ลิลลี่ขับรถกลับไปยังคฤหาสน์ของริชาร์ดอีกครั้ง หัวใจของเธอเต้นระส่ำด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความโกรธ ความเสียใจ และความสับสน เธอถือสมุดบันทึกของแม่ไว้ในมือแน่น ราวกับว่ามันคือหลักฐานชิ้นเดียวที่จะพิสูจน์ความจริงทั้งหมด เมื่อเธอมาถึง ริชาร์ดก็ออกมาต้อนรับเธอเช่นเคย แววตาของเขายังคงเต็มไปด้วยความกังวล ลิลลี่เดินตรงเข้าไปหาเขา โดยไม่รอให้เขาเอ่ยคำทักทาย "คุณริชาร์ด" ลิลลี่เริ่มพูด เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย "ฉัน... ฉันเจอสิ่งนี้" เธอหยิบสมุดบันทึกของแม่ยื่นให้ริชาร์ด เขาหยิบมันขึ้นมาดูด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะเปิดอ่านอย่างรวดเร็ว เมื่อเขาอ่านจบ ใบหน้าของเขาก็ซีดเผือด "ผม... ผมไม่รู้ว่าคุณปู่ของผม... ท่านทำแบบนี้" ริชาร์ดกล่าวเสียงตะกุกตะกัก "ผมคิดว่าท่านแค่... แค่ดูแลแม่ของคุณ" "ดูแลเหรอคะ" ลิลลี่ถามเสียงแข็ง "ดูแลแบบนี้เหรอคะ ทิ้งลูกของตัวเองไป แล้วไปสร้างครอบครัวใหม่กับผู้หญิงอีกคน" "ลิลลี่... ผมเข้าใจว่าคุณกำลังรู้สึกโกรธ" ริชาร์ดพยายามอธิบาย "แต่ผมเชื่อว่าคุณปู่ของผมต้องมีเหตุผลของท่าน" "เหตุผลอะไรคะ" ลิลลี่ถามอย่างไม่ยอมแพ้ "ท่านบอกคุณหรือเปล่าว่าท่านมีลูกอีกคนอยู่แล้ว" ริชาร์ดนิ่งอึ้งไป เขามองหน้าลิลลี่ด้วยความตกใจ "คุณรู้แล้วเหรอครับ" "ฉันเจอสมุดบันทึกของแม่" ลิลลี่พูด "และฉันก็เจอข้อความจากน้องชายของแม่... ที่บอกว่าคุณปู่ของคุณคือพ่อของฉัน" ริชาร์ดทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "ผม... ผมขอโทษลิลลี่ ผมขอโทษที่ผมไม่สามารถบอกความจริงกับคุณได้เร็วกว่านี้" "คุณรู้เรื่องนี้มาตลอดเลยใช่ไหมคะ" ลิลลี่ถาม เสียงของเธอเต็มไปด้วยความผิดหวัง "ผมรู้ว่าคุณปู่ของผมมีความสัมพันธ์กับแม่ของคุณ" ริชาร์ดยอมรับ "ท่านเคยบอกผมว่าท่านรักแม่ของคุณมาก และเสียใจที่ไม่ได้อยู่ด้วยกัน แต่ผมไม่เคยรู้เลยว่า... ท่านมีลูกกับแม่ของคุณ" "แล้วคุณปู่ของคุณ... ท่านเคยบอกคุณไหมว่าท่านมีลูกชายอีกคน" ลิลลี่ถาม สายตาจับจ้องไปที่ริชาร์ดอย่างไม่วางตา ริชาร์ดลังเลเล็กน้อย ก่อนจะตอบ "ท่านเคยพูดถึง... เด็กคนหนึ่งครับ ท่านบอกว่าท่านอยากจะดูแลเด็กคนนั้น แต่ผมไม่เคยเอ่ยถึงชื่อ หรือรายละเอียดอะไรเลย" "เด็กคนนั้น... ก็คือคุณใช่ไหมคะ" ลิลลี่ถามอย่างแน่ใจ ริชาร์ดพยักหน้าช้าๆ "ใช่ครับ ผมคือลูกชายคนนั้น" ลิลลี่แทบยืนไม่อยู่ เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้า