เช้าวันต่อมา ฉันตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกเหนื่อยอ่อนจากการนอนหลับที่ไม่สนิท ภาพใบหน้าของภัทรและบทสนทนาเมื่อคืนยังคงวนเวียนอยู่ในหัว ฉันรู้ว่าฉันไม่สามารถหลีกเลี่ยงการตัดสินใจได้อีกต่อไป ฉันต้องเผชิญหน้ากับความรู้สึกของตัวเอง และต้องตัดสินใจว่าจะให้โอกาสเขาอีกครั้งหรือไม่ ฉันตัดสินใจนัดเจอภัทรอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่ที่ร้านกาแฟเดิม แต่เป็นสวนสาธารณะใจกลางเมือง สถานที่ที่ค่อนข้างจะเป็นกลางและมีผู้คนพลุกพล่าน เพื่อให้เรารู้สึกปลอดภัยมากขึ้น ฉันเลือกที่จะไปในช่วงบ่ายแก่ๆ หวังว่าแสงแดดอ่อนๆ จะช่วยให้บรรยากาศดูผ่อนคลายขึ้น เมื่อฉันไปถึง ภัทรนั่งรออยู่ที่ม้านั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบๆ กางเกงสแล็คสีดำ ใบหน้าของเขาดูเคร่งเครียด แต่แววตาของเขาก็ยังคงฉายประกายความหวังเมื่อเห็นฉันเดินเข้ามา ฉันเดินเข้าไปนั่งลงข้างๆ เขา โดยเว้นระยะห่างเล็กน้อย บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบ มีเพียงเสียงนกร้องและเสียงลมพัดใบไม้ "สวัสดีค่ะ" ฉันทักทายเสียงเบา "สวัสดีครับแพรวา" เขาตอบ เสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อย "ขอบคุณที่มานะครับ" "คุณอยากคุยอะไรกับฉันคะ" ฉันถามตรงๆ ไม่ต้องการเสียเวลาไปกับการเกริ่นนำ ภัทรหันมามองฉัน สายตาของเขาจริงจัง และเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย "ผม... ผมอยากขอโทษคุณอีกครั้ง" "คุณพูดไปแล้วเมื่อคืน" ฉันตัดบท "ฉันอยากรู้ว่าคุณต้องการอะไร" "ผมต้องการ... โอกาส" เขาพูดเสียงหนักแน่น "โอกาสที่จะพิสูจน์ว่าผมยังรักคุณ และจะไม่มีวันทิ้งคุณไปอีก" "คุณเคยพูดแบบนี้แล้ว" ฉันย้ำเตือน "แล้วคุณก็หายไป" "ผมรู้ครับ" เขาถอนหายใจยาว "ผมรู้ว่าผมทำผิดพลาดไปมาก ผมอ่อนแอเกินไปจริงๆ ในตอนนั้น ผมปล่อยให้ครอบครัวเข้ามามีอิทธิพลกับชีวิตและความสัมพันธ์ของเรามากเกินไป" "แล้วตอนนี้ล่ะคะ" ฉันถาม "คุณคิดว่าคุณแข็งแกร่งพอแล้วเหรอ" "ผมได้เรียนรู้จากความผิดพลาดของผมแล้วครับ" เขาตอบ "ผมรู้ว่าชีวิตนี้ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการได้อยู่กับคนที่เรารัก ผมพร้อมที่จะต่อสู้เพื่อคุณ เพื่อความสัมพันธ์ของเรา" "คุณจะสู้กับใครคะ" ฉันถาม "กับครอบครัวของคุณ หรือกับความกลัวของตัวคุณเอง" "กับทุกอย่างครับ" เขาตอบอย่างมุ่งมั่น "ผมจะทำให้พวกท่านเห็นว่าคุณคือคนที่ใช่สำหรับผม ผมจะไม่ยอมให้ความแตกต่างทางฐานะหรือการยอมรับจากใครมาขวางกั้นความรักของเราอีกแล้ว" ฉันเงียบไป ฟังเขาพูด แต่ในใจก็ยังคงมีความกังวลอยู่ลึกๆ ฉันเคยเจ็บปวดกับเรื่องนี้มาก่อน