ความเงียบเข้าปกคลุมห้องนอนหรูหรา ราวกับเวลาได้หยุดนิ่ง อิฐยังคงยืนประชิดแพรวาอยู่ สายตาของทั้งสองสบกันอย่างไม่วางตา แพรวาสัมผัสได้ถึงแรงดึงดูดบางอย่างที่แผ่ออกมาจากตัวอิฐ แม้จะพยายามเพิกเฉย แต่หัวใจของเธอกลับเต้นระรัวอย่างควบคุมไม่ได้ "คุณคิดว่าผมไม่รู้อะไรเลยเหรอ แพรวา" เสียงทุ้มต่ำของอิฐดังขึ้น ทำลายความเงียบที่กำลังครอบงำ "คิดว่าผมไม่รู้ว่าทำไมคุณถึงแต่งงานกับผม" แพรวาสะดุ้งเฮือก คำพูดของเขาเฉียบคมราวกับใบมีดที่กรีดเข้ามากลางใจ เธอพยายามรวบรวมสติเพื่อตั้งรับ "ฉันไม่เข้าใจที่คุณพูดค่ะ" "ไม่ต้องเสแสร้งหรอก" อิฐกล่าวพลางยกมือขึ้นสัมผัสแก้มนวลเนียนของเธออย่างแผ่วเบา "ผมรู้ดีว่าคุณกำลังคิดอะไรอยู่ คุณกำลังเล่นเกมกับผมใช่ไหม" น้ำตาคลอหน่วยที่ดวงตาของแพรวา เธอเม้มปากแน่น ไม่ยอมให้ความอ่อนแอแสดงออกมา "คุณกำลังเข้าใจผิดค่ะ" "เข้าใจผิดอย่างนั้นเหรอ" อิฐหัวเราะเยาะ "คุณคิดว่าผมจะปล่อยให้คุณเข้ามาในชีวิตผมโดยไม่สืบประวัติของคุณเลยหรือไง ผมรู้จักคุณดีกว่าที่คุณคิดเสียอีก แพรวา" คำพูดของเขาทำให้แพรวารู้สึกหนาวสะท้าน เธอไม่เคยคิดว่าอิฐจะฉลาดและรอบคอบได้ถึงเพียงนี้ "แล้ว... คุณต้องการอะไร" เธอถามเสียงสั่น "ผมต้องการให้คุณเล่นเกมนี้กับผมอย่างที่ผมต้องการ" อิฐกล่าวพลางดึงแพรวาเข้ามาใกล้ "คุณอยากแก้แค้น ผมก็อยากได้ในสิ่งที่ผมต้องการ เราต่างก็มีเป้าหมายที่ต้องทำให้สำเร็จไม่ใช่เหรอ" "แต่... ฉันไม่สามารถ" "ทำไมจะไม่ได้" อิฐขัดขึ้น "คุณแต่งงานกับผมแล้ว คุณมีหน้าที่ต้องทำตามที่ผมสั่ง ไม่งั้น... ผลที่ตามมาคุณคงไม่อยากเจอ" แพรวาเงยหน้ามองเขา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความโกรธแค้น "คุณกำลังข่มขู่ฉันอย่างนั้นเหรอ" "ผมแค่กำลังบอกความจริง" อิฐกระซิบข้างหูเธอ "คุณเข้ามาในอาณาจักรของผมแล้ว แพงวา คุณไม่มีทางเลือกอื่น" เขาปล่อยมือออกจากใบหน้าของเธอ แล้วเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า หยิบชุดคลุมสีดำสนิทออกมา "ไปอาบน้ำซะ ผมอยากให้คุณอยู่ในสภาพที่พร้อมที่สุด" แพรวายังคงยืนนิ่ง ไม่ขยับไปไหน "ฉันไม่ไป" "อย่าให้ผมต้องใช้กำลังนะแพรวา" เสียงของอิฐเริ่มแข็งกร้าวขึ้น "คุณคงไม่อยากเสียภาพลักษณ์เจ้าสาวที่แสนดีไปตั้งแต่คืนแรกใช่ไหม" แพรวาหลับตาลงอีกครั้ง เธอจำใจต้องยอมรับความจริง เธอไม่มีทางเลือกอื่นจริงๆ เธอเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า หยิบชุดคลุมมาสวมแล้วเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ ทิ้งให้อิฐยืนมองแผ่นหลังของเธอด้วยรอยยิ้มที่ยากจะหยั่งถึง ไม่นานนัก แพรวาก็เดินออกมาจากห้องน้ำในชุดคลุมอาบน้ำสีขาวสะอาด ผมยาวสีดำขลับของเธอยังคงเปียกชื้นเล็กน้อย เธอเดินตรงไปที่เตียงนอน