เธอคือพี่สาวของริชาร์ดอย่างนั้นเหรอ ทั้งๆ ที่เธอเคยคิดว่าเขาเป็นเพียงแค่คนแปลกหน้า "แล้ว... แล้วทำไมคุณปู่ของฉันถึงไม่บอกฉัน" ลิลลี่ถามเสียงสั่น "ทำไมท่านถึงปล่อยให้ฉันคิดว่าฉันเป็นแค่เด็กกำพร้า" "ผมคิดว่า... ท่านคงอยากจะปกป้องคุณ" ริชาร์ดกล่าว "ท่านอาจจะกลัวว่าคุณจะไม่ยอมรับท่าน หรืออาจจะมีเรื่องบางอย่างที่ท่านไม่สามารถเปิดเผยได้" "แต่สิ่งที่ท่านทำ... มันโหดร้ายเกินไป" ลิลลี่พูด น้ำตาไหลอาบแก้ม "ท่านทำลายชีวิตของฉัน" "ผมรู้ครับ" ริชาร์ดพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "ผมเสียใจจริงๆ ลิลลี่ ผมไม่รู้จะพูดอะไรให้คุณรู้สึกดีขึ้นได้เลย" "แล้วครอบครัวของคุณล่ะคะ" ลิลลี่ถาม "คุณย่าของคุณ... ท่านรู้เรื่องนี้ไหม" "คุณย่า... ท่านเสียชีวิตไปนานแล้วครับ" ริชาร์ดตอบ "ผมไม่แน่ใจว่าท่านจะรู้หรือไม่" "แล้วพ่อของฉัน... คุณปู่ของคุณ" ลิลลี่ถาม "ตอนนี้ท่านอยู่ที่ไหนคะ" "ท่าน... ท่านเสียชีวิตไปเมื่อหลายปีก่อนแล้วครับ" ริชาร์ดตอบ "ท่านเสียชีวิตหลังจากที่แม่ของคุณเสียชีวิตได้ไม่นาน" ลิลลี่เงียบไป เธอรู้สึกว่างเปล่าไปหมดทุกอย่าง เธอสูญเสียทั้งแม่ที่เธอไม่เคยรู้จัก และพ่อที่เธอไม่เคยรู้ว่ามีตัวตน "แล้วฉันจะทำอย่างไรต่อไปคะ" ลิลลี่ถาม ริชาร์ดมองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเห็นใจ "ลิลลี่..." ริชาร์ดเอื้อมมือมาจับมือของเธอ "ผมรู้ว่ามันอาจจะยาก แต่คุณไม่ได้อยู่คนเดียวอีกต่อไปแล้วนะครับ" "แต่ฉัน... ฉันเป็นพี่สาวของคุณ" ลิลลี่พูด "ใช่ครับ" ริชาร์ดตอบ "และผมก็เป็นน้องชายของคุณ" คำพูดของริชาร์ดทำให้ลิลลี่รู้สึกแปลกประหลาด แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกถึงความผูกพันบางอย่างที่เชื่อมโยงระหว่างเธอกับเขา "ผมอยากจะขอโอกาสให้เราได้เริ่มต้นกันใหม่" ริชาร์ดกล่าว "เราจะได้เรียนรู้กันและกัน และค่อยๆ เยียวยาบาดแผลในอดีตไปด้วยกัน" ลิลลี่ยังคงนิ่งเงียบ เธอไม่รู้ว่าจะตอบรับคำขอของริชาร์ดอย่างไรดี แต่เธอก็รู้สึกว่าอย่างน้อยที่สุด... เธอไม่ได้อยู่คนเดียวอีกต่อไปแล้ว "ฉัน... ฉันต้องการเวลา" ลิลลี่กล่าวในที่สุด "ฉันต้องการเวลาเพื่อคิด" "แน่นอนครับ" ริชาร์ดพยักหน้า "ผมจะรอ" ลิลลี่มองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าเริ่มมืดครึ้มอีกครั้ง ราวกับว่าสายฝนกำลังจะตกอีกครั้ง แต่ในใจของเธอ... เธอก็หวังว่าพายุแห่งความเจ็บปวดในอดีต จะค่อยๆ จางหายไป และมีแสงสว่างแห่งความหวังใหม่สาดส่องเข้ามาในชีวิตของเธอ.