค่อยากให้คุณลองคิดดูว่า อะไรคือสิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับคุณในตอนนี้" "ฉัน... ฉันอยากจะจำอดีตของฉันได้ค่ะ" ลิลลี่ตอบอย่างตรงไปตรงมา "ฉันรู้สึกเหมือนชีวิตของฉันมันขาดอะไรไปบางอย่าง" "แล้วถ้าผมบอกว่า ผมอาจจะเป็นส่วนหนึ่งของความทรงจำที่หายไปนั้นล่ะครับ" ริชาร์ดกล่าว "ผมอยากให้คุณลองให้โอกาสผม ได้ช่วยคุณตามหาความทรงจำเหล่านั้น" ลิลลี่มองริชาร์ดอย่างพิจารณา เธอเห็นความหวังในแววตาของเขา และเธอสัมผัสได้ถึงความจริงใจที่เขาแสดงออกมา เธอตัดสินใจว่าถึงเวลาแล้วที่เธอจะต้องเผชิญหน้ากับอดีตของตัวเอง "ฉัน... ฉันตกลงค่ะ" ลิลลี่กล่าวเสียงเบา "ฉันจะให้โอกาสคุณ" รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้าของริชาร์ด "ขอบคุณครับ ลิลลี่" เมื่อกลับถึงบ้าน ลิลลี่ก็ตรงไปที่ห้องทำงานของเธอ เธอจำได้ว่าเคยมีลิ้นชักบานหนึ่งที่เธอไม่เคยเปิดมันมาก่อน มันถูกล็อคไว้อย่างแน่นหนา และเธอก็ไม่เคยใส่ใจที่จะหาลูกกุญแจมาไข เธอเดินไปที่โต๊ะทำงานเก่าแก่ตัวนั้น ซึ่งเป็นของพ่อของเธอ ลิ้นชักบานนั้นอยู่ใต้สุดของโต๊ะ มีร่องรอยของการถูกเปิดปิดอยู่บ่อยครั้ง แต่ก็ยังคงดูปิดตาย "มันจะเป็นไปได้ไหมนะ" ลิลลี่พึมพำกับตัวเอง เธอหยิบกล่องกำมะหยี่ที่มีจี้หัวใจออกมา จี้ที่ริชาร์ดให้มา เธอเอามันมาวางไว้ข้างๆ รอยล็อคของลิ้นชัก มันดูเล็กเกินกว่าที่จะใช้ไขได้ แต่ในความสิ้นหวัง เธอก็ลองขยับมันไปมา ทันใดนั้นเอง เธอก็สังเกตเห็นว่าจี้หัวใจสามารถถอดส่วนที่เป็นหัวใจออกมาได้ และภายในส่วนหัวใจนั้น ก็มีเข็มเล็กๆ ซ่อนอยู่ "ไม่น่าเชื่อ" ลิลลี่อุทาน เธอค่อยๆ สอดปลายเข็มเล็กๆ นั้นเข้าไปในรูกุญแจของลิ้นชัก ด้วยความประหลาดใจอย่างที่สุด ลิ้นชักก็เปิดออกอย่างง่ายดาย! ด้านในลิ้นชักนั้นเต็มไปด้วยกระดาษเก่าๆ เอกสารต่างๆ และสมุดบันทึกเล่มหนึ่ง ลิลลี่หยิบสมุดบันทึกเล่มนั้นขึ้นมาอย่างระมัดระวัง หน้าปกเป็นหนังสีน้ำตาลเข้มที่ดูเก่าแก่ เมื่อเธอเปิดมันออก เธอก็พบว่ามันคือสมุดบันทึกของเธอเอง! หน้ากระดาษเต็มไปด้วยลายมือที่เธอจำได้ และข้อความต่างๆ ที่เธอเคยเขียนไว้ "นี่มัน... บันทึกของฉันจริงๆ ด้วย" ลิลลี่กล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เธอพลิกเปิดหน้าถัดๆ ไปอย่างรวดเร็ว ภาพความทรงจำที่เคยเลือนรางเริ่มกลับมาอย่างชัดเจนยิ่งขึ้น เธอเห็นข้อความที่เธอเขียนถึงริชาร์ด บรรยายถึงความรักที่เธอมีให้เขา ความสุขที่เธอได้รับจากการอยู่เคียงข้างเขา "ริชาร์ด... คนรักของฉัน" เธอกล่าน้ำเสียงแผ่วเบา "ฉันรักคุณเหลือเกิน" ในบันทึกมีภาพถ่ายเก่าๆ ติดอยู่ด้วย เธอหยิบมันขึ้นมาดู มันเป็นภาพของเธอกับริชาร์ด ใบหน้าของเธอยิ้มแย้มสดใส และใบหน้าของริชาร์ดก็เต็มไปด้วยความสุข ทั้งคู่ยืนเคียงข้างกันในชุดแต่งงาน "แต่งงาน... เราแต่งงานกันแล้ว" ลิลลี่พึมพำ เธอจำไม่ได้เลย เธอพลิกหน้าต่อไปอีก คราวนี้เป็นบันทึกที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ แสดงถึงความเจ็บปวดและความกังวล "อุบัติเหตุ... ฉันจำอะไรไม่ได้เลย... ฉันกลัว... ฉันคิดถึงริชาร์ดเหลือเกิน" น้ำตาของลิลลี่ไหลรินลงมาอาบแก้ม เธอเข้าใจทุกอย่างในตอนนี้ ความทรงจำที่หายไปของเธอคือความทรงจำเกี่ยวกับริชาร์ด ความรักที่เธอเคยมีให้เขา และชีวิตคู่ที่เธอเคยสร้างร่วมกัน เธอรู้สึกผิดต่อริชาร์ดเหลือเกินที่เธอไม่สามารถจำเรื่องราวเหล่านั้นได้เลย แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกขอบคุณที่ริชาร์ดยังคงรอคอยเธอ และยังคงรักเธออยู่เสมอ เธอหยิบจี้หัวใจขึ้นมาอีกครั้ง มองมันด้วยความซาบซึ้ง ลายมือของเธอที่สลักอยู่บนจี้นั้น เป็นเหมือนเครื่องยืนยันว่าความรักของเธอและริชาร์ดนั้นมีอยู่จริง ในที่สุด เธอก็ตัดสินใจ ลิลลี่ปิดสมุดบันทึกอย่างแผ่วเบา แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เธอต้องโทรหาริชาร์ด เธอต้องบอกเขาว่าเธอจำทุกอย่างได้แล้ว