ชีวิตใหม่ของแพรวาและอิฐเริ่มต้นขึ้นท่ามกลางความสงบที่พวกเขาใฝ่หา บ้านหลังเล็กๆ ชานเมืองกลายเป็นรังรักที่อบอุ่น แพรวาใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการตกแต่งบ้านให้มีชีวิตชีวา เธอนำต้นไม้เล็กๆ มาวางตามมุมต่างๆ แขวนรูปภาพที่ทั้งคู่ถ่ายด้วยกัน และจัดห้องครัวใหม่ให้ดูน่าใช้งานมากขึ้น อิฐเองก็ดูผ่อนคลายลงมาก เขาไม่ได้สวมชุดสูทราคาแพงตลอดเวลาอีกต่อไป แต่กลับชอบใส่เสื้อยืดกางเกงสบายๆ มากกว่า เวลาที่เขาอยู่บ้าน เขามักจะช่วยแพรวาทำนู่นทำนี่ หรือไม่ก็แค่นั่งมองเธอทำงานบ้านด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก "คุณว่าสีนี้เหมาะกับห้องนั่งเล่นไหมคะ" แพรวาถาม ขณะที่เธอกำลังวัดผนังเพื่อจะทาสีใหม่ อิฐที่กำลังรดน้ำต้นไม้อยู่หันมามอง "สวยดีครับ" อิฐตอบ "แต่ผมว่าสีขาวเรียบๆ ก็สวยแล้วนะ" "อ้าว" แพรวาทำท่าผิดหวังเล็กน้อย "ฉันนึกว่าคุณจะชอบสีสันสดใสซะอีก" "ผมชอบที่คุณชอบมากกว่า" อิฐเดินเข้าไปใกล้แพรวา "ถ้าคุณอยากทาสีนี้ ผมก็สนับสนุนเต็มที่" แพรวายิ้มกว้าง "งั้นเราทาสีนี้กันค่ะ" เธอวางเกรียการวัดผนังลง แล้วหันไปกอดอิฐ "ขอบคุณนะคะ" "เรื่องแค่นี้เอง" อิฐตอบพลางลูบหลังแพรวาเบาๆ "มีอะไรอีกไหมที่อยากทำ" "อยากไปเดินตลาดสดค่ะ" แพรวาบอก "ไม่ได้ไปนานแล้ว อยากหาวัตถุดิบสดๆ มาทำอาหารอร่อยๆ ให้คุณทาน" "ได้เลยครับ" อิฐตอบ "เดี๋ยวผมเตรียมรถให้" พวกเขาขับรถออกจากบ้าน มุ่งหน้าสู่ตลาดสดใจกลางเมือง แม้ว่าอิฐจะเคยอยู่ในวงการที่เต็มไปด้วยความหวาดระแวง แต่การได้มาเดินตลาดแบบคนธรรมดากลับทำให้เขารู้สึกเป็นอิสระ แพรวาเดินเลือกผักเลือกปลาอย่างมีความสุข เธอยิ้มให้แม่ค้า และพูดคุยกับผู้คนอย่างเป็นกันเอง อิฐมองดูแพรวาด้วยความรัก เขาไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตที่เรียบง่ายแบบนี้จะมีความสุขได้มากถึงเพียงนี้ "คุณว่าเราจะทำเมนูอะไรดีคะ" แพรวาถาม ขณะที่มือของเธอกำลังเลือกมะเขือเทศสดลูกใหญ่ "วันนี้อยากทานอะไรเป็นพิเศษไหม" "อะไรก็ได้ที่คุณทำ" อิฐตอบ "ผมทานได้หมด" "ปากหวานอีกแล้ว" แพรวาล้อ "ถ้าอย่างนั้นวันนี้เราทำแกงเขียวหวานไก่ แล้วก็ปลาทอดน้ำปลาดีไหมคะ" "น่าทานมากครับ" อิฐเห็นด้วย "แต่ผมว่าเรากลับไปทำที่บ้านดีกว่านะ" "ทำไมล่ะคะ" แพรวาเลิกคิ้ว "ผมอยากใช้เวลาอยู่กับคุณนานๆ" อิฐอธิบาย "ถ้าเราไปทานที่ร้านอาหาร มันก็คงจะรีบๆ" แพรวาหัวเราะ "ได้ค่ะ งั้นเรากลับบ้านกัน" ขณะที่พวกเขากำลังจะเดินออกจากตลาด ก็มีเสียงเรียกดังขึ้น "คุณแพรวาคะ" ทั้งสองคนหันไปมอง ก็พบว่าเป็นนลินี หญิงสาวที่เคยทำงานในคฤหาสน์ของประธานอรุณรุ่ง "คุณนลินี" แพรวาเอ่ยทักด้วยความแปลกใจ "คุณมาทำอะไรที่นี่คะ" "ฉันออกมาทำงานค่ะ" นลินีตอบ "หลังจากที่ท่านประธานถูกจับ ฉันก็ไม่มีที่ไป ก็เลยออกมาหางานทำ" "แล้วตอนนี้คุณทำงานที่ไหนคะ" อิฐถาม "ฉันทำงานเป็นพนักงานเสิร์ฟที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งในเมืองค่ะ" นลินีตอบ "ไม่ค่อยมีอะไรมาก แต่ก็พอมีเงินใช้" "คุณมีที่พักหรือยังคะ" แพรวาถามด้วยความเป็นห่วง "มีค่ะ ฉันเช่าห้องเล็กๆ อยู่กับเพื่อน" นลินีตอบ "ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะ" "ถ้ามีอะไรให้ช่วย บอกฉันได้เสมอเลยนะคะ" แพรวากล่าวยื่นนามบัตรให้ "นี่เบอร์โทรศัพท์ของฉัน ถ้าต้องการความช่วยเหลืออะไร โทรมาได้ตลอดเวลานะคะ" นลินีรับนามบัตรมาด้วยใบหน้าเปี่ยมสุข "ขอบคุณมากค่ะคุณแพรวา" เมื่อเดินออกจากตลาดมาแล้ว แพรวาก็หันไปพูดกับอิฐ "สงสารคุณนลินีจังเลยค่ะ" แพรวากล่าว "ชีวิตเธอคงลำบากน่าดู" "เธอเข้มแข็งดีนะ" อิฐตอบ "แล้วเธอก็ไม่ได้ทำอะไรผิด" "ใช่ค่ะ" แพรวาเห็นด้วย "ฉันดีใจที่ได้ช่วยเธอ" อิฐจับมือแพรวาไว้ "คุณเป็นคนใจดีเสมอ" เขาบอก "นี่คือสิ่งที่ผมรักในตัวคุณ" แพรวายิ้มเขินๆ "คุณก็เหมือนกันค่ะ" ทั้งสองคนขับรถกลับบ้านด้วยความรู้สึกที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข ชีวิตที่เคยเต็มไปด้วยอันตรายและความซับซ้อน บัดนี้ได้ถูกแทนที่ด้วยความรักและความเข้าใจ วันนั้นทั้งวันเป็นไปอย่างเรียบง่าย แพรวาและอิฐช่วยกันทำอาหารเย็น พวกเขาหัวเราะ พูดคุย และแบ่งปันเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นในชีวิต ตั้งแต่วันที่เจอกันครั้งแรก จนถึงวันที่ได้มาอยู่ด้วยกัน "ฉันยังจำวันแรกที่เราเจอกันได้เลยค่ะ" แพรวากล่าว ขณะที่เธอกำลังจัดจาน "คุณดูเย็นชามาก" "ผมก็จำได้" อิฐตอบ "คุณดูน่ากลัว" ทั้งสองคนหัวเราะพร้อมกัน "ใครจะไปคิดว่าเราจะมาลงเอยกันแบบนี้" แพรวากล่าว "ผมก็ไม่เคยคิดเหมือนกัน" อิฐตอบ "แต่ผมดีใจที่มันเป็นแบบนี้" อิฐเดินเข้าไปหาแพรวา แล้วโอบกอดเธอจากด้านหลัง "ผมรักคุณนะ แพรวา" "ฉันก็รักคุณค่ะ อิฐ" แพรวาตอบ พลางซบหน้าลงกับอกของอิฐ พวกเขาใช้เวลาที่เหลือของวันไปกับการใช้ชีวิตที่เรียบง่าย ท่ามกลางความรักที่เติบโตขึ้นทุกวัน