นิรชาเดินกลับมาที่โต๊ะทำงานของเธอที่แผนกพัฒนาธุรกิจระหว่างประเทศ ความคิดยังคงวนเวียนอยู่กับการประชุมเมื่อครู่ การแต่งตั้งแก้วใสเข้ามาเป็นผู้ช่วยส่วนตัวของจิตติพัฒน์นั้น ไม่ใช่เรื่องที่เธอคาดคิดไว้เลย แม้ว่าเธอจะรู้ดีว่าจิตติพัฒน์มีความสัมพันธ์บางอย่างกับแก้วใส แต่การนำเธอเข้ามาทำงานในตำแหน่งที่ใกล้ชิดขนาดนี้ ย่อมเป็นสัญญาณที่น่ากังวล "สวัสดีค่ะคุณนิรชา" เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งทักทาย "ได้ข่าวว่าคุณได้ตำแหน่งใหม่แล้ว ยินดีด้วยนะคะ" "ขอบคุณค่ะ" นิรชายิ้มรับ แต่รอยยิ้มนั้นดูไม่ค่อยจริงใจนัก เธอเปิดคอมพิวเตอร์ขึ้นมา และเริ่มที่จะทำงานที่ได้รับมอบหมาย แต่สมาธิของเธอกลับกระเจิดกระเจิงไปเสียหมด ภาพใบหน้าหวานใสของแก้วใสที่ดูประหม่า แต่ก็พยายามทำตัวเข้มแข็งเมื่อต้องเผชิญหน้ากับจิตติพัฒน์ ผุดขึ้นมาในความคิด "คุณภาคคะ" เสียงแก้วใสที่เคยได้ยินเมื่อครู่ ยังคงดังก้องอยู่ในหู "ดิฉัน...ไม่เคยมีประสบการณ์ด้านนี้มาก่อนเลยค่ะ" นิรชาถอนหายใจเบาๆ เธอรู้ดีว่าแก้วใสไม่ได้โกหก เธอไม่เคยมีประสบการณ์การทำงานในระดับสูงมาก่อนเลย การเข้ามาเป็นผู้ช่วยส่วนตัวของ CEO โดยตรงเช่นนี้ ถือเป็นก้าวที่ใหญ่เกินไปมาก "คิดถึงอะไรอยู่คะ" เสียงทุ้มๆ ของจิตติพัฒน์ดังขึ้นข้างๆ ตัวเธอ ทำให้นิรชาสะดุ้งเล็กน้อย เธอหันไปมองเขา "เปล่าค่ะ แค่กำลังคิดเรื่องงาน" "เรื่องแผนกลยุทธ์สำหรับตลาดใหม่ใช่ไหม" จิตติพัฒน์ถามพลางทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ว่างข้างๆ เธอ "มีอะไรติดขัดตรงไหนหรือเปล่า" "ก็...นิดหน่อยค่ะ" นิรชาตอบ "ฉันกำลังคิดว่าจะเริ่มต้นยังไงดี" "ไม่ต้องกังวล" จิตติพัฒน์พูด "ผมเชื่อในตัวคุณ" "คุณภาคคะ" นิรชาตัดสินใจที่จะถามสิ่งที่ค้างคาใจเธอ "ทำไมคุณถึงตัดสินใจแบบนั้นคะ" จิตติพัฒน์หันมามองเธอ สีหน้าเรียบเฉย "แบบไหน" "ก็...การให้ตำแหน่งใหม่กับฉัน และการนำคุณแก้วใสเข้ามาทำงานในบริษัท" จิตติพัฒน์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ย "ผมต้องการคนที่ผมไว้ใจที่สุดมาช่วยงาน และผมก็เห็นว่าคุณนิรชามีศักยภาพที่จะทำตำแหน่งนี้ได้ดี" "แล้วคุณแก้วใสล่ะคะ" นิรชาถามต่อ "คุณภาคก็ไว้ใจเธอมากเหมือนกันใช่ไหมคะ" จิตติพัฒน์สบตาเธอตรงๆ "ใช่" "แล้ว...ความสัมพันธ์ของเราสองคนล่ะคะ" นิรชาเอ่ยถามอย่างตรงไปตรงมา "มันจะไม่ส่งผลกระทบต่อการทำงานหรือคะ" จิตติพัฒน์ยื่นมือมาสัมผัสแก้มของเธอเบาๆ "ผมจะจัดการมันเอง" นิรชาก้มหน้าลง รู้สึกถึงความร้อนที่แผ่ซ่านขึ้นมาบนใบหน้า "แต่...ฉันกลัว" "กลัวอะไร" "กลัวว่า...เราจะทำร้ายกันเอง" จิตติพัฒน์ดึงมือกลับ "เราจะไม่ทำร้ายกัน" "แล้วถ้า...เราควบคุมมันไม่ได้ล่ะคะ" นิรชาถามย้ำด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "เราจะต้องควบคุมมันให้ได้" จิตติพัฒน์ตอบเสียงหนักแน่น "เพราะเราทั้งคู่ต่างก็มีเป้าหมายที่ต้องทำให้สำเร็จ" "แล้วเป้าหมายของคุณภาค คืออะไรคะ" นิรชาถาม "ก็คือการทำให้บริษัทนี้เติบโต และเป็นที่หนึ่งในตลาด" จิตติพัฒน์ตอบ "และผมเชื่อว่าคุณนิรชาก็มีความคิดแบบเดียวกัน" "ฉัน...อาจจะใช่ค่ะ" นิรชายอมรับ "แต่ฉันก็มีเป้าหมายส่วนตัวของฉันเหมือนกัน" "ผมรู้" จิตติพัฒน์พูด "และผมจะสนับสนุนคุณในทุกวิถีทาง" นิรชาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา "จริงๆ เหรอคะ" "จริง" จิตติพัฒน์พยักหน้า "แต่คุณก็ต้องสนับสนุนผมเช่นกัน" "แน่นอนค่ะ" นิรชายิ้มออกมาเล็กน้อย "ฉันจะทำให้ดีที่สุด" "ดีมาก" จิตติพัฒน์กล่าว "งั้นเรามาเริ่มทำงานกันเลยดีกว่า" ทั้งสองกลับมานั่งที่โต๊ะทำงานของตัวเอง และเริ่มที่จะพูดคุยกันเกี่ยวกับแผนการดำเนินงานเบื้องต้น "ฉันคิดว่าเราควรจะเริ่มจากการวิเคราะห์ตลาดในประเทศหลักๆ ก่อน" นิรชาเสนอ "เช่น ไทย สิงคโปร์ มาเลเซีย และเวียดนาม" "เห็นด้วย" จิตติพัฒน์พยักหน้า "และเราควรจะหาข้อมูลเกี่ยวกับคู่แข่งของเราในตลาดเหล่านั้นด้วย" "ค่ะ" นิรชาเริ่มพิมพ์ข้อมูลลงบนคอมพิวเตอร์อย่างรวดเร็ว "ฉันจะลองหาข้อมูลเบื้องต้นมาให้คุณภาคดูก่อน" "ดี" จิตติพัฒน์มองดูเธอทำงานด้วยความชื่นชม "คุณนิรชา เป็นคนที่ผมเลือกไม่ผิดจริงๆ" "ขอบคุณค่ะ" นิรชายิ้ม "แต่ฉันก็ดีใจนะคะที่คุณภาคเชื่อมั่นในตัวฉัน" ขณะที่ทั้งสองกำลังทำงานอย่างขะมักเขม้น ประตูห้องทำงานของจิตติพัฒน์ก็ถูกเปิดออก แก้วใสเดินเข้ามาพร้อมกับถาดอาหารว่าง "คุณภาคคะ" เธอส่งยิ้มหวานให้เขา "ดิฉันนำเครื่องดื่มมาให้ค่ะ" จิตติพัฒน์หันไปมองเธอ "ขอบใจมากแก้วใส" แก้วใสเดินมาวางถาดเครื่องดื่มลงบนโต๊ะทำงานของจิตติพัฒน์ เธอมองไปที่นิรชาด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา "คุณนิรชาคะ" เธอเอ่ย "มีอะไรให้ดิฉันช่วยไหมคะ" นิรชาเงยหน้าขึ้นมองเธอ "ตอนนี้ยังไม่มีอะไรค่ะ ขอบคุณนะ" แก้วใสยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะหันไปหาจิตติพัฒน์ "ถ้าคุณภาคต้องการอะไร เรียกดิฉันได้ตลอดนะคะ" "ครับ" จิตติพัฒน์ตอบรับ แก้วใสเดินออกจากห้องทำงานไป ทิ้งไว้เพียงความอึดอัดระหว่างจิตติพัฒน์กับนิรชา "เธอ...ดูเหมือนจะหวงคุณภาคนะคะ" นิรชาพูดขึ้นหลังจากที่แก้วใสออกไปแล้ว จิตติพัฒน์หันมามองเธอ "อย่าคิดมาก" "แต่..." "ผมรู้ว่าคุณกำลังรู้สึกไม่สบายใจ" จิตติพัฒน์กล่าว "แต่ผมขอให้คุณเชื่อใจผม" "ฉันก็อยากจะเชื่อใจค่ะ" นิรชาตอบ "แต่...มันยากเหลือเกิน" "ผมรู้" จิตติพัฒน์ถอนหายใจ "เรื่องนี้มันซับซ้อนเกินไป" "แล้วเราจะทำยังไงกันดีคะ" นิรชาถาม "เราจะค่อยๆ แก้ปัญหานี้ไปทีละขั้น" จิตติพัฒน์ตอบ "เราต้องทำให้ดีที่สุด เพื่อไม่ให้ใครต้องเจ็บปวด" "ใครจะต้องเจ็บปวดคะ" นิรชาถาม "ทุกคน" จิตติพัฒน์ตอบ "รวมถึงตัวเราเองด้วย" นิรชาเงียบไป เธอรู้ดีว่าจิตติพัฒน์กำลังพูดถึงอะไร ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขา กับแก้วใส และกับบริษัท มันคือสมการที่ซับซ้อนเกินกว่าที่ใครจะคาดเดาได้ "ฉัน...จะไม่ทำให้คุณผิดหวังค่ะ" นิรชาพูดขึ้นในที่สุด "ผมรู้" จิตติพัฒน์ยิ้ม "เพราะคุณคือนิรชา" ทั้งสองกลับมาทำงานต่อ แต่บรรยากาศก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ความสัมพันธ์ที่ซ่อนเร้นอยู่ใต้เบื้องหน้าของความเป็นมืออาชีพ เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ และเปราะบาง