และการที่จะกลับไปเชื่อใจใครอีกครั้งมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย "คุณแน่ใจจริงๆ เหรอภัทร" ฉันถามเสียงเบา "คุณแน่ใจเหรอว่าครั้งนี้คุณจะไม่ทำให้ฉันผิดหวังอีก" "ผมแน่ใจ" เขาตอบอย่างหนักแน่น "ผมให้คำมั่นสัญญากับคุณ ผมจะไม่ทำให้คุณผิดหวัง ผมจะแสดงให้คุณเห็นถึงความรักของผมด้วยการกระทำ ไม่ใช่แค่คำพูด" "แล้วคุณจะเริ่มต้นยังไงคะ" ฉันถาม "คุณจะพิสูจน์ให้ฉันเห็นได้ยังไง" "ผมจะเริ่มจากการที่คุณให้โอกาสผม" เขาตอบ "ให้โอกาสผมได้ดูแลคุณอีกครั้ง ได้พูดคุยกับคุณทุกวัน ได้พาคุณไปเจอคนที่ผมรักจริงๆ" "พาฉันไปเจอครอบครัวของคุณเหรอคะ" ฉันถามอย่างตกใจ "ใช่ครับ" เขาพยักหน้า "ผมอยากให้พวกท่านได้รู้จักคุณ ได้เห็นว่าคุณเป็นคนดี มีความสามารถ และเป็นคนที่ผมรักมากแค่ไหน" ฉันลังเล การเผชิญหน้ากับครอบครัวของเขาเป็นเรื่องที่น่ากลัวไม่น้อย ฉันกลัวว่าพวกเขาจะไม่ยอมรับฉัน กลัวว่าพวกเขาจะมองฉันด้วยสายตาที่เหยียดหยาม "ฉัน... ฉันไม่แน่ใจเลยค่ะ" ฉันพูดอย่างตรงไปตรงมา "ผมรู้ว่ามันอาจจะยาก" เขาพูดเบาๆ "แต่ได้โปรด... ลองให้โอกาสผมนะครับ ผมจะอยู่ข้างๆ คุณตลอดเวลา ผมจะคอยให้กำลังใจคุณ" เขาเอื้อมมือมาแตะมือของฉันเบาๆ ฉันไม่ได้สะบัดมือออก แต่ก็ไม่ได้จับมือเขาตอบ ฉันรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นจากมือของเขาที่ส่งผ่านมา มันเป็นความรู้สึกที่คุ้นเคย แต่ก็แปลกใหม่ในเวลาเดียวกัน "ผมรักคุณนะแพรวา" เขาพูดเสียงกระซิบ "ผมรักคุณมาตลอด" น้ำตาเริ่มเอ่อคลอที่ขอบตาของฉัน ฉันพยายามสะกดกลั้นมันเอาไว้ ฉันอยากเชื่อเขา ฉันอยากจะมีความสุขกับช่วงเวลาดีๆ นี้ แต่ความกลัวในอดีตมันก็ยังคงฉุดรั้งฉันเอาไว้ "ฉัน... ฉันขอเวลาอีกสักหน่อยนะคะ" ฉันพูดเสียงสั่นเครือ "ฉันขอเวลาทบทวนเรื่องนี้อีกครั้ง" "ได้ครับ" เขาตอบ "ฉันจะรอ" เขาบีบมือของฉันเบาๆ เป็นการให้กำลังใจ ก่อนที่จะปล่อยมือออก เรานั่งเงียบๆ กันอยู่สักพัก มองไปยังเส้นขอบฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนสี ฉันรู้สึกสับสนอย่างบอกไม่ถูก ด้านหนึ่งคือความหวังที่เขาจุดประกายขึ้นมา อีกด้านหนึ่งคือความกลัวที่จะต้องเผชิญหน้ากับความเจ็บปวดในอดีตอีกครั้ง ฉันไม่รู้ว่าการตัดสินใจครั้งนี้จะนำพาฉันไปสู่ทางออก หรือจะพาฉันไปสู่ความผิดหวังครั้งใหม่ ฉันลุกขึ้นยืน "ฉันต้องไปแล้วค่ะ" "เจอกันใหม่นะครับ" เขาตอบ พร้อมกับส่งยิ้มที่ดูมีความหวัง ฉันพยักหน้า แล้วเดินจากมา ทิ้งให้เขานั่งอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง ฉันก้าวเดินไปอย่างช้าๆ หัวใจของฉันเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ฉันไม่แน่ใจว่าฉันกำลังเดินไปสู่สิ่งที่ดีกว่า หรือกำลังเดินกลับไปสู่จุดเริ่มต้นของความเจ็บปวดอีกครั้ง