แล้วทรุดตัวลงนั่งอย่างหมดแรง อิฐเดินเข้ามาหาเธอ หยิบชุดนอนผ้าไหมสีดำที่วางอยู่บนเก้าอี้มาส่งให้ "ใส่ชุดนี้" แพรวาไม่ตอบ เธอรับชุดนอนมาอย่างเฉยเมย แล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำอีกครั้งเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า เมื่อแพรวาออกมาในชุดนอนผ้าไหมสีดำ เธอดูสง่างามยิ่งขึ้นไปอีก ผิวขาวเนียนของเธอตัดกับสีดำของชุดนอนได้อย่างลงตัว อิฐมองเธอด้วยสายตาที่ประเมินค่าไม่ได้ "นั่งลงสิ" อิฐกล่าวพลางชี้ไปที่เก้าอี้ตัวหนึ่ง "เรามีเรื่องต้องคุยกัน" แพรวานั่งลงอย่างว่าง่าย เธอรู้สึกเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ "คุณต้องการจะพูดอะไร" "ผมจะเล่าเรื่องของตระกูลเราให้คุณฟัง" อิฐเริ่ม "ตระกูลของผมมีอำนาจมาอย่างยาวนาน เราควบคุมธุรกิจสีเทาหลายอย่าง และมีศัตรูมากมายที่จ้องจะทำลายเรา" แพรวารับฟังอย่างตั้งใจ เธอรู้ว่าอิฐกำลังปูพื้นฐานให้เธอเข้าใจสถานการณ์ "แล้วมันเกี่ยวข้องอะไรกับฉัน" "คุณกำลังจะเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของตระกูลนี้" อิฐกล่าว "คุณจะต้องเรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกับมัน และใช้ประโยชน์จากมัน" "ใช้ประโยชน์อย่างนั้นเหรอ" แพรวายิ้มเยาะ "คุณก็รู้ว่าฉันไม่ได้รักคุณ" "ผมรู้" อิฐยอมรับ "แต่คุณต้องทำหน้าที่ของคุณให้ดีที่สุด" "แล้วหน้าที่ของฉันคืออะไร" "คุณจะต้องเป็นเหมือนนกน้อยในกรงทอง" อิฐกล่าว "ทำตัวให้น่ารัก สดใส เป็นที่รักของทุกคนในตระกูล โดยเฉพาะคุณแม่ของผม" แพรวาหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น "คุณต้องการให้ฉันเป็นตัวตลกอย่างนั้นเหรอ" "ไม่ใช่ตัวตลก" อิฐกล่าว "แต่เป็นเจ้าหญิง" "เจ้าหญิงที่ต้องแสร้งทำเป็นมีความสุขอย่างนั้นเหรอ" "คุณอาจจะเจอความสุขจริงๆ ก็ได้ ใครจะรู้" อิฐกล่าวพลางยิ้มมุมปาก "บางที... คุณอาจจะตกหลุมรักผมก็ได้" แพรวาเบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อหู "เป็นไปไม่ได้!" "ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้หรอก แพรวา" อิฐกล่าวพลางลุกขึ้นยืน "คืนนี้เราจะนอนด้วยกันในฐานะสามีภรรยา" "ไม่! ฉันไม่ยอม" แพรวาโพล่งขึ้น พยายามลุกหนี แต่อิฐคว้าแขนเธอไว้ได้อย่างรวดเร็ว "คุณไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ" เขาดึงเธอเข้าไปหาตัวจนร่างทั้งสองแนบชิดกัน หัวใจของแพรวาเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอก "ปล่อยฉันนะ!" "ไม่" อิฐตอบเสียงแหบพร่า "คืนนี้... คุณเป็นของผม" เขาโน้มตัวลงมาประกบริมฝีปากของเธออย่างเร่าร้อน แพรวาพยายามขัดขืน แต่แรงของอิฐมีมากกว่า เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะจมดิ่งลงไปในห้วงเหวอันมืดมิด